
Önceden beri parselleyip satıyordum sevgimi oysa ben her şeye egemen sanıyordum sevgimi. Damgalanmış olsa da kafa kağıdım vardı,hiçbir boka yaramasa da vardı işte….Öyleyse bir anlamı olmalıydı bu çıldırışın.Kurtuluş diye bakacağım bir tek gülüşüm kaldığını ve bunu sevinç sayacağımı hiç hesap etmemiştim….Çıt yoktu; sadece bir sessizlikti duyumsadığım ama yine de önceden beri parselleyip satmıştım sevgimi… Çıldıracaktım…
Oturup bu oyunun bir öyküsünü yazmalıydım ama benim harcım değildi yazmak.İşler yolunda gitseydi elbette parselleyip satmazdım sevgimi.Son ve en büyük payı kendime ayırmıştım ama yinede ölümsüz bir beden olarak kalamıyordum bu dünyada…
Son sözüm;’’The Show Must Go On!’’ olmalıydı parsellediğim sevgime karşı…. Oldu da ……….
’’The Show Must Go On!’’…
2003/ Amsterdam Tiyatro


Geriye bir tek gülüşün dahi kalsa, devam…
Sizi burda da olsa sahnede görmek hoş..
“The Show Must Go On!” ;)
Ağustos 13th, 2007 at 15:29