Suyum Düş Artık Avuçlarıma

Theatral — Sun, 23 Mar 2008 05:36:44 +0000

Hayatınızda sizi ve kanınızı kaynatan suyun kaynağı;” ara verelim aşka” deyince, hatalarınızı sorguladığınız rıhtımlara bir tek gemi bile yanaşmaz olur. Soluk birer hayalet gibi dolanır kanatları koparılmış melekler ve kimliği değiştirilmiş bir kaçak gibi hayal gücünüzün sahiline vurur içinizde aradığınız anlam…

Onu düşünürken hüzün ile isyan arasında gerilmiş gergin bir ipin üzerinde titreyen ayaklarınıza kramplar girer. Belirsiz zamanlara ertelediğiniz umutlarınız yüzünüz de müstehzi bir hüzünle zaman denizinin şiddetli dalgalarına çarpa çarpa dize gelir. Oysa boş yere boğulmayı denemeyin suların anası denizin de elinden bir şey gelmez sizi kurtarmak için…

Radyonuz da çalan ezgiler de yetersiz gelir, bilirsiniz ki ne " Eğil salkım “söğüt’ün elinden bir şey gelmez… Mum ateşinin çekiciliğine kapılan pervane gibi eksiklenen ruhunuzun tazelenme serüvenine koşarken " Şu dağlarda kar olsaydım "dersiniz bir bok olamazsınız…

Kanınızı ısıtan suyunuzun kaynağı ruhunuza girmeye ara verdiğin de, yüreğiniz de ki ısı düştükçe düşer, eksi yüzlere, yatamadığınız uykuların kâbus bahçelerinde şıkırdayan buz çiçekleri yapışır gözlerinize. İyice semirmiş kederler yer eder ruhunuza ve o ara verdiğinden beri iflah olmaz yaralar edinir yüreğiniz. Boşuna atlamayı denersiniz ama uçurumlarınızın da elinden hiç bir şey gelmez….

O ara verdiğinden beri aşka, umudun kara kapısının anahtarı saydığınız harfler sisli bir denizde batan geminin tek mürettebatı gibi kala kalır alfabeniz de… Verilen bu ara da, akreple yelkovanla zincirlemeye çalıştığınız zaman, derinden iç geçirmeleriniz de yuttuğunuz ıssızlığınız olur ama siz farkına varamazsınız…

O ara verdiğinden beri, sokaktan geçen hüznün pencerelere vuran her gölgeyi o sanırsınız çünkü her şeyin geçmişe doğru yeniden başladığı bu döngüsel anda içinizden her vakit kalkan trenin tek yolcusudur o gölge ve her dem şarabi bir renktedir…

O ara verdiğinden bu yana, tükenişler sefil ve ikiyüzlüdür. Eli kolu bağlanmış ıssızlıklarınız, "Altım çamur, üstüm yağmur "der durur. Görürsünüz ki can kuşunuzun gidebileceği en uzak yer kaynağınızın size sunduğu parmaklıklarınız olur…

O ara verdiğinden beri, kanatlarınızın elinden bir şey gelmez… Sadece beklersiniz dönmesini ve ağzınızı dayayıp yeniden içmek istersiniz ara verdiğiniz aşkınızı damla damla…İçtikçe kanamazsınız…İçtikçe doyamazsınız damlalarına…

Suyum,kaynağım,aşkım düş artık avuçlarıma…..

22/03/2008

Savaşacak Ne Kaldı

Theatral — Fri, 15 Feb 2008 05:51:20 +0000

Eski zaman insanlarının toprağa sinmiş bedenlerinden yükseliyor uğultularla ruhumuz. İsimsiz hiç noktasında bir varlığa dönüşemiyoruz çünkü koparıyoruz aşk bağlarımızı… Birazda kendimizi kendimizden…

Kopuyoruz… Kopuş noktalarımızda derin yaralar…

Kanıyoruz…. Kanama noktamızda uçuk aşklar…

Kendi türettiğimiz uçurumlarımızdan bir türlü çıkamıyoruz. Çünkü kimse sözümüzü kesemiyor, noktaya varmadan cümlelerimiz biz susuyoruz...

Gidiyoruz en derin suskunluğuna sığınarak zamanın. Gidiyoruz en derin yosunlarına tutunarak okyanusların.Tamamlanamayışlarımız eksikliğimizin derinliğindenmiş anlıyoruz.Filiz vermiş dal uçları hep ruh sunağında can veriyor… Can erikleri erken döküyor yaprağını gidişimize…

Ellerimiz takılı yıldızlara mandalsız asılıyoruz yaşama… Bizi çağıran ilkel ellerin düşlerimizi araladığı boşluklardan sarkıyoruz hayata… Oysa ceylan ürkekliğindeki hiçliğin matemini tutuyoruz oruç niyetine…

Ayaklarına taş bağlanıp denize atılmış yalnız bir geminin intiharına şahit,korkuya gömülmüş istasyonlarda rayların tekerleklere resitalini dinliyoruz…

Eskitilmiş bir melodi ve esrik bir söz raylarımızın üstünde kalan;

“ …Savaşacak ne kaldı…

Savaşacak ne kaldı…

Savaşacak ne kaldı….

….Geriye”

14/02/2008

Kayıp Ruhlar Kulübü » YARA

Suyum Düş Artık Avuçlarıma

Savaşacak Ne Kaldı