” İnsanın acısı dikenidir içinde yalnızca kendine batan…. “  İşte bu diken kanattıkça ruhunuzu ilk olarak  ayyaş bir yorgunluk karşılar sabahları güneş yerine sizi. Helede sıkıcı bir pazar günüyse yeni bahaneler ve sonlar üretemez olur  ruhunuz. Yani bir nevi üretimhaneniz  mühürlenmiş durumdadır artık ve  hiç bir patlamaya müsade etmez ruhunuzda  militan sözleriniz… İkinci olarak  olarak tamir ettiğiniz ve cilaladığınız tüm aşklarınızın sizi  sadece kendisi için istediği haberlerini alırsınız televizyonların  ana haber bültenlerinden. Bilirsiniz ki az sonra atlatma bir haber olarak dile düşecektir aşklarınız. Sırf bu yüzden hiç  sevmezsiniz reytingi yüksek aşklarınızı. Haberleri bitirir ve reklam arasına geçersiniz hayatınızın. Çünkü  egolarınıza  sponsor olmuş birileri hep var olacaktır artık…

“İnsanın acısı dikenidir içinde yalnızca kendine batan…” İşte bu diken battıkça ruhunuza  gerçek denen şeyin, oyaladığınız kendinizde  saklı  olduğunu öğrenirsiniz yavaş yavaş  ama kimseye söylemezsiniz bunu. Hem bunu bilmek için büyücü kocakarılara benliğinizi satmaya gerekte yoktur artık… Ağlamak ve sevgiyi yutkunmak için  kendinize yalancıktan olan sevinçler  yaratmaya başlarsınız zamanla . Yalancı sevinçlerinizden  karşılıksız sevmeyi  daha çok öğrenmek için rüşvet vermeye razı duruma gelmiş bulursunuz kendinizi …

“İnsanın acısı dikenidir içinde yalnızca kendine batan…” İşte bu diken öyle bir gerçeklikle durur ki ruhunuzda, uzun cümlelerinizin  sonunda  hiç bir şeyi anlatamadığınız gerçeği  suratınıza bir tokat gibi vurur,canınızı  yakar… Aşkın içinde oluşturduğunuz gölgeler, sizi takip eder…

Bu takipten ve ruhunuzda ki dikenlerden kurtulmak için geriye tek bir şansınız kalmıştır artık. İçinizde biriktirmeniz acınızı,hüznünü ve  beklemektir o şans.  Yüzyıllar sürse de beklemelisinizdir artık. Siz  direndikçe ruhunuza batan bu acıya ve  var oldukça,karşı koydukça  gölgeleriniz,sevgi yüklü bulutlarınız,gökkuşağınızın renkleri de var olacaktır… Eğer buna dayanabilirseniz  tutmaya başlar direncinizin ve  aşkınızın mayası. Direndikçe içinizdeki kederlerin,hüzünlerin,acıların nasıl  aşka mayalaşacağını görmeye başlarsınız. Tıpkı  sütün yoğurda,üzümün şaraba,anne-sonun rakıya,mayanın ekmege, dönüştügünü gibi …Yeter ki bekleyin ve isteyin…

Şayet direnemezseniz buna sonsuza kadar kanatacaktır aşkın ve ruhunuzun dikeni sizi..

“-Peki sen ne yapacaksın? derseniz” sadece dua edebilirim size altın kanatlı melekler ellerinizden tutsun, kuşlar size sevgi taşısın,melekler yüreğinizden öpsün diye. Ha unutmadan birde  bu direncinizin ve yaptıklarınızın güzelliği,temizliği,doğruluğu,onurluluğu, size bu dikenlerini batıran aşklarınızı  size hayran bıraktıracaktır söylemedi demeyin… Başarılar…

15/05/2008

 Söğüş olmuştu yokluğun kırmızı şarabımızın yanında duran elmamıza, oysa biz ismini sayıklıyorduk alkolik ağızlarımızla.

Bu köhne bardan yüzümüze vuran yazın sıcak ruhlarını alıp gitmeliydik,eskitemediğimiz ve hep yenildiğimiz umutlarımızla.

Sahilde gezinen sevdaları sarhoş kafaya tavlamak dışında hiçbir parlak fikir gelmiyordu aklımıza.

Alkole boğduğumuz zamanımız kollarımızda “ Sana N’oldular da “kalmıştı. Hepten kaybettik…

Söğüş olmuştu yokluğun şarabımıza. Dostlarla bu gece seni meze yapıp yedik sevgilim.

Seni hepten kaybettik biliyoruz….

Sarhoştuk, gittiğini anlayamadık…

Sarhoştuk inan ki sevgilim tadını tuzunu hiç birimiz alamadık…

99/ S Bar

Sevdiğim,süzüyorum çay bardaklarına mırıldandığım şarkıları ve sana içiriyorum çay niyetine. Yine de sende güzelleşmiyor notalarım.

Kusuyorum rakı bardaklarına sarhoş kızın öyküsünü, sana içiriyorum.. Sen anlamıyorsun öyküyü…

Ağlıyorum şarap şişelerine, sana içiriyorum… Sen gülüyorsun şarabımı içtikçe… Şarap bile körükleyemezse duygularını ne halt ederim ki ben?…

Ne halt edeceğimi bilen birileri vardır diye, gidiyorum kaf dağları ardına…

Dönmeyeceğimi bile bile…

Ağustos/19/ 2007/Giresun