Seni ilk kez bulduğum zaman yalnızlığa doymuş, duvarları yıkılmış, kuş kanadını andırıyordu gülüşün. O an önünde durduğum hayat denilen kapı çarptı yüzüme irkildim, rüzgârın şarkısı içeri doldu, kara bir bulut beyaz bir güvercin oldu uçtu ellerimden. Elimi camdan dışarı uzattım avucuma beyaz papatyalar yağıyordu.

Seni ilk defa gördüğüm zaman; Çocukluğumda kalan çizgi film kahramanları gibiydin. Çünkü yenen onca darbeden sonra silkinip kaldığı yerden hayata sadece onlar devam ederlerdi. Tıpkı bir orman masalının içindeki tehlikede dolaşıyor gibi tedirgindin. Senin tedirginliğin bana sadece güzel bir düşü anımsatıyordu. O an yüzüme vuran rüzgâr bir başka düşe taşıyordu seni. Bense “Bir insan ömrü boyunca kaç düş kurabilir ki?”yi düşünüyordum.Sahi sen kaçıncı düşümdün ki benim?…

Seni ilk kez hissettiğimde; Yalnızlığımın yağmurlu pencerelerini açtığında yani ,gökyüzünün her cümlesi kutuplara savurmuştu benliğimi.. Kutupta bile olsam üşümüyordum sana bakarken çünkü büyük bir sabırla pervazlarda biriktirdiğin güneşini hapsetmiştim içime bırakmıyordum seni… Hançere benzeyen içimdeki bu güneşin seni yakması olası değildi zaten. Biliyordum ki sen o güneşi derin nefeslerle eritir tüm arkadan bıçaklanan aşkların dilsiz kalmış hutbelerini okurdun… Sen okudukça, içimde damlayıp duran kan aşka dönüşüyordu.

Senin gözlerine ilk kez baktığımda; Çalar saatler şimdiyi geçiştiriyordu bana ve sürgün yemiş bir küfrü dillendiriyordu tik taklar. Benim tanıdığım tek ben sensin diyordu rüzgâr kırdığı dala. Sonra kemoterapisiz kalmış kanserli bir hücre gibi atılıyordu kalbim ve kendi kendini büyütüyordu gözlerinin üzerinde.

Seni İlk kez bulduğum zaman; ne çok döküldüm ah bir bilsen. Dökülen yapraklarımı mandallarken dallarına, bir düş gibi düştüğünü gördüm dallarımdan. Çocuk harflerle yazdığın “Beni lütfen anlayın” yazısını şimdilerde bir sır gibi saklıyorum kimseye söylemiyorum merak etme yani.

Şimdi hayatın kutsal eğrileri seninle eğlenirken, ben kimsesiz ağaç gövdelerine sarılıyorum. O ağacın altında bekliyorum seni. Gelmesen de benim için tek bir şey yapmanı isterim. Yalnızlığına balkondan iki bilet al; biri senin biri de kendin için olsun. Ve otur masanın başına O aşkı ilk hissetiğin anı sende düşün, an , yad et,yaz,anımsa içinde büyüyen ağacı….

Ve ona yazdığın tüm elveda  mektuplarını postalamaktan vazgeç as duvarına…

21/01/2009

2005 Ankara Gar