“Işıklı bir aldatıcıyı oynamak…Işıksız kalmış bir anlatıcının işinden daha zor olsa gerek sevdiğim…”

                Bir ışık aldatıcısı olmalı bu, yoksa neden bu kadar hızlı atsın ki kalbim..

 Rüzgarla sevişen tül perdelerin arasında ki ufacık ışık demetleriyle oynayan ışık aldatıcısının işi bu…

İlk anda görünür kılınmayla başlıyor cehennem ve son ana en son ihanete kadar tekrar ediyor  

kavruk sıcaklığı..Nasıl başladığı ve hangi duygularla sona erdiği bilinmiyor aşkın ve ışığın…

Işığın hayatımdaki yeri neresi söylenmiyor…

Bir ışık aldatıcısının işi olmalı bu,yoksa neden kanasın ve kırılsın içimdeki ışık…

                           28 AĞUSTOS 2007/TİBET SOLUĞU

 “Geçici bir rüzgâr hep geçer!”dedi adam. Kadının yeşile çalan, hayata çalan gözleri parladı. Işığını kaybettiği günlerde onu alacak sözlere alışık değildi aslında. Yeni kararlar alıyordu her gün.Aslında her güne yeni bir yeminle başlıyordu uzun zamandır. Tutamadığı tüm sözlerin sebebi hiç bir zaman kendisi olmadığından olsa gerek hüzün duyuyordu çoğu zaman.

Oysa onun gözlerin de, benim olmak istediğim gibi birisini tarif eden bir şeyler vardı.Bundan hiç haberi olmayacaktı. Böylesi dürüst olmayan planlar yapmakla geçiyordu yaşam.Hiçbir zaman dünyayı umursamadan hayatın tadını çıkarabilen rahat bir insan olamadım sanıyordum. O yürek yoktu,belki de bende. O yüzden benden daha cesaretli bir kadınla karşılaştığımda kaçmak duygusu uzaklaşmak kaplıyordu tüm ruhumu.

Hangi insan yeşile çalan hayata kaçan bir göze bakıp kaçmak ister, bilmiyordum ama ben kaçmak istiyordum.Yaşamak uzun bir toplama işlemi gibiydi, arada bir toplama yanlışı yaparsan, doğru sonucu hiçbir zaman bulamıyordun.Belki de ben toplamaları doğru yapamıyordum.Oysa Sen her şeyden vazgeçince, sana kalan en küçük şeyler bile büyük önem kazanıyordu.Şimdi kalan küçük şeyin adı yoktu sadece öylesine bir rüzgardı, ve “ Geçici bir rüzgar hep gelir geçerdi!”….. Geçmişti de ama yine de tenim de bırakmıştı izini.Ne yapsam ne etsem bu kokuyu çıkaramıyordum aklımdan.

“Her şeyden önce, bir güldürücü, kendi kendisinin efendisi olan biridir. Kendisini dinleme ve doğrulama konusunda hiçbir fırsatı kaçırmaz. Hayattan her şeyi bekleyen bir iyimserdir. Yalnızlığa dayanamaz. Ama sürekli olarak, bir gün, hiç farkında olmadan, bir şey yaratmak ya da her şeyi düzene koymak tutkusuna kapılacağım korkusuyla yaşar” diyordu okuduğum kitapta Cesare Pavese belki de tam olarak açıklamam gereken de buydu kendime,ama yine korkuyor kaçıyordum..Bende onun gibi oluyordum günden güne her sabah yeni bir rüzgarla karşılaştığım için ona ait olan bu rüzgarların kokusundan kaçmaya çalışıyordum.O kokuyu ruhuma çekersem bir daha silinmez diye korkuyordum.

Geçici olan rüzgarların o kadına umut getirdiğini ışık verdiğini anladığım gün,ve yeni umutlar ektiğini bildiğim güne kadar sürüp gitti sessizliğim.Ne zaman buna şahit olduğumda bende kapıldım gittim onun rüzgarına hem de hiç korkmadım biliyor musunuz?

Ya siz….Siz olsanız ne yapardınız ki?Siz olasanız böylesine bir bakışa ne derece karşı koyabilirdiniz ki?

SİZ HİÇ SİZE BENZEYEN KİMSESİZ VE KİMLİKSİZ BİR RÜZGARA AŞIK OLDUNUZ MU????

BEN OLDUM……

2007/ AĞUSTOS /İSTANBUL /GÖZTEPE

 

Silahın soğuk bedeni karanlığın içinde ,ölümü çağırıyor çığlık çığlığa…

Yeni doğmuş bir çocuğun ilk gün ışığını gördüğündeki feryadı çıkan ses…

Ses özgür olmanın anlamını yeniden keşfediyor……

Işık tüm bu olup bitenlere uzak ….

/ ışık karanlığa ve ölüme mahkum kılınmış…

Güzel olan tek gerçek….!

Işıkta cehennemde bizlerle olacak artık …..

2005 TEKİRDAĞ-YENİCE