Kayıp Ruhlar Kulübü » HAYAT

Hayat Kadını Sizsiniz

Theatral — Sun, 27 Jan 2008 05:26:13 +0000

Her erkeğin hayatında öyle yada böyle bir kadın vardır. Bazıları kategorilere ayırmaya bayılır her şeyi evlenecek olan var eğlenecek olan var,diye de sınıflara tutulur ,ne hikmetse bazı kadınlarda bu sınıflandırmayı kabullenir. Bu ayrım öyle bir noktada durur ki hani arabanızı park etmeniz gerektiğinde hangi evin önüne park ediyorsanız işte o evde yaşayan sizin evlendiğiniz kadındır hep. Eğer arabanızı arka sokaklara park ediyorsanız işte o zaman eğlenilecek kadınlara gelmişsiniz demektir zaten onlar da hep hayatın arka sokaklarında dar sokaklarda yaşarlar…

İşte bu eğlenilecek kadınların genel adı ;”Hayat Kadınıdır”. Çoğu bir çok zavallı nedenin peşi sıra sürüklenen çaresiz kadınlardır onlar yani her erkeğin hayatında bir şekilde zorunlu biletli olanlar…, Erkekler arasında ki boş sohbetlerin kokulu konuklarıdır onlar ve ağızlar sulana sulana anlatılır durulur ayyaş gecelerde. Sarhoş gecelerin sonunda ezberinizdeki gizli yüzleri tutanaklara geçirirken, sıkıştırılmış duygusallığınızla “Cesetlere dokunmak yasaktır “yazısı ifade bulmaz hiç bir zaman erkekliğe büyüyen bedeniniz de. Ama gecenin soğuyan kollarında evvel zaman rüzgarları estiğinde, okyanusta “Kara göründü” ünlemiyle boşalırsınız ıslak karanlıklara. Haya( L) perdesi cinselliğin mahremle savaşını sahnelerken fakir ruhlarınızda doğanız gereği kalan kırıntılar dilsizdir. Ve büyük bir gölge çöker yine arka sokaklara.. İş sonunda kendini bilmez bir aşkın kollarında yaşamınızda onlara da bir perde oynatmaya gelince “-Hayat kadınından kadın mı olurmuş cevabını ensenize okkalı bir küfürle yapıştırılmış bulursunuz..Bu andan sonra başlangıcı güzel bir masalın yavaş yavaş tükettiği beklentilerinizin bacak arasına soktuğu bir bıçak gibi olan bu , hiyerarşik sıraya göre başınıza gökten her zaman üç elma düşer üçü de yasaktır ama….

“Hayat kadınlarının adı neden” Hayat kadınıdır ki?” diye sorular geçer ruhunuzdan Oysa “Kadın hayatı “ daha makbul bir addır, bir ad koymak gerekirse sebil bedenlere. Ki bu isim sadece o kadına aittir, Hayat kadını ise size….Yoksa kandırılmış soruların ardından mı gider olur insan; Aslında seçemediğiniz bu kadınlar hayat kadınıyken evleriniz de rol verdiğiniz kadınlarınız hayatın dışında mı kalır bu seçimde ..? Hayatınızın kadınını ararken üzerine tez hazırladığınız; egonuzu perçinlemek üzere, erkeklik doğanızı temize çıkarmak kaygısıyla düşkünlükle sembollediğiniz kendi hayatınız değilse nedir?..

İşte beynimin ırzına geçen tüm bu sorulara yanıt ararken kendi adıma seçimimi yapmış olduğum için ferahlamış bulunuyorum.. merak ediyorsanız söyleyeyim; Ben karar verdim ; Hayata sımsıkı sarılan,hayatını bana adayacak, hayatı içine kadar çekecek hayatı anlayacak bana da anlatacak ” Hayat dolu bir Hayat Kadını Arıyorum ” Yo yo yanlış duymadınız adına” Hayat Kadını” demek istiyorum kime ne.. Hayatı olmayan,anlamayan kadını kim ne yapsın ki..? Sizin olsun efendim ben almayayım…Siz tosuncuklarınızı evlerinizde büyütebilirsiniz..Ne o yoksa siz arka sokağa mı park ettiniz aracınızı? Eyvah! acele edin yoksa iki numaradaki iri göğüslü Hayat kayacak size….

Ha unutmadan bir tavsiye size;

En güzel zevki tattığınız ,içten içe aşağılarken yücelttiğiniz sebil bedenlere dinmeyen şehvetinizle her dokunuşta en büyük “Hayat Kadını sizsinizdir aslında sakın unutmayın….!!!

26/01/2008

Kar Kristali Ve Gidişin

Theatral — Thu, 09 Aug 2007 13:47:00 +0000

İşte gidiyordun!… Sımsıcak bir kar kristalinin erimesi gibiydi içim.En son kime; Ne olur gitme dur! Dediğimi hatırlamıyordum bile ama sana ;Gitme! Demeliydim. Oysa sen hiç oralı değildin. Yanı başındaki kar kristalinin acı çekerek eriyip gittiğini görüyor ama yardım etmiyordun.Dudaklarından dökülen tek kelimeyse ayrılıktan yanaydı. Sadece gitmemen üzerine kurmuştum planlarımı.Omuzlarıma yüklediğin sevgiye dair acı sözlerini taşımaya çalışıyordum. Hayat duygularımı suratlarınıza vurmayı öğretseydi bana da,sana öğrettiği gibi her şeyi söyleyecektim.Ne var ki bunu nasıl yapacağımı bilemiyordum …İşte gidiyordun..Gidişinin sadece beni anladığından, anlayacak olmandan ve beni daima seviyor,sevecek olmandan kaynaklandığını düşünmek istiyordum ama değilmiş yanılıyormuşum.Tüm bunların olabilmesi için yalvarıyordum kendime. Bir kar kristalinin sevgiye yenilmesi olacak şey değildi..İşte gidiyorsun ve ben kimseye soramıyorum yere serilen karların neden yağmur olup içime aktığını.Zaten cevap vereceklerini de sanmıyorum…

İşte gidiyordun!…Oysa yalancı bir işkence gibiydi gidişin benim için ve bana yalansız bir geleceği ummak düşüyordu sadece.Işığı toplasaydım. Sana ve yüzünde gezinen acıya ilaç olur muydu?Durdurabilir miydim gidişini? Yoksa tüm olup biteni kısıp gözlerini anlamsız ve çocukça bulmaya devam mı ederdin?…

İşte gidiyordun!…Daha sen gitmeden eriyişim hızlanmıştı bile.Çılgınca bakıyordun gözlerime gidişin. Gidiş anını daha geç bir zamana aldırmak için epeyce oyalandırmalıydım seni.Böylece belki beklenmedik gidişine kendimi alıştırabilirdim.Her ne oluyorsa ve olduysa da işte gidiyordun.

İşte gidiyordun hayatımdan!…İstasyonda uyuyan kimsesiz çocukların koynuna mı atmalıydım kendimi?Onların bu soğuk istasyonda üşümesini anlıyordum da . Bir kar kristali nasıl üşüyebilirdi ki?…..

İşte gidiyordun erirken ölürken kar kristalin………

…………………………………………………………Karda yağmıyordu zaten gidişine Sevgili!. Güle güle!……

1994 / 2007 Konya/Kerasus/istanbul

( Sonunda gitmek isteyeni Ancak bulabildim:)

Geçici Bir Rüzgar Hep Geçer

Theatral — Wed, 08 Aug 2007 20:00:00 +0000

“Geçici bir rüzgâr hep geçer!”dedi adam. Kadının yeşile çalan, hayata çalan gözleri parladı. Işığını kaybettiği günlerde onu alacak sözlere alışık değildi aslında. Yeni kararlar alıyordu her gün.Aslında her güne yeni bir yeminle başlıyordu uzun zamandır. Tutamadığı tüm sözlerin sebebi hiç bir zaman kendisi olmadığından olsa gerek hüzün duyuyordu çoğu zaman.

Oysa onun gözlerin de, benim olmak istediğim gibi birisini tarif eden bir şeyler vardı.Bundan hiç haberi olmayacaktı. Böylesi dürüst olmayan planlar yapmakla geçiyordu yaşam.Hiçbir zaman dünyayı umursamadan hayatın tadını çıkarabilen rahat bir insan olamadım sanıyordum. O yürek yoktu,belki de bende. O yüzden benden daha cesaretli bir kadınla karşılaştığımda kaçmak duygusu uzaklaşmak kaplıyordu tüm ruhumu.

Hangi insan yeşile çalan hayata kaçan bir göze bakıp kaçmak ister, bilmiyordum ama ben kaçmak istiyordum.Yaşamak uzun bir toplama işlemi gibiydi, arada bir toplama yanlışı yaparsan, doğru sonucu hiçbir zaman bulamıyordun.Belki de ben toplamaları doğru yapamıyordum.Oysa Sen her şeyden vazgeçince, sana kalan en küçük şeyler bile büyük önem kazanıyordu.Şimdi kalan küçük şeyin adı yoktu sadece öylesine bir rüzgardı, ve “ Geçici bir rüzgar hep gelir geçerdi!”….. Geçmişti de ama yine de tenim de bırakmıştı izini.Ne yapsam ne etsem bu kokuyu çıkaramıyordum aklımdan.

“Her şeyden önce, bir güldürücü, kendi kendisinin efendisi olan biridir. Kendisini dinleme ve doğrulama konusunda hiçbir fırsatı kaçırmaz. Hayattan her şeyi bekleyen bir iyimserdir. Yalnızlığa dayanamaz. Ama sürekli olarak, bir gün, hiç farkında olmadan, bir şey yaratmak ya da her şeyi düzene koymak tutkusuna kapılacağım korkusuyla yaşar” diyordu okuduğum kitapta Cesare Pavese belki de tam olarak açıklamam gereken de buydu kendime,ama yine korkuyor kaçıyordum..Bende onun gibi oluyordum günden güne her sabah yeni bir rüzgarla karşılaştığım için ona ait olan bu rüzgarların kokusundan kaçmaya çalışıyordum.O kokuyu ruhuma çekersem bir daha silinmez diye korkuyordum.

Geçici olan rüzgarların o kadına umut getirdiğini ışık verdiğini anladığım gün,ve yeni umutlar ektiğini bildiğim güne kadar sürüp gitti sessizliğim.Ne zaman buna şahit olduğumda bende kapıldım gittim onun rüzgarına hem de hiç korkmadım biliyor musunuz?

Ya siz….Siz olsanız ne yapardınız ki?Siz olasanız böylesine bir bakışa ne derece karşı koyabilirdiniz ki?

SİZ HİÇ SİZE BENZEYEN KİMSESİZ VE KİMLİKSİZ BİR RÜZGARA AŞIK OLDUNUZ MU????

BEN OLDUM……

2007/ AĞUSTOS /İSTANBUL /GÖZTEPE