Galiba benim kıyametim kopuyor sevdiğim.Işığını yitiren bir adam bundan sonra ne yapar, nereye gider?.Yerimden yurdumdan kovuluyorum.Özgürlük bir barınak olmuştu ya bizim için,o barınağı da dağıtıyorlar kirli ayakkabılarıyla.Kaygılanmıyorum,üzülmüyorum ama ağlayamadığımı söyleyemem sevdiğim…

Yeni bir kenti,yeni bir dostu,yeni bir barınağı,yeni bir hayatı çekebilir miyim? Bilmiyorum.Yardım et bana çiçek galiba benim kıyametim kopuyor…

Herkesin ve her yerin dışındayım,kargaşanın tam ortasındayım.Hükmümü verenler kısacık ömrümdeki güzellikleri indirim olarak bile katmıyorlar hükmüme.katmerleşerek çoğalıyor acılarım.Ortadan ikiye bölünmüş kelemimi darağacı yapıyorlar bedenime.Fotoğraflarım sarardı işte.Yine de yaşam diyorum…..Yaşam!… ama galiba benim kıyametim kopuyor sevdiğim….

Biliyorum ki;güçsüz ve zayıf bedenim genç bir ceset olması dışında hiçbir anlam taşımayacak otopsimi yapan doktorlar için.Suçumu sabit bile görmeyecek hükmümü verenler.Açlıktan,kıtlıktan,sefil ve ucuz yaşamayı kendime yediremememden şikayetçi olacak modacılarım..

Mezar kazabilirim çiçeğim ama kendi mezarımı kazabilecek kadar güçlü değil bedenim.Mezarımı sen kazar mısın? Yerini alır mısın üzerimde çiçeğim?…

Çiçeğim galiba benim kıyametim kopuyor.Benim kıyametim aslında çiçeklerim gidince başlamıştı.Siz bilmeseniz de ve hala anlamak istemesiniz de galiba benim kıyametim kopuyor Sevdiğim tüm çiçekler hayatımdan gidince… benden kaçıp gizlenince,unutunca beni…

Galiba benim kıyameti kopuyor tüm sevgilerim bana defol git !deyince………………..

Üzülme sevdiğim cehennemi cennet kıldık biz senle….

09/08/2007 İSTANBUL /KANLICA

İşte gidiyordun!… Sımsıcak bir kar kristalinin erimesi gibiydi içim.En son kime; Ne olur gitme dur! Dediğimi hatırlamıyordum bile ama sana ;Gitme! Demeliydim. Oysa sen hiç oralı değildin. Yanı başındaki kar kristalinin acı çekerek eriyip gittiğini görüyor ama yardım etmiyordun.Dudaklarından dökülen tek kelimeyse ayrılıktan yanaydı. Sadece gitmemen üzerine kurmuştum planlarımı.Omuzlarıma yüklediğin sevgiye dair acı sözlerini taşımaya çalışıyordum. Hayat duygularımı suratlarınıza vurmayı öğretseydi bana da,sana öğrettiği gibi her şeyi söyleyecektim.Ne var ki bunu nasıl yapacağımı bilemiyordum …İşte gidiyordun..Gidişinin sadece beni anladığından, anlayacak olmandan ve beni daima seviyor,sevecek olmandan kaynaklandığını düşünmek istiyordum ama değilmiş yanılıyormuşum.Tüm bunların olabilmesi için yalvarıyordum kendime. Bir kar kristalinin sevgiye yenilmesi olacak şey değildi..İşte gidiyorsun ve ben kimseye soramıyorum yere serilen karların neden yağmur olup içime aktığını.Zaten cevap vereceklerini de sanmıyorum…

İşte gidiyordun!…Oysa yalancı bir işkence gibiydi gidişin benim için ve bana yalansız bir geleceği ummak düşüyordu sadece.Işığı toplasaydım. Sana ve yüzünde gezinen acıya ilaç olur muydu?Durdurabilir miydim gidişini? Yoksa tüm olup biteni kısıp gözlerini anlamsız ve çocukça bulmaya devam mı ederdin?…

İşte gidiyordun!…Daha sen gitmeden eriyişim hızlanmıştı bile.Çılgınca bakıyordun gözlerime gidişin. Gidiş anını daha geç bir zamana aldırmak için epeyce oyalandırmalıydım seni.Böylece belki beklenmedik gidişine kendimi alıştırabilirdim.Her ne oluyorsa ve olduysa da işte gidiyordun.

İşte gidiyordun hayatımdan!…İstasyonda uyuyan kimsesiz çocukların koynuna mı atmalıydım kendimi?Onların bu soğuk istasyonda üşümesini anlıyordum da . Bir kar kristali nasıl üşüyebilirdi ki?…..

İşte gidiyordun erirken ölürken kar kristalin………

…………………………………………………………Karda yağmıyordu zaten gidişine Sevgili!. Güle güle!……

1994 / 2007 Konya/Kerasus/istanbul

( Sonunda gitmek isteyeni Ancak bulabildim:)