Başımın hiç bitmeyen sarhoşluğuyla sudan çıkmış balığım,pul pul dökülmekteyim. Size bir şiir okuyacaktım geldiğim okyanusların masallarına ait.. Okuyamadım…Çünkü, okumaya çalışıyorken yaşıyordum, açıp kapadıkça ağzımı  deniz kumlarının yakıcılığıyla yandı dilim,yaşamınızın kaynağı oksijeniniz de ,öldüm.

Hiçbir ses güçlü değildir şimdi okyanus sessizliğimden. Karasal yaşamın mahkumluğuna alışıyor tuzlu bedenim. Hangi okyanus balığı durup dururken susmaya ve vedalara mahkum edilmiştir ki? Sevdiğim bütün tuzlu suları parmak uçlarımda bu yüzden mi koşmuşum?.  Oysa tek bahaneniz “Ölüm kendinden önce bize seni yolladı.” Diyorsunuz  duymuyor mu sanıyorsunuz? Bilin diye söylüyorum; Acımasız cümleleriniz karşısında atış poligonu gibi durmakta deniz kızlarından çaldığım kanatlarım..

Bedenime saplanmış yüzlerce cümlenizin zehriyle, ölüp ölüp dirilmelerimde son kez dirilecek olan tüm okyanus dalgalarımı yaktım…Artık,geri dönüşüm yok okyanusuma… Deniz yıldızlarından öğrendim ki ; Anlamlandırılmamış hiçbir şey var değilmiş ya da adlandırılmış her şey yalanmış… Yalanmış okyanusun dibine vurduktan sonra ışığa ulaşmak ümidim, ve yalanmış  küllerinden yeniden doğmayı ummmak çılgınlığı….Dağılıp dağılıp toparlandığında her parçanı yerine koyacağını düşünmek saçmalığı da yalanmış…

Şimdi bu kumsalda parçalamadan bedenimi gerçek olanın; Gerçekleşmeyeceğine bile bile düşlerine sarılmak olduğunu, sevildiğine inanmayı ve inancını yitirmek pahasına da olsa yaşamı sevmek gerektiğini biliyorum.

Artık sudan çıkmış bu balığın derisini yüzme zamanınız geldi biliyorum.Sizi hiç suçlamıyorum bu oyunda. Çünkü, yalnızlığınızın soğukluğu acı veriyor size ve  bu ölümle son verecek sanıyorsunuz her şeye.Bu yüzden bu küçük okyanus balığına reva görülen bu ölümü cesaretle kabulleniyorum…

Son sözüm giderken size. Hani size bir masal okuyacaktım  demiştim ya ; Aşka ve okyanusa inat düşleriyle çoğalacağına,üreyeceğine  inanan ve  yoksun olduğu tüm yokluğu aşka dönüştürmek için yola çıkan küçük bir okyanus balığın öyküsüydü….

Şimdi  Portakallı Su-şi yapabilirsiniz Okyanus kokan  bedenimi…

14/04/2008

Bir kez daha yazıyorum cadıların

Ve

Ölen…ölmeyi bir bok sanan perilerin,büyücülerin hikayesini.

Karanlıkta kovalıyorken sihirlerini

kendimi ölüme yakın,öldürmeye hazır halde/

Hititlerin aşık attığı (Aşk attığı) topraklarda buldum.

Hititlerin bu toprakları ne zaman bulduğunu bilmiyorum …

  Bir kez daha öldürüyorum cadılarımı

 Hiçbir iksir işlemiyor artık ruhuma

 Hititlerden aldım ya ruhsuz kalmış ruhumun kefenimi…

                                          30 Ağustos 2003 Ankara-Giresun Yolu

Hecelemeyin artık beni, tenimi
Bırakın hep okunaksız, karma karışık olayım.
Çünkü;
Bir gece kondu da oturuyor ve bekliyor baharım kendimi
Aşkım küs ve kimseyle konuşmuyor…

Seslenmeyin artık bana,bırakın seslerimi
Bırakın hep saçma, karmaşanızda kalayım.
Çünkü;
Sessizliği daha büyük sayıyor hayat
Saçlarımdan,saçaklarımdan düş artıkları biriktiremiyorum…..
……../ Düşerken yere gece
Ve onları gökyüzüne savuruyorum yalnız bıraksınlar diye bizi.
Hep düşüyorum düşlerimde …
…./ Düşlerimde kalıyorum sayenizde..

Gecenin arka cebinde unuttuğunuz kimsesiz ve paltosuz çocuğum.
Kaldıramıyorum çoğu zaman buğulu çocuksuzluğumu..
Çocuk!diyorum…
-Puşt bir kadere ne zaman aşık oldun ki sen?
Ve kimse sana öğretmedi mi İsyan demeyi?

Korkutmayın artık beni ,bırakın korkularımdan çıkamayayım..
Bırakın ruhumu yaldızlı bir sevdaya adayayım…

Tanrılarınız çekince gölgesini üstümden..
Yağmayın artık her gece üstüme..
Kendi korkaklığınızı ne olur bana yüklemeyin.

Bakın şu koca maskeye!
Evet bakın!..
Suratlarınızda yavşaklaşan,yalama yapmış geceye bakın…
Ve söyleyin kim daha çok terliyor ve kim daha çok hak ediyor
Yaşamı…???
Bedenimden dışarı sızmayın ne olur kalın ruhumun perçeminde beni böyle sevgiliksiz, kel ve soyunuk…….
Maskesini kaybetmiş bir palyaço gibi ortada bırakmayın
Ne olur gidin artık beni sizsiz ve sessiz bırakmayın???

24.04.2002 / Kerasunde