Kayıp Ruhlar Kulübü » CESET

Can Acıtır Gidişler

Theatral — Fri, 10 Jul 2009 18:15:43 +0000

Gidişler her zaman acıtır insanın canını…

Etini yakar, leş gibi bir yanık kokusu yayılır etrafa, kanını döker insanın..Ceset misali serer insanı yere… Kokusu kötüdür ve ıslaktır gidişler, deli gibi yağan yağmur misali akan göz yaşları kah yanaklarından süzülür kah içine akar.

Gideni beklersin ama beklediğin “O” artık giden “O” değildir ve sen de giderken geride bıraktığı değilsindir. Ama beklersin işte böyledir geride kalmak…

Aşkın doğasındadır gidiş… Hep “Gitme” “Keşke” ler bırakır arkasında ve “-se -sa lı “cümleler…

Ruhunu tüketirsin beklerken, bilirsin artık hiç bir şey aynı değildir ve giden geldiğinde de aslında gelen beklediğin değildir. Bu çıkarımları bile

bile bakarsın boş caddelere, geçen her arabaya, kapın telefonun her açıldığında “Acaba’lı”cümleler kurmaya devam ederek…

“Hayat devam ediyor “dersin kendi kendine, devamda edersin hayatına ama bir parçan hep gidenle gitmiştir.

Her gidiş bir parçanı alır ve senden geriye bir gün bakarsın ki hiç bir şey kalmamış…

İlknur Aşkokar 26/02/2009

Savaş Bitti Ganimetimi Toplayın

Theatral — Fri, 25 Apr 2008 02:36:14 +0000

Ruhuma bağıra çağıra, geldiğimin aksi yöne gidiyorum… Kurtulmak için içimdeki bu hüzünden tırmalıyorum duvarları,yüksekliklerine aldırmadan. Her yolu deniyorum, yazıyor, susuyor, çığlıklar atıyorum olmuyor. Çünkü, Işık gözlerimi yoruyor. Yağmuru hapseden şu toprak, bu ektiğim limon ağacı beni çıldırtıyor. Kurtulamadıkça bu hüzünden, gittikçe daha az ait hissedeceğim kendimi bu dünyaya…

Geçmişime ait hüzünlerim bulandırıyor ruhumu,eskiye ait ne kadar söz varsa hastalık unsurum oluyor. Bu hastalıktan kurtulmak için içimde ki şiddetten uzak kalmalıyım… Şiddetle sevmemeli, şiddetle nefret etmemeli, içime kadar giren şu ışığı şiddetle red etmeliyim…

Hüzünle savaşmak için kuşandığım tüm cesaret kılıçlarımı, hüznün karşısında soyuyorum. Çünkü, artık tırnaklarım silahtan sayılmıyor… Ancak bu kadarını yapmaya yetiyor cesaretim. Günlerdir bu meydan savaşının ortasında, içimdeki hüzün nehirlerinden cesetler geçiyor, bu yüzden düşümde ki pembe dizilerin hüzün kokan, başrol oyuncularını boğuyorum… Bu kadar yıkıntının içinden sağ çıkma imkanım yok gibi. Hayata dönüş şansım boşluğa çizdiğim resimler oranında gerçek sadece..

Hüzün savaşının gönüllüsüyüm. Öne çıkan alayın bir adım önündeyim. Cephede düşüyorum, arkadan iten kimsenin olmadığını biliyorum, çoktan seçmeli de değil bu seçim zaten ucundayım cephenin. Bu yüzden, atıyorum atımı düş rüzgarının uğultusuna aldırmadan savaşın ortasına…

Sükunet içinde bekliyorum ölümü. Son bir provaya hiç gerek duymuyorum. Başarısız geçen bu sınavda boş kağıt verdim… Ölüyorum… Savaş meydanında ki ışıkçı son kez basıyor düğmeme ve bütün imkanlarımı önüne serdiğim cephem kararıyor…

Ölümümden kimse sorumlu değil. Arkamdan kimse husumet çıkarmasın…

Perde kapansın…. Yeniğim… Hüzün kazandı…

Savaş bitti… Ganimetimi toplayın… Hepsi bu…

24/04/2008

Lanetli Kral

Theatral — Thu, 10 Apr 2008 04:27:11 +0000

Düş üzerine oynadığım saklambaçta, saklandığım yerin özelliğinden olmalı kimse beni bulamıyor, dizime sarılıp saklandığım kuytu da sessizce bekliyorum. Oyunda ki ebeyi yoruyorum, aramaktan vazgeçiyorlar beni. Oyun kurucunun bile sabrı taşıyor. Mızıkçı ilan ediliyorum. Dolayısıyla oyun dışıyım, sahneden atılan bir oyuncuyum hep…

Salıncak sırasındaki çocuklar bana sıralarını vermek istemiyor. Sıranın sonunda bekleyen yalnızlık zorunlu seçimim oluyor. Gurur duyduğum tek özelliğim sobelenmemek konusunda ki ustalığım. Bu yüzden yüksek duvarlara çizdiğim sağlam pencerelerden çiçekler sarkıtıyorum, kimseler koklamasın diye… Yaşamın içinde sobelenmekten korktuğum için saklanırken gördüklerimle yetiniyorum çoğu zaman. Oysa yüksek duvarımın sağlam penceresinin buğusuna yazdığım çığlığı kimse okuyamıyor.

Kendime kurduğum krallığımın dilini bilen çok az kişi var. Aç bir kedi gibiyim kendimi hiçbir yerde aramıyorum. Yüksek duvarlarımın sağlam penceresinin camları karanlık;buz tutmuş,hohlamak boşuna içerinin sıcaklığı ile dışarının soğukluğundan turuncu perdem çaresiz,sizler çaresizsiniz..

Anlayacağınız yüksek duvarlarımın arkasında kurduğum muhteşem krallığımda sobeleme kralıyım. Uçurdum kellesini onlarca kraliçenin ve yırtıp attım gecenin içine genç cesetlerini…

İşte bu yüzdendir ki lanetli bir kralım artık ve karanlığın ışığı aldattığı yerde bana gelmek için kat edilen bin yalnızlık yılını aşk borsasında kaybetmekle cezalandırıldım.

Ey aşk son isteğim senden ne olur tacımı alma kafamdan yoksa sobeleyecekler,öldürecekler “-Aşık oldum diye sana” beni…

09/04/2008

Hüznün Savaşı Bitti Kadınlar Uyanın

Theatral — Tue, 25 Mar 2008 05:59:19 +0000

Aşkları savaş alanı haline gelen tüm kadınlar aynı kedere razı olmak zorunda kalıyor… sonuçta; savaş bittiyor ve talan ediliyor ruhları çoğu kez. Tüm yenilgi dolu aşklardan sonra çoğu zaman koca bir çığlık gibi sustuklarına şahit oluyorum. Böylesi anlarda yalnızlığa yazıldıklarını fark etmemek olasılık dışı zaten. Peki ben nerden mi biliyorum? Hepsi eninde sonunda tüm kaybedenler beni buluyorda ondan olsa gerek…

Onlarda farkettiğim en büyük gerçek (ki) hepsinde ortak olan tek gerçek acıyı yaşayış biçimleri.Tıpkı ben gibi yaşıyorlar acıyı,hüznü,kederi…Ben de düşerken uçurumlardan sırtımda aşkımın parmak izleriyle,arka bahçe ön bahçe farketmez bütün gülleri yoluyorum onlarda aynı şeyi yapıyorlar. Onlarda defterlerinin yaprakları arasında kurutuyorlar aşklarını… Onlarda kanatlarından uçuşan tüylerinden yapılmış yastıklarda rahat uykularından uyanıyorlar…

Çoğu zaman onlara kendilerinden başka yardım edecek kimsenin olmadığını söyleyemiyorum, gerçi söylesem de bu gerçekle yüzleşecek cesaretleri zaten hiç olmuyor. Tek dertleri sığınacak bir sığınak,hücrelerini paylaşacak bir yoldaş. Oysa bende onlar gibi bildiğim bütün küfürleri hücremin duvarlarına çarpıyorum. Akşamın elinin kor gibi kelepçelerine bileklerimi en uysallığımla uzatıyorum. Işıktan bir yürek çizmeyi ben istemiyor muyum sanıyorsunuz diyorum….İşte o kadın mahkumların benden tek farkı onların mahkumluklarının camsız hücre pencerelerine göz yaşlarıyla çentikler ekleyebilmeleri.Oysa ben bunu yapamama serde erkeklik var ağlayamam ki. Benim yapacağım tek şey inleyen nefesimin ihanetiyle hüzün çeliğine su vermek sadece…

Aşkları talan edilmiş tüm mahkum kadınlar yalnızlıklarının sessizliği süzülürken aşk hücrelerinin tuğlaları arasından,gecenin rengi yüzlerine siniyor. Kan toplamış dudaklarında ezilen sigaralarını,zehirli cümlelerin, ihanetlerin gölgesinde incelen hüzünlerinde söndürüyorlar… O sıra da ben en karanlık köşesinde hücremin, bir yarasanın kanadına sığınan başımdan geçen her unutulmuş anla işkenceye alınmış ruhumun titreyişini izliyor buluyorum kendimi. Çoğu zaman onların sessizliğin de esir olan sesim onların dilsiz karanlıklarında derinliklerinde boğuluyor. Çoğu zaman böylesi anlarda korkuyorum bu kadın hüznünden bu yüzden çağırdığım gümüş kanatlı periler onların korkuyla titreyişlerine seyirci ruhumla karanlık gecenin kucağında huzurun gülümseyen elbisesini giymeye çalışıyor onları daha iyi anlamak için ,yaralarını sarmak için…

Yenik ve yaralı bu kadınlar çoğu zaman hırsla dost olmuş olduğundan onları sakinleştirmek zor oluyor.Bunun için binlerce ayrı intikam ve mutluluk olasılığını önlerine yığmak zorunda kalıyorum. Böylesi anlarda ruhumu boğazlayan ellerini öpüyorum, aşkla savuran rüzgarlarına alkışlar tutuyorum. Yine de en iyi gelen ruhlarına onlara aşk boşluğunuz da salladığınız salıncağınızda sallandığınız ipleri vermeniz çünkü, yenilgiyi defalarca tatmış yüreklerinde ki son kıvılcımlarını söndürmek için su dolu kovalar yeterli gelmiyor. Suları yakmış olsanız bile tek şansınız bu söndürmek için yangınlarını. Sadece ipi ellerine vermeniz ve sallanmalarına yardımcı olmanız böyelce bir nebzede osla rüzgarın yanaklarında söndürdüğü o çocuksu gülüşle avutuyorlar az da olsa kendilerini..

Kendimi bu yenik kadınlara yakın hissetmemin nedeni benim de onlar gibi kendi yalnızlıklarımın tarihçesini yazdığım için belli ki. Yazdıkça çoğalıyor benim de yalnızlığım çoğaldıkça azalıyor her şey… Benim de onlar gibi yakalanmamak isteğiyle uçarken kırılan umutlarım var .. Kendimi kurt kaynayan kusmuk çukurlarına attsam da sızlayan sevgilerimi göndersem de ,geri dönüşümsüz çöplüklere. Yenik ama arınık yüreğimin teslim bayrağını çekmeyeceğini biliyorum kan sızan ruhuma onlar gibi…

Yenilginin acı dolu hüznünü tatmış bu kadınlara söyleydiğim tek şey ; Alın ellerinizdeyim işte…. Bende sizin gibi ceset kımıltısızlığında,sömürge ülkesinin yenik kraliçesiyim…

Savaş bitti… Bende talan edildim…

Benim de talan edilmiş evlerim,yollarım, siperlerim sığınaklarım var ve arasında yenik dolaşmaktayım. Benden habersiz kurulan mahkemelerde,ruhum aralıksız yargılanmış. Ben de sizler gibi kaybedilmiş binlerce davanın yenik avukatıyım. Haklısınız evet evet kesinlikle yakmalı bu zehir zemberek ,karamsar satırları ve bir karabatak acemiliğinin telaşıyla yaşama yeniden doğmalıyız… Doğrumalıyız aşkı… Doğurmalıız aşkı ki Yeniden Doğmalıyız…

Hüznün Savaşı bitti kadınlar artık uyanın…. Uyanınn….

24/03/2008

Öldürecekler Sahnede Cesedimi

Theatral — Sat, 16 Feb 2008 00:27:48 +0000

Ağlarımı gerdim militan bir aşka ve anarşistlerin kaostan faydalanmak üzere girdiği kalabalıkta, tanınmayacağını sanmasının güvenli huzuruyla bekliyorum. Beklerken gelip geçen tek gerçeklik suratsız bir zaman….,Kayıplarımın haritasını çiziyor zaman. İnsanda ölmek arzusu uyandıran sırılsıklam ağaçlar kadar sinir bozucu aşkta geri sayımı başlatan devrik saatler…Saatlerdir yakınlaştıran kaosu…

Ruhumu yalnızlaştırma komplosunda stratejik adımlar atan düş gücümün kıtlığı,kahkaha efektleriyle doldurulan dizi filmlerden daha az tehlikeli şimdi.Dizi dizi dizlerini kanatıyorum aşkın bu yüzden…

Yaşamın zenginliğine vurduğum darbeler, sahipsiz iniltiler getiriyor durmadan… Parlayan ışığın çekimiyle camlara yapıştırdığım asılsız yüzüme, parabolü düşmüş bir palyaço silueti yansıyor. Oysaki parabol aynada tersine yansımış bir görüntü sadece…

Sandalyeleri ters çevrilmiş bir tiyatro salonunun sahnesinde içi boşaltılmış bir oyundan yükselen fısıltılar kulağımı tırmalıyor. Terk edilmiş bir sevgilinin hüznünü türevleyerek, sahne ışıklarının yüzüme yansıttığı gölgelerde ruhumu arıyorum. Bu yalnızlık dolu dramda yönetmen özet geçiyorken konuyu ilk repliğim fırlıyor yerinden. Bir cam kırığı sesiyle düşüveriyor sahne ortasına;…

“-Bitmez tükenmez çalkantıların odağında aykırı düşlerim hayat rahminin aydınlanma çağını başlatıyor yetişsene aşk …. Gölgeler hakimim …..Gölgeler…Çatallaşan yollarda sinsi ironisiyle bana gülen gölgeler….,Ay ışığında uzayıp kısalan gölgeler…., Koşulsuz teslimiyet !!.diye veriyorlar kararımı gölgeler. Önce çılgın bir gölgenin intikamı,yüzümün diğer yarısını alıyor sonra ruhumun yaşlı ezgilerle süslediği afişlerde boy gösteriyor gölgelerin sürüklediği mutsuzluk…Nerdesin yetişsene aşk…!”

Sesim yankılanırken sahnede,geç saatlerde düş bahçesinde gezinen güneşi anarşist yıldızlar vurdu diye bir haber yayılıyor fuayeden içeri…

Yerin yedi kat altına gönderdiğim aşka dair tüm sesler uğultularla istila ediyor bedenimi. Resmi geçit yapıyor kara yeleli atlara binmiş kara giyitli kara şövalyeler, dört nala, sallayarak kılıçlarını…

Yetişsene sahneme ey Aşk…

Anamdan emdiğim süt burnumdan geliyor….

Açtım akrep gibi ellerimi….

Yetiş!!!..

Yoksa birazdan öldürecekler sahnede cesedimi ….

15/02/2008