İçeriği değiştirilmiş,eski bir aşk öyküsünün baş oyuncusuyum

Dayanılmaz acıların evrensel tapınağı bir de…

  Cılız ve bozgun sesim boğuyorken kendini /

Kuşattım hiçliği, sessizce tuluat oynuyorum aşkla…

   İçeriği değiştirilmiş eski bir aşk öyküsünün baş kahramanıyım.

Yaşamın saydam varlığının içinden kayan yıldız bir de…

Aşk uçurumunun kenarını,dibinden farksız sanıyorum /

Korkak ve gurursuz bir asker gibi teslim oluyorum aşkın gerçeğine…

               İçeriği değiştirilmiş eski bir yap-boz aşk öyküsünün şampiyonuyum.

            Belirsiz bir şehre ait,eşkalsiz bir garın gardsız kalmış boksörü bir de…

Aşkla kalmamam için tanrısal bir onaya hiç gereğim yok /

   Bilin işte ! Aşktan başka gidecek hiçbir yerim yok ….

                              İçeriği değiştirilmiş eski bir aşk öyküsünün baş oyuncağıyım.

                                       Sahtekar bir sarmaşığın, ar damarı çatlamış kolu bir de…

                                      Aşkın suskunluğunu ispiyonluyorum puslu ay ışığının pınarına

                                                           Susturuluyorum aşkın hayrına /

                                                          Aşk için susmanın bedeli üşümek;

Bütün güzel düşüncelerce üşüyorum…

         İçeriği değiştirilmiş eski bir aşk öyküsünün baş perdecisiyim tanığıyım.

Kocaman bir yağmur damlasının,ışıltısı kırılmış buz damlası bir de…

              Kuyusunda perdesiz çirkinlikler barındıran aşk,hükmedemezsin bana.

    İçeriği değiştirilmiş eski bir aşk öyküsünün /

                                           Perdeye sırtını dönmüş tek aktörüyüm çünkü ben…

                                                       24/05/2008

30.11.2007 tarihinde İstanbul -Isparta seferini yaparken düşen uçakta olan Arkadaşımız, Canımız, sevdamız, Meleğimiz, Yaşam kaynağımız, Sevgili HAZAL KAYNAĞIN anısına yazılmıştır.

Geniş bilgi için lütfen wwww.hazalkaynak.com  ‘ u ziyaret ediniz..

 Sen yokken, etrafımızı saran anlamsız boşluğun, parmak uçlarından pişmanlıklarımız sızıyor…

Sen yokken, mavi bir karanlık çöküyor boşluğunun özüne…

Sen yokken, tiyatromuzun kostüm deposuna dönüştürdüğün geçmişimizin, cehennemine yapıyoruz sensizlik yürüyüşümüzü.

Sen yokken, aldanışın bilinmezliğe açılan kapılarından geçiyor meçhul insanlar…

Sen yokken, herkes biraz daha eksiliyor ömrümüzden…

Sen gittiğinden bu yana,  “Hasta bir kalbin macerası” oluyor bir yalnızlığın filme çekilmemiş anları…

Sen yokken, acının bittiği yerde başlıyor ifade yoksunu gözlerimizde atıl bir durgunluk…

Sen yokken, yaprak yaprak dökülüyor okyanus dalgalarında çırpınan sandallarımız…

Sen gittikten sonra, cehennem müjdecisinin sloganlarına kapılan ölümün sıcak kucağı, buz gibi çiçekler tutuşturuyor ellerimize…

Sen yokken, karanlıkla kuşatılmış mezarlar çözüyor aşkla dolaşık bütün iplerimize.

Sen yokken, acıyı seçiyorum acılı aşklar doğurtuyoruz kendimize…

Sen gittiğinden beri, yokluğuna acı çektirmek için aşık oluyor çocuksuzluğunu büyüten yüreğimiz.

Sen yokken, fırtınaya tutkun mavi bir ağacın sabrını zorluyor bahçemize ektiğin sarmaşıklar…

Sen yokken, uzak baharların getirdiği naftalin kokulu yıldızları topluyoruz gökyüzünden…

Sen yokken, yoksunluğunda saçılan ışık korkunç bir patlayışla içimize kırk düğüm oluyor şimşek şimşek…

Sen gittikten sonra, kirpiklerimizin gardiyanlığında, her gece bir yıldız hapsediyoruz sensiz gözlerimize…

Sen yokken, ıstırabın uykuda aldığı şekiller, yozlaşan ruhumuzun baş düşmanı oluyor…

Sen yokken, pişmanlıklarımızın rengine bulanmış siluetler çiziyoruz resimlerimize…

Sen yokken, içimizde ki karanlık kuyulara uyduruk ve günahkâr taşlar atıyoruz…

Sen yokken, yokluğuna şaşkın bir alkol koması siliyor hafızamızı, sonla başlıyoruz bütün yazılarımıza…

Sen yokken, bölünmüş düşlerimizin mızrap sesini saklıyoruz benliğimizde…

Sen gittikten sonra, var olduğunu sandığımız gücümüzü yitiriyoruz kendi zamanından kovulmuş mavi denizlerde…

Sen yokken, senin adına düzenlediğimiz tüm mitingler, propagandalar, genel grevler yasaklanıyor…

Sen gittikten sonra, zavallı, ucube düşlerimiz tükenmişliğimizin labirentine mahkûm oluyor…

Sen yokken;  Lotus adında! Meyvesini yiyene yurdunu unutturan çiçeklerden yetiştiriyoruz!…

Sen yokken,başarabilecek mi  bize anımsamamayı unutturmayı o kötü günü….

Sen Ne dersin Hazal? …

03/05/2008

Düş üzerine oynadığım saklambaçta, saklandığım yerin özelliğinden olmalı kimse beni bulamıyor, dizime sarılıp saklandığım kuytu da sessizce bekliyorum. Oyunda ki ebeyi yoruyorum, aramaktan vazgeçiyorlar beni. Oyun kurucunun bile sabrı taşıyor. Mızıkçı ilan ediliyorum. Dolayısıyla oyun dışıyım, sahneden atılan bir oyuncuyum hep…

Salıncak sırasındaki çocuklar bana sıralarını vermek istemiyor. Sıranın sonunda bekleyen yalnızlık zorunlu seçimim oluyor. Gurur duyduğum tek özelliğim sobelenmemek konusunda ki ustalığım. Bu yüzden yüksek duvarlara çizdiğim sağlam pencerelerden çiçekler sarkıtıyorum, kimseler koklamasın diye… Yaşamın içinde sobelenmekten korktuğum için saklanırken gördüklerimle yetiniyorum çoğu zaman. Oysa yüksek duvarımın sağlam penceresinin buğusuna yazdığım çığlığı kimse okuyamıyor.

Kendime kurduğum krallığımın dilini bilen çok az kişi var. Aç bir kedi gibiyim kendimi hiçbir yerde aramıyorum. Yüksek duvarlarımın sağlam penceresinin camları karanlık;buz tutmuş,hohlamak boşuna içerinin sıcaklığı ile dışarının soğukluğundan turuncu perdem çaresiz,sizler çaresizsiniz..

Anlayacağınız yüksek duvarlarımın arkasında kurduğum muhteşem krallığımda sobeleme kralıyım. Uçurdum kellesini onlarca kraliçenin ve yırtıp attım gecenin içine genç cesetlerini…

İşte bu yüzdendir ki lanetli bir kralım artık ve karanlığın ışığı aldattığı yerde bana gelmek için kat edilen bin yalnızlık yılını aşk borsasında kaybetmekle cezalandırıldım.

Ey aşk son isteğim senden ne olur tacımı alma kafamdan yoksa sobeleyecekler,öldürecekler “-Aşık oldum diye sana” beni…

09/04/2008

Hiç büyümüyorum!…Bu dünyanın da benim istediğim şekilde büyümemesine kızıyorum…Bir çocuk nasıl kızarsa öyle……… Tek ayağı olmayan bir çekirgenin sonuna ulaşmayı istediği tarlaları istiyorum…Çay çiçekleriyle büyüyen, cennet çiçeklerini hayal eden çiftçi bir çocuğun hayalleri kadar ufacık hayallerim….

Ellerimde ki ve yüzümdeki çizgilere yabancıyım…Hatta yırtık bir ortaokul atlasından da değersiz ve yabancıyım bedenime…Hiç büyümüyorum!…Bu dünyanın da benim istediğim şekilde büyümemesine kızıyorum…

Kesik kesik üzerime gelen papatya sevinçlerimi buz kesmiş bir hırçınlıkla karşılıyorum bu yüzden….Unuttuğum sandığım bütün dizelerimi, sözlerimi birileri bana aşklarıma harcadığımı hatırlatır sanıyorum… Hatıralarımı hatır sayıyorum… Çünkü; Gördüğüm bütün rüyalarım,küçücük bir kentteki yıkık duvarların arasında ki dedemin serkisof saati kadar kırgın,yılgın bir o kadarda geride bütün olup bitenler…Yokum! diyorum Bu oynanan oyunda…Hiç büyümüyorum!…Bu dünyanın da benim istediğim şekilde büyümeyeceğini biliyorum…

Ben büyüdükçe küçülüyor her şey ben büyüdüm diye ……

Anılarımı yoksul bir köylü sevdasının gururlu ve yanağı kırmızı onurlu yanına bırakıyorum …….

Ben bu oyunda yokum!….

Çünkü;…………..

Giderayak yoksun olmak istemiyorum sonsuz yaşamdan…….

En soysuzu bu olsa da….

01/2007