Yarısında ödeneği  kesilmiş bir aşk projesinin son noktasıyım… Anlayacağınız yarım bir projeyim artık;   yarım kaldım,bırakıldım… Aslında hiçbir zaman tamamlanamadım…  Bu yüzden dünyanın en tamamlanamayan ve tanımlanamayan insanıyım…

Aylardır,  deli gibi bana hediye edilen tanımsız hislerle ve sorularla boğuşuyorum. “Ne…, Neden…, Nasıl…, Niçin…,Böyle mi olmalı?”  Tanımsız sorular zihnimi kemiriyor, canımı acıtıyor tanımı olmayan hisler. …Yoruldum ve pes etme aşamasındayım.  Düşünce yasaklısı olmak istiyorum.  Evet,  bu tanımsız düşünmeyi yasaklamalı,  ama bunu bir ilaç yardımıyla yapmalı. Sonsuz bir başarı sağlanmalı…

Haftalardır, öyle anlar yaşıyorum ki; işgal altındaki ruhum o kadar acı çekiyor ki, keşke fiziksel bir acı çeksem de ruhumun acısını bastırsa diyorum…

Günlerdir, ruhum yaralanmaya çok açık ve aldığı her yaradan sonra biraz daha eksiliyor ve yoluna her adımda biraz daha eksilerek devam ediyor. Bedenim fiziksel dünyada öylece yalpalayarak yoluna devam ederken ruhum sürünüyor her an biraz daha kanayarak, tanımsız çamurlara bulanarak…

Anlamsızlık hissi; Fiziksel olarak dünya döngüsünde sürüklenirken insan, hiçbir şeyin bir anlamı olmadığını sezmesidir ruhun. Aslında her şey boşunadır nasılsa gidilecek her aynı ise sonunda… Derler ki ; “Gittiğin yol önemlidir”.  Bilmem belki de öyle…  Nasıl bir karmaşadır bu? Yola çıkarken amaç varılacak noktaya en kısa sürede varmakken. Hayat yolunda bu amaç ortadan kaybolur, yoktur sona gitmek için acele eden.  Hile yapanlarsa ateşlere atılacaktır ya rivayete göre…

Ruhu çıplak bırakmak… Kuru ve ayaz kalabalıklarda onsuz takılmak cesaret işidir… Kendini her darbeye, her sarsıntıya açık hale getirmek kelimenin her anlamıyla cesur aşk insanlarının işidir.

Öyle çırılçıplak yürür ruh her aşkta ve aşkın sırtından, sıratlarından geçerken çizilir, kanar.  Acıyla beslendiği için dokunmaz hiçbir şeye ruh, ama soğuk fenadır,  ruhun aradığı ise, kendi gibi üşüyen ve diğer yarısını arayan başka bir ruhtur, birbirine tümüyle yapışarak ısınmaktır aradığı, karşındakinin gözlerine bakmaktan kaçınarak, çünkü çıplaktır her âşık ruh. Eşi ve kendi çıplak diye utangaçtır biraz da…

Yarısında ödeneği  kesilmiş bir aşk projesinin son noktasıyım….

Ruhum yarım bir proje ve diğer yarısını arıyor…

Kısacası; Ruhum ölmeden  diğer yarısını tamamlayacak bir Tedavi arıyor…

                                                   İlknur  Aşkkokar   12/072008

Çelik bakışlarım gecenin son dördüne vardığında Savaşın insan kanını kılcal damarlarını donduran yüzünde bırakmaktı aşk..Dolunayı yorgan yapıp üstüne Kurt ulumalarını anımsatan kancık köpek sesleri arasında Yürümekti aşk artık…

Hain her soğuk vücuduma girmeye,/ Erica’nın canını sakladığım koynumda beslediğim resmine ulaşmayı isteyip durdu karakışın ortasında…

Ne ayaza kesmiş boş sokaklar Ne çakal sesli ıssız köyler Nede gece vardiyasında çalışan kimliksiz kaçak işçilerin türküleri çalamadı aşkımı

Ve işte o an; Erica’ya su verin dedi birileri Erica..Canı suyla kavuştuğunda dahada iyi anladı verdi yaşama aşkı beklemenin bedelini…

O andan sonra ben bana düşeni yapmalıydım…. Öylece yürüyüp gittim Ağustos’un sonuna doğru uygun adım Hem de hiç ardıma bile bakmadan….

2007/AğustosİSTANBUL