Hayal kırıklığının en dehşetlisini yaşattım aşka dün gece…  Benim için hazırladığı geceye gitmedim ve  habersizmişim gibi davrandım… Gitmemekle kalmadım özür bile dilemedim. Utançtan yüzü kıpkırmızı olan öğrenci gibi mahcup bıraktım haberci yıldızları. Çiğnenmekten yorgun ruhum kırmızı halı bekleyip durdu zamanın geçmesini. Kanayan ruhuma sunulmuş bu sevgi dolu süprizi,rezil etmeyi istemiyordum aslında… Yaratıcı kadroya alınmamış bir oyuncu kaprisi yapmıştım sadece… Gitmek istemedi işte ayaklarım…

Hiç bir şeyin güzel olmadığını, olmayacağını düşünmekle geçirdim zamanımı; Dört gözle bekleniyordum oysa aynı saatlerde. Karanlık gece ; ışıksız dünyamdaki bu zafer için teşekkür bile etmişti bana. Oysa biliyordum ki, daha da azalmıştı benim için beslenen sevgi sözcükleri artık  ne için hem de  adıma verilmiş davete gitmediğim için. Çekmedi işte ayaklarım…

Işıksız gökyüzünde sergilemeye çalıştım oyunumu oysa  sevdiklerim kırgın bana; Aşksız partilerime  katılım sıfır… Işık sorumlum sorumsuz bir serseri çıktı ve yerinde hiç durmuyor ,durmaksızın küfrediyorum onu getiren yüksek gerilim hattına…. Bu anlarda aradığım numaraya hiç ulaşılamıyor ki, hiç bir numaram yok aslında hayata karşı itiraf ediyorum… Duyarsızlığımın saltanatı hüküm sürerken  ruhumda, sessizliğimin topraklarında elinden düşürüp kırdığım aşklarım  bardaktaki çatlak gibi çaresiz ve donmuş  durumda… Ayaklarım; “-Sızlıyorum” dedi  ve gitmek istemedi ne yapabilirdim…

Ellerinden tuttuğum sevgilerimin ellerini  ısıtmayı ümit ederken, hep sahip olmadığım sevgileri işaret ediyor parmaklarım.  Aşka aralanan parmaklarımdan örselenmiş ,kıymet verilmemiş, kırıntıya dönüşmüş sevgililerim  düşüyor yere…. Olmadı bütün ışıklar kırıldı. Gittikçe saygınlığını yitiriyor gökkuşağının renkleri katımda… Sırf bu yüzden girmedi ayaklarım yola…

Ulak kuşların bile itibar etmediğin dedikodularım dolaşıyor  kanatlı gagalardan kanatsız, kemiksiz dillere. Kulaklarımı tıkıyorum odama dolduğunda ayrılık haberleri. Dev bir okyanustan söz etmem bile  inandırmıyor tören komitesini; bir kaşık suda boğmaya çalışıyorken buluyorum kendimi. Hala ne soruyorsunuz ki? Ayaklarım suyun altında kaldığından gitmedi…

Yazık bu köle ruhuma! Evet kabul ediyorum aşkın benim için düzenlediği ayinde yoktum, tenezzül etmedim bile  gitmeye… Duydunuz işte inanmamak için hiç bir nedeniniz yok artık… Biliyorum katılmalıydım ve bana özeldi. Üzdüm bütün gökyüzü ışıltılarını işte… Nedensizliğe dönüştü gitmeyişim.

Hüzünlü ,derin, çözümsüz, can alıcı  olan her zaman aşk olmadımı sizinde hayatınızda??? Bu sefer aşkın davetine gitmeyen olmak, sadece susan bir ses olmak, nefes olmaktı aşktan intikamımı alma sebebim. Gitmeyi çekmedi işte ayaklarım…

Aşkın davetine gitmediği için, aşkla cezalandırmazsınız umarım ayaklarımı..

09/05/2008

İki dünya arasında gidip gelen iyi niyet elçisi gibi ruhum; ve yaşamak adına  yaptığım bütün etkinliğim, kısa anlarımı biriktirip sonsuzluk gibi uzun yollarda dağıtmak sorumsuzca….Şiirlerimi çiğnetiyorum  kirli ayakların altında… İki dünya arasındaki bu sıkışmışlık hangi ihanetin cezası bana ve hangi fizik kanunu izin veriyor bu  aşk denen işkenceye… Kolum, kanadım yüreğime kelepçeliyken uçabilmem mümkün mü artık….

Aşktan kaçmaya çalışırken bıkkınlık veren  bedenimde, görünmez eller  boğazımın düğümlerini sıkıyor. Oysa  keskin bir aşk türküsüyle kesilmesini bekliyorum yaşama bağlı olduğum iplerin. Yazgı kavramını reddettiğim düşler dünyamda, salıncağımın boşlukta sallanıp durmasını görecek gücüm kalmadı artık… Defalarca… Defalarca aynı aşk  yalanının sahte yüzüyle boyanıyorum….Ellerim boş dönüyorum sisli ormanlardan .Düşlerim gerçekle yüzleşince düşlükten çıkıyor ve gün geçtikçe kendi enkazımı sevmeye mecbur kılınıyorum…

Gün geçtikçe avcı olduğum rüyalardan uyanıyorum durmadan ve  her sabah aynı aşk  enkazımın  içinde kendime ait parçaları topluyorum sessizce.. Nasıl almışlarsa kokumu  aşık kadınlar,  sımsıkı çekiştiriyorlar bedenimin her tutamını.  Oysa bu deprem alanından çekip gitmek sualsiz tek dileğim benim…  Oysa kapılarımı götürmüşler… Kapıları yok  enkaz alanımın! Çıkış yok!. Sevgiye hasret  olan erkek çocukları dikenli tellere bağrını dayamış masallar anlatıyor bebeksiz kız çocuklarına….Tüm çocuklarım,çocukluğum  aşk denilen enkazımın altında…

Güneşi algılamayan kuşlar gibiyim, şaşkın bekleyiş içinde sözlerim, karanlığın koynunda aynı yalan şiirleri okuyorum sözlerime  hayran kadınlara… Oysa tekrar gülecek yüzümün varlığını düşünmek mümkün  bile değil… Çekilmemiş acıların,aşkların hammaddesini ürettiyorum bedenimde  ve tenimde tomurcuk buluyor çaresizliğimin ilk meyveleri. Aşk  bıçağının yara açtığı oyuklarımda  canlanıyor  yılan çiçekleri… Capcanlı duruyor  bu enkaz bu kaos, bu tekrar tekrar yaşanan kısır döngü…

Ah! belki de asla tekrar gündüz olmayacak bana …

 Aşkın görünmez elleri boğazımı sıkan, tanımadığım sıcaklıkta buz gibi parmakları.. Şeytan diyor ki…

Her şey bu kadar… Her şey burda işte… Sahneye boşalttığım çuvaldan çıkan ,bir perdelik oyun malzemesi aşklarımın hikayesi… Uzun metrajlı gölgeler giderken yüzümü götürüyor… Aşkın mesajı  her tablonun duvara yapışan yüzünde yeniden canlanıyor pınar gibi ruhuma….Neden çırpınıyorum hâlâ?  Cevap yok! Acılı replikler kusuyorum bahçemdeki güllerin üzerine ,dostların arka bahçesindeki gülleri söken de benim, halt eden de… Zehirli mısralarımdan yalnızlık sızıyor karanlığıma… Saatimi yalnızlığa kurmaktan başka çarem kaldı mı ki? Anlamsız çırpınışlar acımı çoğaltıyor, aşk için yanmanın anlamı çoğaltmaktan başka nedir ki acıyı?…

Yaşamın üzerinde dolaşıyor  titreyen ellerim, kendi gölgemin karartığı anlar, sonsuzluk kadar  uzun sürekli bir dejavu duygusuyla dolaşıyor. Perdeme yansıyan gölgelerin ,giderken söylediği sözlerin izlerini silmek için yorgunluğun ve ölümün yol arkadaşlığını seçiyorum.  Yoksa başka  açıklaması olabilirmiki bu  küfürbaz sesim?… Giderken yanımda götürdüğü yüzümün hesabını aynalar mı verecek bir ömür uzak durduğum…

 Biliyorum ki  kirli bir yağmurun dalgayla buluşma anı kadar sürecek  ölümün açtığı kapıdan geçişim…     “-Ahh ölemiyorum, aşk gardiyanımın kolları morartıyorken bileklerimi… Ah ölemiyorum ,aşk gülüşlerinin ardında bıraktığı boşluğu ışıtan güneş ,ıslak bahçemde mutluluğu içen göz, söylesene çarem yok mu  bu aşkı yaşamaktan ve kaçmaktan başka ?…

07/05/2008

İşte  Aşk tek başına kaldın şimdi sahnede… Haydi  oyna bakalım hayatının rolünü. Bütün çerçevesiz kalmış  gözler sana bakıyor…Tüm ışıklar ruhunu aydınlatıyor…  Sakın korkma,korkarsan yüzündeki majiskül maskenin altında ezilirsin ve  gittikçe küçülür bedenin,ellerin. Yalnız sesinle çınlat  salonu…

Ey Aşk işte hayatının fırsatı sana… Dekorun ayna sadece . Dikkat et ! aynaya fazla sır verme çünkü aynalar sırlı camdan yapılmıştır tutamazlar yüzünde ki sırları… Tarafsızlığını henüz yitirmemişken yüzüne tutabilme cesareti gösterebilecek misin aynayı…?

İşte  Aşk tek başınasın şimdi sahnede ,repliksizsin ve  suflörün kaçtı. Yönet bakalım şimdi seni…. Tek dekorun ayna tek kostümün maske… Yani anlayacağın perden yok çırılçıplaksın!…

Sigaranı söndür, şarabını dök. Kapat şu içime işleyen efekt müziğini.çünkü, tek seyircinim kimseyi bekleme. Oyun başlasın artık…

Ey Aşk, görüyorsun ya işte  diz çökmüş bir susuzlukla  bekliyorum dudaklarından dökülecek repliklerini. İtiraf etmeliyim ki biraz da olsa korkuyorum bana hazırladığın bu oyundan…

Peki bu sessizlik neden?… Söyleyecek sözün mü yok?… O halde ilk repliğin benden tekrar et lütfen…;

“-Oysa şarap bardağı kadar kırılgan ne var. Sarhoşluğun çağrısına kulak ver ve bileğimdeki en kalın damarıma  yakın gel .Küçük şimşekler çakan ruhumun gökgürültüsünü dert etme ; attığım çığlıkla kendi sesimden korkarım ben”…

 İşte  Aşk  söz sırası sende, son repliğini fırlat sahneye …;

“-Yüreğimden tutup sürüklediğiniz sahillerde beni dizüstü bıraktınız, kayalara bağlanmış promete anlar da ihanet ettiniz size bulduğum her aşka ve  lime lime kopardınız her bir parçamı. Şimdi elinizden tutarsam bir daha gitmeyeceğimi sanarak, gelmemek için  yapıştığım parmak uçlarımdan sürükleyip beni  bu sahneye getirdiniz. Bilin diye çıkarıp maskemi ve kırıp aynalarımı  son kez söylüyorum…;

-Aşkla lanetlendiniz !…Artık ben  uğramayacağım sahnenize bile…”

20/04/2008

Düş üzerine oynadığım saklambaçta, saklandığım yerin özelliğinden olmalı kimse beni bulamıyor, dizime sarılıp saklandığım kuytu da sessizce bekliyorum. Oyunda ki ebeyi yoruyorum, aramaktan vazgeçiyorlar beni. Oyun kurucunun bile sabrı taşıyor. Mızıkçı ilan ediliyorum. Dolayısıyla oyun dışıyım, sahneden atılan bir oyuncuyum hep…

Salıncak sırasındaki çocuklar bana sıralarını vermek istemiyor. Sıranın sonunda bekleyen yalnızlık zorunlu seçimim oluyor. Gurur duyduğum tek özelliğim sobelenmemek konusunda ki ustalığım. Bu yüzden yüksek duvarlara çizdiğim sağlam pencerelerden çiçekler sarkıtıyorum, kimseler koklamasın diye… Yaşamın içinde sobelenmekten korktuğum için saklanırken gördüklerimle yetiniyorum çoğu zaman. Oysa yüksek duvarımın sağlam penceresinin buğusuna yazdığım çığlığı kimse okuyamıyor.

Kendime kurduğum krallığımın dilini bilen çok az kişi var. Aç bir kedi gibiyim kendimi hiçbir yerde aramıyorum. Yüksek duvarlarımın sağlam penceresinin camları karanlık;buz tutmuş,hohlamak boşuna içerinin sıcaklığı ile dışarının soğukluğundan turuncu perdem çaresiz,sizler çaresizsiniz..

Anlayacağınız yüksek duvarlarımın arkasında kurduğum muhteşem krallığımda sobeleme kralıyım. Uçurdum kellesini onlarca kraliçenin ve yırtıp attım gecenin içine genç cesetlerini…

İşte bu yüzdendir ki lanetli bir kralım artık ve karanlığın ışığı aldattığı yerde bana gelmek için kat edilen bin yalnızlık yılını aşk borsasında kaybetmekle cezalandırıldım.

Ey aşk son isteğim senden ne olur tacımı alma kafamdan yoksa sobeleyecekler,öldürecekler “-Aşık oldum diye sana” beni…

09/04/2008

01/04/2008

29/01/2008

Tek bacağının tahtadan olduğunu ve sevişirken soğuk olduğunu bilmiyor musun sevgilim?

Ne zaman,nerde,hangi aşk meydan savaşında kaybettiğini bende bilmiyorum ama kaybetmişsin sol bacağını..

   Neden sağ bacağın duruyor etten bir duvar gibi diye soramadım sana,ama bundan pişman olduğumu sanmıyorum…
   Tek bacağının tahtadan olduğunu biliyorum sevgilim.
Tahta bacaklarla da çok güzel aldatıyorsun avına düşürdüğün piçleri birer birer.
 Piçlerde soğuk tıpkı sol bacağın gibi…
       O yüzden ayırdına varamıyorlar ihanetinin!!!   
 02/04/2003 – Engüz

 

Sevdiğim bir küçük yazı kimin olduğunu bilmiyorum ama bence doğru şeyler yazıyor.. Sevgilerimle..

"İki kişinin birbirine aşık olabilmesi için üçüncü kişi şarttır. Issız bir adadaki iki kişi sevişebilir., kavga edebilir, yemeğini paylaşabilir, beraber şarkı söyleyebilir… ama aşık olamazlar. Aşk, bir başkasına "rağmen" yaşanan bir duygudur. Düşünebilecek başkaları da varken yalnızca onu düşünmek, sevişebilecek başkaları da varken yalnızca onunla sevişmektir.O yüzden aşk, en az üç kişiliktir.." ALINTI….  Dilek ALTINSAY

Aşk böyle yakaladı işte bizi…….

1)Yüzünü dahi görmediğin birisini nasıl sever insan?

Severse bunun adına ay çarpması denir mi?

2)Isparta’da güneş atlas halılara mı.yoksa güllere mi doğar?

3)Bir A istasyonundan saat:13:15 de hareket eden bir trene bir adam biniyor.. B istasyonundan hareket eden trene ise adamın sevgilisi. C istasyonu ise öyle hareketsiz bu iki treni bekliyor. 2 trende aynı anda hareket ediyor.. c istasyonuna yaklaşık olarak 3 saat sonra varmaları bekleniyor. İşte tamda öyle oluyor fakat A treni manyaklaştığından mı nedir bilinmez B trenine aşık oluyor ve hızlanarak raylardan çıkıp A trenine yapışıyor.Bu durumda A trenindeki adamın sağ kalma olasılığı ile kadının trenden uyanık davranıp inmesi arasındaki ihtimal optimumda ne olur..

4)Terk edilen bir kadının rihter ölçeğiyle siniri ne derecede olur? 5) Homo zigot bir zenci ile Hetere zigot bir isveçlinin çocuklarının Bülent ERSOY’a benzeme olsılığı yüzde kaçtır? 6) Aşk gerçekten var mıdır? Varsa cevaplarınızı ruhunuza saklayın lütfen bana da sirayet etmesin. Devam edecek…..

2007/ İstanbul