Sen gittiğinden ve bana “Sus artık” dediğinden beri aşk, sanki ölüm pusuda uyuyup kollarına düşmemi bekliyor… Günlerdir denediğim halde konuşamıyorum, bu duyguyu yutkunursam belki konuşabileceğim ama, yutkunursam bütün vücudumun gözyaşından bir sele dönüşeceğini sanıyorum…
Sele karışıyor ruhum ey aşk kurtar kendini…
Sen gittiğinden beri direniyorum, hayatı boyunca direnme yerine kabullenme öğretilmiş birisi olarak bu ne kadar çok dayatılsa da hep direnme fanatiği kesilmiştim, oysa her şeyin bittiğini anlamanın cehennemden sıcak yakıcılığında kıvranıyorum. Alışa geldiğim gibi direnç bayrağını çekmeye yatkın ellerim pes etmek için havaya kalkmaya hazırlanıyor…
Susuyor ellerim ey aşk kurtar kendini…
Sen gittiğinden ve bana “Sus artık” dediğinden bu yana konuşamıyorum… Garip bir duyguyla konuşamıyorum. Kaç gün oldu bilmiyorum ,hırpalayıcı bir bekleyiş içindeyim. Her şeyi konuşuyor dilim, aşkına gelince sus –pus oluyorum. Sessizliğimi bozacak olan ilk aşk sözcüğü yanan ağzımdan çıkar çıkmaz buz kesilecek merdivenin basamaklarına çarpa çarpa un ufak olup kaldırıma yayılacak ve hiç kimse bir şey anlamayacak sanıyorum…
Buza dönüyor dimağım ey aşk kurtar kendini…
Sen gittiğinden bu yana her şeye karşı bir asiyim… Ruhuma karşı düzenlenmiş bu isyanı kabul edemiyorum….Hıçkırıklarımı boğmak düşüncesiyle yutkunuyorum…Yutkunma düşüncem zapt etmekte güçlük çektiğim kan kusma eylemine dönüşüyor…
Kana bulanıyor ruhum ey aşk kurtar kendini…
Susmayı öğrenmeye başladığımdan beri ,konuşmayı göze aldığım zamanlarda “Kafası karışık bir insanın sözleri “olarak değerlendiriliyor sözlerim…Üzerinde durulmayacaklar listesinin başındayım yani. Dostlarım beni dinlememekte kararlı.Dostlarıma en ihtiyacım olduğu anlarda üstelik…
Dostlarıma geçiyor suskunluğum ey aşk kurtar kendini…
Susmakla cezalandırıldığımdanbu yana, hayata teslim olmayı deniyorum ama nasıl teslim olunacağını bilmiyorum… İşte bu aşamada debelenirken teslim olacak bir hayatımın bile olmama ihtimalinin ürkütücü cehennemini yaşıyorum…
Hayata teslim oluyorum ey aşk kutsa kendini…
Sen gittiğinden ve bana “Sus artık” dediğinden beri aşk, şu suskunluk bir bitse diyorum… Şu zifiri karanlık… Konuşabilsem yıldızları çağıracağım, ayışığının huzurunu, imdada… Konuşamıyorum suskunluğum beni boğuyor… Konuşamıyorum suskunluğun beni boğuyor… Gel artık, konuş ey aşk yoksa susturucu takıp dağıtacağım bu bedeni…
Teslim oluyorum!… Ey aşk kurtar,kutsa artık bu bedeni….
23/03/2008
