En sevgiliniz gittikten sonra ne çok şey yazmak gelir ne çok yaralayıcı yara bandsız söz gelir aklınıza.
İlk gün; çıplak etiniz de şaklayan kırbaçlar ritim tutar onu unutmaya çalışmanızın ses tellerine….
İkinci günde ipin ucunda sallanan bedeninizden ilk küfrünüzü düşürürsünüz avlunuza…
Üçüncü gün; daha çok artar isyanınız karanlık bir sokakta yakalanan suskun,direnişçi bir militanın itirafçısı gibi küfürlüyor olursunuz her şeyi.
Dördüncü gün; Karnınıza yediğiniz sandığınız anılara dair yumruklar kanayarak dolaşıp durur ruhunuzun parmak uçlarında…
Beşinci Gün; gün ışığına doğru uzanır eliniz ama onsuz yakalayamayacağınızı bilirsiniz gururunuza aldırmaz ağlamaya başlarsınız ,gözleriniz kederli sorguların yanıtsızlığıyla gölgeleniyorken bile…
Altıncı gün;Durgun sulardaki gölgenizin yalnız kaldığına şahit olursunuz.Aydınlığa götürmeyen hayaletlerin peşinde beyaz kuşların aksine yol alırsınız yinede fayda vermez yaralarınıza….
Yedinci gün;Onla olan renkli fotoğrafların renksize yürüdüğünü görmeye başlarsınız…Siyaha-beyaza ,karelere sayım yaptırırsınız aydınlanır belki diye…
Sekizinci güne çıkmazsınız hiçbir zaman.Hadi oldu da çıkarsanız ,ansızın rüyanıza giren onun çıplak ayaklarının yıldızları çiğnediği yerde sımsıkı kapatır gözkapaklarınızı unutursunuz kendinizi…
18/01/2008
Popularity: 6% [?]
unuttuğunuzu farzetmek için derdim ben…
18.*1.2008
Ocak 19th, 2008 at 08:31Belle