Ruhuma bağıra çağıra, geldiğimin aksi yöne gidiyorum… Kurtulmak için içimdeki bu hüzünden tırmalıyorum duvarları,yüksekliklerine aldırmadan. Her yolu deniyorum, yazıyor, susuyor, çığlıklar atıyorum olmuyor. Çünkü, Işık gözlerimi yoruyor. Yağmuru hapseden şu  toprak, bu ektiğim limon ağacı beni çıldırtıyor. Kurtulamadıkça bu hüzünden, gittikçe daha az ait hissedeceğim kendimi bu  dünyaya…

Geçmişime ait  hüzünlerim bulandırıyor ruhumu,eskiye  ait ne kadar söz varsa hastalık unsurum oluyor. Bu hastalıktan kurtulmak için içimde ki şiddetten uzak kalmalıyım… Şiddetle sevmemeli, şiddetle nefret etmemeli, içime kadar giren şu ışığı şiddetle red etmeliyim…

Hüzünle savaşmak için kuşandığım tüm cesaret kılıçlarımı, hüznün karşısında soyuyorum. Çünkü, artık tırnaklarım silahtan sayılmıyor… Ancak  bu kadarını yapmaya  yetiyor cesaretim. Günlerdir bu meydan savaşının ortasında, içimdeki hüzün nehirlerinden cesetler geçiyor, bu yüzden düşümde ki pembe dizilerin hüzün kokan, başrol oyuncularını  boğuyorum… Bu kadar yıkıntının içinden sağ çıkma imkanım yok gibi. Hayata dönüş şansım boşluğa çizdiğim resimler oranında gerçek sadece..

Hüzün savaşının gönüllüsüyüm. Öne çıkan alayın bir adım önündeyim. Cephede düşüyorum, arkadan iten kimsenin olmadığını biliyorum, çoktan seçmeli de değil bu seçim zaten ucundayım cephenin. Bu yüzden, atıyorum atımı düş rüzgarının uğultusuna aldırmadan savaşın ortasına…

Sükunet içinde bekliyorum ölümü. Son bir provaya hiç gerek duymuyorum. Başarısız geçen bu sınavda  boş kağıt verdim… Ölüyorum… Savaş meydanında ki ışıkçı son kez basıyor düğmeme ve bütün imkanlarımı önüne serdiğim cephem  kararıyor…

Ölümümden kimse sorumlu değil. Arkamdan kimse husumet çıkarmasın…

Perde kapansın…. Yeniğim… Hüzün kazandı…

Savaş bitti… Ganimetimi toplayın… Hepsi bu…

24/04/2008