Küçük kızın sabah uyanışına benzeyen bir nazlılık var gözlerimde galiba yaşanalar aheste olmaya zorladı beni hayata karşı,acelem yok çekilecek çileye der gibiyim.Ya da bilincim savaş veriyor ışığın etkisine…

Bazen önüne tatlı konulan beyamca oluyor aşk gözümde.Bir suya bakıyorum bir de tatlıya… Önce suyu içip  sonra tatlının tadına varmak mı gerek,yoksa  sonra içip  suyu tatlıyı unutmak mı gerekir? Belkide hayatın tadına varamamak bu durum da ortaya çıkıyor. Su kadar kısa olan mutlu anların önünde ya da sonunda olmak.Bu köprünün ayaklarını düşünmek zorluyor insanı. Oysa,köprüden atlayıp yüzmemek eksik olan yanımızın tanımı…

 Zamanın çarkları arasında yaşlanıyor hatıralar…Mirasımızın sahibi hatıralar mı, yoksa zaman mı?

Ne dersiniz?

Mirasınız size  mi kalacak yoksa bana mı???

H.Bilge YILDIZ 03/04/2008