Ölüm pusuda. Uyuyup kollarına düşmemi bekliyor. Konuşamıyorum… Yutkunursam belki konuşabileceğim. Ama bu duyguyu yutkunursam, bütün vücudumun gözyaşından bir sele dönüşeceğini sanıyorum. Hayatım boyunca direnme yerine kabullenmeyi öğrenmem dayatılsa da hep direnme fanatiği kesilmişken, her şeyin bittiğini anlamanın cehennemden sıcak yakıcılığında kıvranıyorum.
Alışa geldiğim gibi direnç bayrağını çekmeye yatkın ellerim pes etmek için havaya kalkmaya hazırlanıyor. Konuşamıyorum. Garip bir duyguyla konuşamıyorum. Kaç gün oldu bilmiyorum, hırpalayıcı bir bekleyiş içindeyim. Her şeyi konuşuyor dilim, buna gelince sus-pus. Sessizliğimi bozacak ilk sözcük yanan ağzımdan çıkar çıkmaz buz kesilecek merdivenin basamaklarına çarpa çarpa un ufak olup kaldırıma yayılacak ve hiç kimse bir şey anlamayacak sanıyorum.
Asiyim ama bana karşı düzenlenmiş bu isyanı kabul edemiyorum. Hıçkırıklarımı boğmak düşüncesiyle yutkunuyorum. Yutkunma düşüncem zapt etmekte güçlük çektiğim kan kusma eylemine dönüşüyor. Suskunluğumun acı veren resimleri birer birer geçiyor beynimden ”Daha yaşın kaç başın kaç” “daha ne acılar çekeceksin” duygularımın acılarımın reşit görülmediği zamanlarda söylenmiş bu cümleler bu günü mü işaret ediyordu kestiremiyorum.
Konuşmayı göze aldığım zamanlardan birinde “Kafası karışık bir insanın sözleri “olarak değerlendirildi sözlerim. Üzerinde durulmayacaklar listesinin başında yani. Dostlarım beni dinlememekte kararlı. Dostlarıma en ihtiyacım olduğu anlarda üstelik.
Teslim olmak hayata ama nasıl teslim olunacağını bilmemek aşamasında debelenirken, teslim olacak bir hayatımın bile olmama ihtimalinin ürkütücü cehennemindeyim. Şu suskunluk bir bitse diyorum… Şu zifiri karanlık…
Konuşabilsem yıldızları çağıracağım, ay ışığının huzurunu, imdada ….
Konuşamıyorum suskunluğum beni boğuyor…,
Konuşamıyorum kapıyorlar sözlerimi,gözlerimi
Gerçi konuşsam neler yazacağım belli değil bile…
09/11/2007 Bulut
duygu patlamalarında yaşanılan anlar, aynı kocaman bir mide bulantısının ardından, boşaltımayla gelen dinginlik gibidir. Bu dinginlik biraz daha serpiştirilseydi satıraralarına okumaya es verilmeden soluksuz sonuna gelinirdi yazının…Ama kaleminde sakın esler olmasın…
18.*2.2**8
Şubat 18th, 2008 at 04:20Belle