Tanrının ekranında canlı bağlantıyla izlediği bir haber programındayız hepimiz… Yeni bir hayat çalmışız, yakalanmışız ilk siren ve fren sesinde sol omzunuzda durmaksızın yazan çizen,kaval çalan şarapçı  şeytana… Zaten sol omzunuzun ağrımasının sebebi de romatizma değil. Yeri gelmişken söyleyeyim, romatizmanın romantizmayla da hiç ilgiside yok… Oysa çalıntı bir hayatı  yaşamak zorunda bırakılan tüm varlıklar adına  lanetlenmiş olarak gelmişiz dünyaya..

“Her an ölebileceğinin farkında olmak, daha iyi bir yaşam sağlar insana ” (Carpe diem) yalandır, ben inanmıyorum bu  H-ipnetezinize. Zaten tüm olasılıklar ruhlarımızın özgür,ölümsüz olduğu üzerine… Oysa ben inanmıyorumbuna çünkü, kuklalar gibi oynatılıyorum gibi geliyor çoğu zaman… Sizi bilmem, siz özgür olduğunuza inanmaya devam edebilirsiniz. Ama kaval çalan şarapçı meleğin melodisine sakın aşık olmayın..

Diğer taraftan gökyüzünden firar ettiğimden beri benim  bir ruhum yok, zaten ihtiyacımda yok. Kimsenin de yok. Öldüğünüzde güzel hurilerin ve nurilerin kucağına atlamak için, güzel kokan bahçelerde  oynaşmak için  uydurduğumuz bir araçtır ruh desem. Yermisiniz? Demek yemediniz o halde        ”-Bilmiyorum… Daha önce hiç ölmedim… Nasıl ölünür, bilmiyorum… desem ? Hem  ne bu telaşınız ruhunuzu yoksa ortada günahınız da yok demektir bunu düşünmediniz mi yoksa? Demek “Olmaz! ruhumuz  var bizim” diyorsunuz. Peki…

Biliyorum hepiniz her şey dahil diye gelmiştiniz dünyaya ama maalesef size  kötü haberlerim var. Önce çalışmak,deliler gibi her şeye inanmak, kanmak, kandırmak, dolanmak, dolandırılmak, kırmak, kırılmak, aptal hayaller kurmak sonra da istediğiniz her şeyi tam elde edecekken geberip gitmek olasılıklar ve hesap dahilinde.

Ha unutmadan, benden söylemesi. Kefen paranızı sakın biriktirmeden gelmeyin diyorlar. Cennetin girişindeki kaval çalan, şarapçı melek bahşişsiz almıyormuş içeriye kimseyi…

Nede olsa benim bir ruhum yok siz düşünün bana ne ki?

Çal kavalını şarapçı melek. Oynak bir şey olsun ha ….

11/07/2008

01/04/2008

Her erkeğin hayatında öyle yada böyle bir kadın vardır. Bazıları kategorilere ayırmaya bayılır her şeyi evlenecek olan var eğlenecek olan var,diye de sınıflara tutulur ,ne hikmetse bazı kadınlarda bu sınıflandırmayı kabullenir. Bu ayrım öyle bir noktada durur ki hani arabanızı park etmeniz gerektiğinde hangi evin önüne park ediyorsanız işte o evde yaşayan sizin evlendiğiniz kadındır hep. Eğer arabanızı arka sokaklara park ediyorsanız işte o zaman eğlenilecek kadınlara gelmişsiniz demektir zaten onlar da hep hayatın arka sokaklarında dar sokaklarda yaşarlar…

Hiç büyümüyorum!…Bu dünyanın da benim istediğim şekilde büyümemesine kızıyorum…Bir çocuk nasıl kızarsa öyle……… Tek ayağı olmayan bir çekirgenin sonuna ulaşmayı istediği tarlaları istiyorum…Çay çiçekleriyle büyüyen, cennet çiçeklerini hayal eden çiftçi bir çocuğun hayalleri kadar ufacık hayallerim….

Ellerimde ki ve yüzümdeki çizgilere yabancıyım…Hatta yırtık bir ortaokul atlasından da değersiz ve yabancıyım bedenime…Hiç büyümüyorum!…Bu dünyanın da benim istediğim şekilde büyümemesine kızıyorum…

Kesik kesik üzerime gelen papatya sevinçlerimi buz kesmiş bir hırçınlıkla karşılıyorum bu yüzden….Unuttuğum sandığım bütün dizelerimi, sözlerimi birileri bana aşklarıma harcadığımı hatırlatır sanıyorum… Hatıralarımı hatır sayıyorum… Çünkü; Gördüğüm bütün rüyalarım,küçücük bir kentteki yıkık duvarların arasında ki dedemin serkisof saati kadar kırgın,yılgın bir o kadarda geride bütün olup bitenler…Yokum! diyorum Bu oynanan oyunda…Hiç büyümüyorum!…Bu dünyanın da benim istediğim şekilde büyümeyeceğini biliyorum…

Ben büyüdükçe küçülüyor her şey ben büyüdüm diye ……

Anılarımı yoksul bir köylü sevdasının gururlu ve yanağı kırmızı onurlu yanına bırakıyorum …….

Ben bu oyunda yokum!….

Çünkü;…………..

Giderayak yoksun olmak istemiyorum sonsuz yaşamdan…….

En soysuzu bu olsa da….

01/2007

Hecelemeyin artık beni, tenimi
Bırakın hep okunaksız, karma karışık olayım.
Çünkü;
Bir gece kondu da oturuyor ve bekliyor baharım kendimi
Aşkım küs ve kimseyle konuşmuyor…

Seslenmeyin artık bana,bırakın seslerimi
Bırakın hep saçma, karmaşanızda kalayım.
Çünkü;
Sessizliği daha büyük sayıyor hayat
Saçlarımdan,saçaklarımdan düş artıkları biriktiremiyorum…..
……../ Düşerken yere gece
Ve onları gökyüzüne savuruyorum yalnız bıraksınlar diye bizi.
Hep düşüyorum düşlerimde …
…./ Düşlerimde kalıyorum sayenizde..

Gecenin arka cebinde unuttuğunuz kimsesiz ve paltosuz çocuğum.
Kaldıramıyorum çoğu zaman buğulu çocuksuzluğumu..
Çocuk!diyorum…
-Puşt bir kadere ne zaman aşık oldun ki sen?
Ve kimse sana öğretmedi mi İsyan demeyi?

Korkutmayın artık beni ,bırakın korkularımdan çıkamayayım..
Bırakın ruhumu yaldızlı bir sevdaya adayayım…

Tanrılarınız çekince gölgesini üstümden..
Yağmayın artık her gece üstüme..
Kendi korkaklığınızı ne olur bana yüklemeyin.

Bakın şu koca maskeye!
Evet bakın!..
Suratlarınızda yavşaklaşan,yalama yapmış geceye bakın…
Ve söyleyin kim daha çok terliyor ve kim daha çok hak ediyor
Yaşamı…???
Bedenimden dışarı sızmayın ne olur kalın ruhumun perçeminde beni böyle sevgiliksiz, kel ve soyunuk…….
Maskesini kaybetmiş bir palyaço gibi ortada bırakmayın
Ne olur gidin artık beni sizsiz ve sessiz bırakmayın???

24.04.2002 / Kerasunde

Ardımda bırakarak evimin duvarlarını,balkonlarını,yatağımı toplayıp sana geldim…

Bak işte!çoraplarım kan kırmızı ben geldim…

Yalnızlığımı tükürüp şehrin suratına işte yine ben geldim. ..

Sen neden uzaksın öyle,neden açmıyorsun kapılarını?….

Kapın açıktır diye yüzüme kapanan,kapatılan kapılardan kaçtım sana geldim…

Kapalı kapıların,zincir rengi duvarların…

Olsun işte ben gene sana geldim…

Bak işte…..!!!

Kan Kırmızı çoraplarım…

Ben yine sana geldim…..!!!

97/2007 istanbul

 “Geçici bir rüzgâr hep geçer!”dedi adam. Kadının yeşile çalan, hayata çalan gözleri parladı. Işığını kaybettiği günlerde onu alacak sözlere alışık değildi aslında. Yeni kararlar alıyordu her gün.Aslında her güne yeni bir yeminle başlıyordu uzun zamandır. Tutamadığı tüm sözlerin sebebi hiç bir zaman kendisi olmadığından olsa gerek hüzün duyuyordu çoğu zaman.

Oysa onun gözlerin de, benim olmak istediğim gibi birisini tarif eden bir şeyler vardı.Bundan hiç haberi olmayacaktı. Böylesi dürüst olmayan planlar yapmakla geçiyordu yaşam.Hiçbir zaman dünyayı umursamadan hayatın tadını çıkarabilen rahat bir insan olamadım sanıyordum. O yürek yoktu,belki de bende. O yüzden benden daha cesaretli bir kadınla karşılaştığımda kaçmak duygusu uzaklaşmak kaplıyordu tüm ruhumu.

Hangi insan yeşile çalan hayata kaçan bir göze bakıp kaçmak ister, bilmiyordum ama ben kaçmak istiyordum.Yaşamak uzun bir toplama işlemi gibiydi, arada bir toplama yanlışı yaparsan, doğru sonucu hiçbir zaman bulamıyordun.Belki de ben toplamaları doğru yapamıyordum.Oysa Sen her şeyden vazgeçince, sana kalan en küçük şeyler bile büyük önem kazanıyordu.Şimdi kalan küçük şeyin adı yoktu sadece öylesine bir rüzgardı, ve “ Geçici bir rüzgar hep gelir geçerdi!”….. Geçmişti de ama yine de tenim de bırakmıştı izini.Ne yapsam ne etsem bu kokuyu çıkaramıyordum aklımdan.

“Her şeyden önce, bir güldürücü, kendi kendisinin efendisi olan biridir. Kendisini dinleme ve doğrulama konusunda hiçbir fırsatı kaçırmaz. Hayattan her şeyi bekleyen bir iyimserdir. Yalnızlığa dayanamaz. Ama sürekli olarak, bir gün, hiç farkında olmadan, bir şey yaratmak ya da her şeyi düzene koymak tutkusuna kapılacağım korkusuyla yaşar” diyordu okuduğum kitapta Cesare Pavese belki de tam olarak açıklamam gereken de buydu kendime,ama yine korkuyor kaçıyordum..Bende onun gibi oluyordum günden güne her sabah yeni bir rüzgarla karşılaştığım için ona ait olan bu rüzgarların kokusundan kaçmaya çalışıyordum.O kokuyu ruhuma çekersem bir daha silinmez diye korkuyordum.

Geçici olan rüzgarların o kadına umut getirdiğini ışık verdiğini anladığım gün,ve yeni umutlar ektiğini bildiğim güne kadar sürüp gitti sessizliğim.Ne zaman buna şahit olduğumda bende kapıldım gittim onun rüzgarına hem de hiç korkmadım biliyor musunuz?

Ya siz….Siz olsanız ne yapardınız ki?Siz olasanız böylesine bir bakışa ne derece karşı koyabilirdiniz ki?

SİZ HİÇ SİZE BENZEYEN KİMSESİZ VE KİMLİKSİZ BİR RÜZGARA AŞIK OLDUNUZ MU????

BEN OLDUM……

2007/ AĞUSTOS /İSTANBUL /GÖZTEPE