Ben bir zamanlar birinin kadını olduğumu sanmıştım. Hissetmiştim bunu ama birinin kadını olmak için sadece senin hissetmen yetmiyor. O adamın senin elini tutması da gerekiyor senin ona sarılman yetmiyor….
 
O yüzden kadını olunacak adamı doğru seçmek gerekiyor. Ah evet bu doğru hissediyorum demek çoğu zaman yanılgıyla sonuçlanıyor.
Erkeklerin düşündüğünün aksine kadınların beklentileri onların gözünü korkutacak kadar büyük değil. El ele tutuşmak, film izlemek, gerçekten hissederek sarılmak, sahiplenildiğini hissetmek, ilgilenildiğini, sevildiğini bilmek. Hepsi bu kadar işte.
Mış gibi yapan erkeklerle dolu yaşantımız. Seviyormuş gibi, ilgileniyormuş gibi, mış gibi karakterler…
Ben bir adam istiyorum. Ona sahip olmak değil, onunla olmak istiyorum. Paylaşmayı bilen ve doğru söyleyen, mış gibi olmayan bir adam:)
 
Var mı bildiğiniz biri???
 
Siz hiç biri hakkında 100% yanıldınız mı? Ben yanıldım. Çok acı veriyor hele de bir zamanlar onun olduğunuzu sanmışsanız…
Siz hiç yaşadığınız her şeyin bir yanılsamadan ibaret olduğunu gördünüz mü? Ben gördüm. Çok can yakıyor, hele de her sözüne gözünüz kapalı inanmışsanız…
 
Siz hiç her şeye değer olduğunu düşündüğünüz bir adam tarafından aldatıldınız mı? Ben aldatıldım. Çok mide bulandırıyor hele de Onun farklı olduğunu düşünüyorsanız…
 
İşte bu yaşanmışlıkla birinin kadını olmayı istemek o kadar ürkütücü oluyor ki… Birine artık nasıl güveneceğinizi unutmuş olduğunuzu fark ediyorsunuz bir anda.
Her gelen adamın her sözüne yalan gözüyle bakmaya başladığınızı fark ediyorsunuz. Ne acı değil mi…
 
“Sana aşığım” cümlesi ne kadar yavan geliyor artık kulağınıza, bunu daha önce de duydum bu da onun gibi yalan işte diyorsunuz. Gerçek olabileceğine ihtimal bile vermediğinizi acıyla fark ediyorsunuz.
 
Bir süre sonra kendinizi sorgulamaya başlıyorsunuz. Yaşananlardan hareketle ne hata yaptım ben diyorsunuz. Sonra çok açık olmanı, bütün duvarları indirmiş olmanın yanlış olduğu kanaatine varıyorsunuz. Ama hayır işte doğru olan aslında sizin yaptığınız, yanlış olan karşınızdaki adam. Birinin kadınıysan duvarın olmamalı ve adam bunu takdir etmeli, senin farkına varıp onun kadını olduğun için gurur duymalı. Adam kendine güvenmeli, güveniyormuş gibi yapmamalı. Her şeyini adama açmış bir kadın karşısında kendine güvenini çabucak kaybetmemeli.
 
Var mı böyle bir adam, siz biliyor musunuz?
 
Ben var sanmıştım….

ilknur Aşkokar  01/12/2008

Gidişler her zaman acıtır insanın canını…

Etini yakar, leş gibi bir yanık kokusu yayılır etrafa, kanını döker insanın..Ceset misali serer insanı yere… Kokusu kötüdür ve ıslaktır gidişler, deli gibi yağan yağmur misali akan göz yaşları kah yanaklarından süzülür kah içine akar.

Gideni beklersin ama beklediğin “O” artık giden “O” değildir ve sen de giderken geride bıraktığı değilsindir. Ama beklersin işte böyledir geride kalmak…

Aşkın doğasındadır gidiş… Hep “Gitme” “Keşke” ler bırakır arkasında ve “-se -sa lı “cümleler…

Ruhunu tüketirsin beklerken, bilirsin artık hiç bir şey aynı değildir ve giden geldiğinde de aslında gelen beklediğin değildir. Bu çıkarımları bile

bile bakarsın boş caddelere, geçen her arabaya, kapın telefonun her açıldığında “Acaba’lı”cümleler kurmaya devam ederek…

“Hayat devam ediyor “dersin kendi kendine, devamda edersin hayatına ama bir parçan hep gidenle gitmiştir.

Her gidiş bir parçanı alır ve senden geriye bir gün bakarsın ki hiç bir şey kalmamış…

İlknur Aşkokar 26/02/2009

Bir aşk için yapabileceğin her şeyi yaptığına inanıyorsan ve buna rağmen hala yalnızsan, için rahat olsun. Giden zaten gitmeyi kafasına koymuştur ve yaptıkların onun dudağında hafif bir gülümseme yaratmaktan başka hiçbir işe yaramayacaktı r.Sen kendini paralarken ,o her zaman bahaneler bulmaya hazırdır.Hani ağzınla kuş tutsan “Bu kuşun kanadı neden beyaz değil?” diye bir soruyla bile karşılaşabilirsin. . iki ucu keskin bıçaktır bu işin.Yaptıkları nla değil yapmadıklarınla yargılanırsın her zaman. Bu mahkemede hafifletici sebepler yoktur. İyi halin cezanda indirim sağlamaz. Sen, “Ama senin için şunu yaptım” derken o, “şunu yapmadın” diye cevap verecektir. Ve ne söylesen karşılığında mutlaka başka bir iddiayla karşılaşacaksındı r. Üzülme, sen aşkı yaşanması gerektiği gibi yaşadın.Özledin, içtin, ağladın, güldün, şarkılar söyledin,düşündün,şiirler yazdın. “Peki o ne yaptı” deme. Herkes kendinden sorumludur aşkta. Sen aşkını doya doya yaşarken o kendine engeller
koyuyorsa bu onun sorunu. Bir insan eksik yaşıyorsa, ve bu eksikliği bildiği halde tamamlamak için uğraşmıyorsa sen ne yapabilirsin ki onun için? Hayati ıskalama lüksün yok senin. Onun varsa, bırak o lüksü sonuna kadar yaşasın.Her zamanki gibi yaşayacaksın sen. “Acılara tutunarak” yaşamayı Öğreneli çok oldu. Hem ne olmuş yani, yalnızlık o kadar da kötü bir şey değil.Sen mutluluğu hiçbir zaman bir tek kişiye bağlamadın ki…. Epeydir eline almadığın kitaplar seni bekliyor.Kitap okurken de mutlu oluyorsun unuttun mu? Kentin hiç görmediğin sokaklarında gezip yeni yaşamlara tanık olmak da keyif verecek sana.Yine içeceksin rakını baliğin yanında. Üstelik dilediğin kadar sarhoş olma özgürlüğü de cabası… Sen yüreğinin sesini dinleyenlerdensin ve biliyorsun as olan yürektir.Yürek sesi ne bilmeyenler, ya da bilip de duymayanlar acıtsa da İçini unutma; yaşadığın sürece o yürek var olacak seninle birlikte. Sen yeter ki koru yüreğini ve yüreğinde taşıdığın sevda duygusunu. Elbet bitecek güneşe hasret günler. Ve o zaman kutuplarda yetişen cılız ve minik bitkiler değil, güneşin çiçekleri dolduracak yüreğini…

Nazım Hikmet…

Yarısında ödeneği  kesilmiş bir aşk projesinin son noktasıyım… Anlayacağınız yarım bir projeyim artık;   yarım kaldım,bırakıldım… Aslında hiçbir zaman tamamlanamadım…  Bu yüzden dünyanın en tamamlanamayan ve tanımlanamayan insanıyım…

Aylardır,  deli gibi bana hediye edilen tanımsız hislerle ve sorularla boğuşuyorum. “Ne…, Neden…, Nasıl…, Niçin…,Böyle mi olmalı?”  Tanımsız sorular zihnimi kemiriyor, canımı acıtıyor tanımı olmayan hisler. …Yoruldum ve pes etme aşamasındayım.  Düşünce yasaklısı olmak istiyorum.  Evet,  bu tanımsız düşünmeyi yasaklamalı,  ama bunu bir ilaç yardımıyla yapmalı. Sonsuz bir başarı sağlanmalı…

Haftalardır, öyle anlar yaşıyorum ki; işgal altındaki ruhum o kadar acı çekiyor ki, keşke fiziksel bir acı çeksem de ruhumun acısını bastırsa diyorum…

Günlerdir, ruhum yaralanmaya çok açık ve aldığı her yaradan sonra biraz daha eksiliyor ve yoluna her adımda biraz daha eksilerek devam ediyor. Bedenim fiziksel dünyada öylece yalpalayarak yoluna devam ederken ruhum sürünüyor her an biraz daha kanayarak, tanımsız çamurlara bulanarak…

Anlamsızlık hissi; Fiziksel olarak dünya döngüsünde sürüklenirken insan, hiçbir şeyin bir anlamı olmadığını sezmesidir ruhun. Aslında her şey boşunadır nasılsa gidilecek her aynı ise sonunda… Derler ki ; “Gittiğin yol önemlidir”.  Bilmem belki de öyle…  Nasıl bir karmaşadır bu? Yola çıkarken amaç varılacak noktaya en kısa sürede varmakken. Hayat yolunda bu amaç ortadan kaybolur, yoktur sona gitmek için acele eden.  Hile yapanlarsa ateşlere atılacaktır ya rivayete göre…

Ruhu çıplak bırakmak… Kuru ve ayaz kalabalıklarda onsuz takılmak cesaret işidir… Kendini her darbeye, her sarsıntıya açık hale getirmek kelimenin her anlamıyla cesur aşk insanlarının işidir.

Öyle çırılçıplak yürür ruh her aşkta ve aşkın sırtından, sıratlarından geçerken çizilir, kanar.  Acıyla beslendiği için dokunmaz hiçbir şeye ruh, ama soğuk fenadır,  ruhun aradığı ise, kendi gibi üşüyen ve diğer yarısını arayan başka bir ruhtur, birbirine tümüyle yapışarak ısınmaktır aradığı, karşındakinin gözlerine bakmaktan kaçınarak, çünkü çıplaktır her âşık ruh. Eşi ve kendi çıplak diye utangaçtır biraz da…

Yarısında ödeneği  kesilmiş bir aşk projesinin son noktasıyım….

Ruhum yarım bir proje ve diğer yarısını arıyor…

Kısacası; Ruhum ölmeden  diğer yarısını tamamlayacak bir Tedavi arıyor…

                                                   İlknur  Aşkkokar   12/072008

Yaşamın en tatsız tarafı sona eriş şeklidir. Şüphesiz ki yaşamı tersten yaşamak daha güzel,daha mükemmel olurdu.

Nasıl mı?

Camide uyanıyosunuz. Bir  tahta sandık içerisinde. Herkes karşınızda saf durmuş, iyiliğinize dua ediyor ve tüm haklar helal edilmiş vaziyette. Tabuttan doğruluyorsunuz yaşlı, olgun ve ağırbaşlı olarak. Herkes etrafınızda,  büyük bir itibar, iltifatlar, çocuklar, torunlar… Hepsi hazır.

Arabanıza kurulup evinize gidiyorsunuz. Doğar doğmaz devlet size maaş bağlıyor aylık ve ya üç ayda bir maaşınızı alıyorsunuz.  Ne güzel hazır maaş,hazır ev…

Altmışlı yaşlara kadar herşey garanti, huzur içinde yaşıyorsunuz. Sağlığınız gittikçe düzeliyor. Kaslar güçleniyor, kuvvetleniyorsunuz. Bir gün çalışmak istiyorsunuz ve ilk işe başladığınız gün size hoşgeldin hediyesi olarak bir plaket ve altın kol saati veriyor patronunuz. Ve Genel Müdürlük veya bunun gibi yüksek bir makamdan tecrübeli olarak işe başlıyorsunuz. Herkes karşınızda el pençe divan..

Vücunuzda bazı hoşa giden hareketler başlıyor. Gittikçe zayıflıyor forma giriyorsunuz. Diğer hormonal aktiviteler artıyor.

Aman ne güzel günler başlıyor derken… Bir gün patron size “Artık üniversiteye gitsen daha iyi olur ” diyor. Bu arada babanız ortaya çıkmış ; ” Fazla çalıştın. Artık eve dön işi bırak, okumaya başla harçlığın benden olsun’” diyor. Keyfe bakar mısınız… Okuduğunuz dersler gittikçe kolaylaşıyor. Ekmek elden su gölden bir dönem başlıyor. Barlar,partiler…derken anne ve babanız sizi götürüp getirmeye başlıyor. Araba kullanma derdi de yok artık…

Günün birinde sizi okuldan da alıyorlar. “Evde otur keyfine bak, oyuncaklarınla oyna’” diyorlar… Mamanız ağzınıza veriliyor, zaman zaman altınızı bile temizliyorlar, hatta bu durum alışkanlık yaratıyor ve hiç tuvalet kullanmamaya başlıyorsunuz. Derken anneniz bir gün size süt verme kararını alıyor. Ve başka bir keyifli dönem başlıyor… Mama artık her yerde, her an ve en taze şekliyle hazır. Bir gün karanlık  ve sıcak bir ortama giriyorsunuz. Beslenmek için ağzınızı açmaya dahi gerek yok, bir kordondan besleniyor ve yumuşacık, gürültüsüz bir ortamda yaşıyorsunuz. Gittikçe küçülüyor ufacık bir hücre halini alıyorsunuz.

Ve günün birinde müthiş keyifli bir orgazm ile hayatınız sona eriyor…

Nasıl ama?

Can YÜCEL

Meâli zafer olan kadınıma…

Güneşe yetişmek için büyük tanrıları olmalı insanın

onu kutsamış, dualarıyla titreten tanrıları olmalı insanın.

Eski günahları üzerine yağdıran, yakıp yıkan tanrıları

ruhunu bedenden ayıran lakin  ilahi sevdasına dokunmayan.

Görkemli yitirmeklerim başka bir yara

yolun sonuna gelmeden varamamışlıktır sayıkladıklarım

tanrımın lütfu seni bulamamam, aşamıyorum

gölgesi olduğun dağı.

Özlediğim bakışların kör sığınak

özledim çok evet en çok seni

anımsattıkların teselli etmiyor

özlediğimi söyleme

deme kimselere ortaya çıkarma yüzümü

Aşamam yolunu oyulmuşuz deneyimsizliğimden.

Hainliğim sımsıkı sarıldığım

hâlâ sedef yalınlığında

Hainliğim kirletir güzelliğini

dokunamam utanırım.

Utanırım.

Ölüm denilen yüz ziyaret olsaydı

yüreğimi görmeyeceğim ebedi mesken

giderdim… Ahirlerce seni değişmişim

gidemem…Kalamam.

Utanırım…

20.01.2008   Che&Sieg

Sonunda bu da oldu…eriyorum..

-Güneş mi?

-Hayır o yok yanımda, ben yalnızım…

 Sonunda buda oldu

Yalnızlığın ısıttığını düşündüğüm bedenim erimeye başladı artık!….

-Yakıyorsunuz artık canımı.

                                -Orda kalın efendim! Yaklaşmayın…

Siz yaklaşınca dahada ısınıyor bedenim sizin teninizden!

Nefesinizin etkisi aleve bürüyor dudak izlerimi …

                                 Damlıyorum,yerlerdeyim…

 Yo yo  yanılıyorsunuz, onlar gözyaşlarım değil!

                                           Sertifikası eriyen bedenimin!

 H.Bilge Yıldız  19/04/2008

İçime işleyen karanlık senin gölgenin yansıması/

                                                                 yada benim aklımın en sivri noktası…

Ne yoksun diyebilirim, nede varlığına sevinebilirim…

Bildiğim bir şey var ki;

                                      herhangi bir yerde bir şekilde beni beklediğin….

Tut elimi sevdiğim, tut ki yalnızlığımın lekesi  silinsin elimden…

Tut ki gülümüz açsın yeniden ellerimde…

H. Bilge YILDIZ   19/04/2008

Küçük kızın sabah uyanışına benzeyen bir nazlılık var gözlerimde galiba yaşanalar aheste olmaya zorladı beni hayata karşı,acelem yok çekilecek çileye der gibiyim.Ya da bilincim savaş veriyor ışığın etkisine…

Bazen önüne tatlı konulan beyamca oluyor aşk gözümde.Bir suya bakıyorum bir de tatlıya… Önce suyu içip  sonra tatlının tadına varmak mı gerek,yoksa  sonra içip  suyu tatlıyı unutmak mı gerekir? Belkide hayatın tadına varamamak bu durum da ortaya çıkıyor. Su kadar kısa olan mutlu anların önünde ya da sonunda olmak.Bu köprünün ayaklarını düşünmek zorluyor insanı. Oysa,köprüden atlayıp yüzmemek eksik olan yanımızın tanımı…

 Zamanın çarkları arasında yaşlanıyor hatıralar…Mirasımızın sahibi hatıralar mı, yoksa zaman mı?

Ne dersiniz?

Mirasınız size  mi kalacak yoksa bana mı???

H.Bilge YILDIZ 03/04/2008

Yağmur TOPRAK / 2008