Seni ilk kez bulduğum zaman yalnızlığa doymuş, duvarları yıkılmış, kuş kanadını andırıyordu gülüşün. O an önünde durduğum hayat denilen kapı çarptı yüzüme irkildim, rüzgârın şarkısı içeri doldu, kara bir bulut beyaz bir güvercin oldu uçtu ellerimden. Elimi camdan dışarı uzattım avucuma beyaz papatyalar yağıyordu.

Seni ilk defa gördüğüm zaman; Çocukluğumda kalan çizgi film kahramanları gibiydin. Çünkü yenen onca darbeden sonra silkinip kaldığı yerden hayata sadece onlar devam ederlerdi. Tıpkı bir orman masalının içindeki tehlikede dolaşıyor gibi tedirgindin. Senin tedirginliğin bana sadece güzel bir düşü anımsatıyordu. O an yüzüme vuran rüzgâr bir başka düşe taşıyordu seni. Bense “Bir insan ömrü boyunca kaç düş kurabilir ki?”yi düşünüyordum.Sahi sen kaçıncı düşümdün ki benim?…

Seni ilk kez hissettiğimde; Yalnızlığımın yağmurlu pencerelerini açtığında yani ,gökyüzünün her cümlesi kutuplara savurmuştu benliğimi.. Kutupta bile olsam üşümüyordum sana bakarken çünkü büyük bir sabırla pervazlarda biriktirdiğin güneşini hapsetmiştim içime bırakmıyordum seni… Hançere benzeyen içimdeki bu güneşin seni yakması olası değildi zaten. Biliyordum ki sen o güneşi derin nefeslerle eritir tüm arkadan bıçaklanan aşkların dilsiz kalmış hutbelerini okurdun… Sen okudukça, içimde damlayıp duran kan aşka dönüşüyordu.

Senin gözlerine ilk kez baktığımda; Çalar saatler şimdiyi geçiştiriyordu bana ve sürgün yemiş bir küfrü dillendiriyordu tik taklar. Benim tanıdığım tek ben sensin diyordu rüzgâr kırdığı dala. Sonra kemoterapisiz kalmış kanserli bir hücre gibi atılıyordu kalbim ve kendi kendini büyütüyordu gözlerinin üzerinde.

Seni İlk kez bulduğum zaman; ne çok döküldüm ah bir bilsen. Dökülen yapraklarımı mandallarken dallarına, bir düş gibi düştüğünü gördüm dallarımdan. Çocuk harflerle yazdığın “Beni lütfen anlayın” yazısını şimdilerde bir sır gibi saklıyorum kimseye söylemiyorum merak etme yani.

Şimdi hayatın kutsal eğrileri seninle eğlenirken, ben kimsesiz ağaç gövdelerine sarılıyorum. O ağacın altında bekliyorum seni. Gelmesen de benim için tek bir şey yapmanı isterim. Yalnızlığına balkondan iki bilet al; biri senin biri de kendin için olsun. Ve otur masanın başına O aşkı ilk hissetiğin anı sende düşün, an , yad et,yaz,anımsa içinde büyüyen ağacı….

Ve ona yazdığın tüm elveda  mektuplarını postalamaktan vazgeç as duvarına…

21/01/2009

Gerçekliği  olmayan  aşklardan uzak durmalı. Aşkın içinde, içiçe sıralanmış barakalardır onlar. Altın suyuna batırılmış boyalarda tarihi bir kalıntı gibi duran gözleri vardır onların. Gizemli görüntülerinin altında bakır bir kap saklarlar. Fakat size tozlu, kuru bir tad bıraktıklarından kusma isteğiniz uyanır. Zaten bu durumda  kusmağınızı yığmak dışında başka da  bir işe yaramazlar…

Dürüst olmayan aşklardan uzak durmalı. Harabeye dönmüş, aşklarını size bir tek kolonunuz için satmaya hazırdır onlar. Küçük boş ,kirli odaları vardır  onların ve o odaları gezme lüksünü size yaşatmak için can atarlar. Hiç bir zaman aşklarının çatıları yoktur,hiç olmamıştır ve olmayacaktırda…

Yalan söyleyen aşklardan uzak durmalı. Sözcüklerinin duvarları yıkıktır onların. Yıkık olmayan duvarlarının ise  sıvası döküktür; sıvası dökük olmayanların duvarlarının boyası su yeşilidir, yer yer dökülmüş su yeşilinin altında kirli mavi bir sevgi kırıntısı beslerler sizi kandırabilmek için. Onu zor elde ettiğinizi sanmanız için, önce o sahte maviye ulaştırmamak için ellerinden geleni yaparlar fakat  sonradan  yelkenlerini  çoktan fora ettiklerini  görürsünüz onların…

Acı veren aşklardan uzak durmalı. Aşk  içinizde ki kekremsi  acının  sol tekidir onlar için. Yüzünüze düşürdükleri sözcüklerle solmuş bir güle, dilinize düşürdükleri sözlerle acı içinde bir güne ve içinize düşürdükleri sözcüklerle hırs dolu bir üne sahip olursunuz. Bir ses böler sessizliğinizi bıçak kıvamında; “Artık  kaçacak hiçbir yerin yok ! diye “…

Samimi  olmayan aşklardan uzak durmalı. Samimiyetleri keskin bir kılıç gibidir onların. Yanlarında yasa dışı bir duygunun karmaşasına teslim  olursunuz. Anladığınızda her şeyi kendinizi yakmak, yok etmek istersiniz fakat, iş işten geçmiştir. İçinizde aşkın, acının, kinin, ihtirasın hiçbir önemi kalmamıştır artık. Onlar yok olmanızın dayanılmaz isteğiyle aşkınızı samimiyetsizliğe hükmetmiştir artık istesenizde yaşayamazsınız…

Sizi uyarıyorum ; Kalp kalbi piç eder… Piç etmeyin aşkınızı,ruhunuzu… Onlardan uzak durun!…

02/06/2008

İlkyazdı, Mayıstı, yağmur yağıyordu. Üşüyordum. Islaktı sokaklar. Birer iğne gibi olan ince taneli yağmur saçlarımı umursamadan kafa derimi delip beynime batıyordu. Ruhum aşk sokağına sarkıyordu. Sokaklar ruhuma tecavüzdeydi…

İlkyazdı, Mayıstı, yağmur yağıyordu. Üşüyordum. Kapalıydı kapıları sokağın. Yağmurla geçinmeye çalışarak yürüyorken. Mucize gibi uzanan uzun parmaklı bir elin kapıyı aralayışını gördüm; sıcacık, üzerinde dumanlar tüten bir bardak çayı uzatan ellerin inceliği gibiydi elleri. Henüz alacaktım ki bardağı diğer ince uzun parmaklı eller, küfür gibi suratıma vurdu kapıyı. İçimin penceresi şangırdadı. Camlar tuzla buz… Cam kırıkları iç organlarıma battı. En büyük parçaysa yüreğimde saplandı. Kan kaybediyordum. Kanım aşk sokağının taşlarına sarkıyordu. Taşlar ruhuma işkencedeydi…

İlkyazdı, Mayıstı, yağmur yağıyordu. Üşüyordum. Sımsıkı kapatıyordum gözlerimi. Cam kırıkları kirpik aralarımda kuru bir acıyla kayboluyordu. Ağlayamıyordum. Gözyaşlarım aşk sokağının kanalizasyona çukuruna akıyordu. Çukurlar ruhuma sarkıyordu…

İlkyazdı, Mayıstı, yağmur yağıyordu. Üşüyordum. Yüzüme kapanan sessizliğin kıyısına oturtuyordum ruhumu. Ruhumun en keskin hışmını kalbimin kenarına bırakıyordum. Kalbim aşk sokağına sarkıyordu. Sokaklar kalbime tecavüzdeydi…

İlkyazdı, Mayıstı, yağmur yağıyordu. Üşüyordum. Yağmur sağanak olarak düşüyordu beynime, üşümek ne kelime donuyordum… Üşüyen bedenim aşk sokağının kaldırımlarına düşüyordu. Kaldırımlar ruhumu eziyordu…

İlkyazdı, Mayıstı, yağmur yağıyordu. Düşünüyordum …

İlkyazdı, Mayıstı, yağmur yağıyordu. Düşüyordum… Aşk sokağına olan küskünlüğümün kıyısında unutuyordum ruhumu… Güvenilir kaynaklardan gelen haberler güvensizliğimle oynuyordu. Moral alkışı ne kadar canlandırabilirdi aşkın sözlerinin kıyısında bulduğum cesedimi…Bilmiyordum ? Aşkım aşk sokağının sahnesine düşüyordu. Sahnedeki aşklarım ruhuma tecavüz ediyordu… Ben durmayın diye bağırıyordum….

İlkyazdı, Mayıstı, yağmur yağıyordu. Ruhum üşüyordu… Aşkım Düşüyordu…Durmayın!! Durmayın!!!

28/05/2008

]]> http://www.kayipruhlarkulubu.com/mayisti-yagmur-yagiyordu/feed/ 1 http://www.kayipruhlarkulubu.com/insanin-acisi-dikenidir/ http://www.kayipruhlarkulubu.com/insanin-acisi-dikenidir/#comments Fri, 16 May 2008 04:51:55 +0000 Theatral http://www.kayipruhlarkulubu.com/?p=325

” İnsanın acısı dikenidir içinde yalnızca kendine batan…. “  İşte bu diken kanattıkça ruhunuzu ilk olarak  ayyaş bir yorgunluk karşılar sabahları güneş yerine sizi. Helede sıkıcı bir pazar günüyse yeni bahaneler ve sonlar üretemez olur  ruhunuz. Yani bir nevi üretimhaneniz  mühürlenmiş durumdadır artık ve  hiç bir patlamaya müsade etmez ruhunuzda  militan sözleriniz… İkinci olarak  olarak tamir ettiğiniz ve cilaladığınız tüm aşklarınızın sizi  sadece kendisi için istediği haberlerini alırsınız televizyonların  ana haber bültenlerinden. Bilirsiniz ki az sonra atlatma bir haber olarak dile düşecektir aşklarınız. Sırf bu yüzden hiç  sevmezsiniz reytingi yüksek aşklarınızı. Haberleri bitirir ve reklam arasına geçersiniz hayatınızın. Çünkü  egolarınıza  sponsor olmuş birileri hep var olacaktır artık…

“İnsanın acısı dikenidir içinde yalnızca kendine batan…” İşte bu diken battıkça ruhunuza  gerçek denen şeyin, oyaladığınız kendinizde  saklı  olduğunu öğrenirsiniz yavaş yavaş  ama kimseye söylemezsiniz bunu. Hem bunu bilmek için büyücü kocakarılara benliğinizi satmaya gerekte yoktur artık… Ağlamak ve sevgiyi yutkunmak için  kendinize yalancıktan olan sevinçler  yaratmaya başlarsınız zamanla . Yalancı sevinçlerinizden  karşılıksız sevmeyi  daha çok öğrenmek için rüşvet vermeye razı duruma gelmiş bulursunuz kendinizi …

“İnsanın acısı dikenidir içinde yalnızca kendine batan…” İşte bu diken öyle bir gerçeklikle durur ki ruhunuzda, uzun cümlelerinizin  sonunda  hiç bir şeyi anlatamadığınız gerçeği  suratınıza bir tokat gibi vurur,canınızı  yakar… Aşkın içinde oluşturduğunuz gölgeler, sizi takip eder…

Bu takipten ve ruhunuzda ki dikenlerden kurtulmak için geriye tek bir şansınız kalmıştır artık. İçinizde biriktirmeniz acınızı,hüznünü ve  beklemektir o şans.  Yüzyıllar sürse de beklemelisinizdir artık. Siz  direndikçe ruhunuza batan bu acıya ve  var oldukça,karşı koydukça  gölgeleriniz,sevgi yüklü bulutlarınız,gökkuşağınızın renkleri de var olacaktır… Eğer buna dayanabilirseniz  tutmaya başlar direncinizin ve  aşkınızın mayası. Direndikçe içinizdeki kederlerin,hüzünlerin,acıların nasıl  aşka mayalaşacağını görmeye başlarsınız. Tıpkı  sütün yoğurda,üzümün şaraba,anne-sonun rakıya,mayanın ekmege, dönüştügünü gibi …Yeter ki bekleyin ve isteyin…

Şayet direnemezseniz buna sonsuza kadar kanatacaktır aşkın ve ruhunuzun dikeni sizi..

“-Peki sen ne yapacaksın? derseniz” sadece dua edebilirim size altın kanatlı melekler ellerinizden tutsun, kuşlar size sevgi taşısın,melekler yüreğinizden öpsün diye. Ha unutmadan birde  bu direncinizin ve yaptıklarınızın güzelliği,temizliği,doğruluğu,onurluluğu, size bu dikenlerini batıran aşklarınızı  size hayran bıraktıracaktır söylemedi demeyin… Başarılar…

15/05/2008

Hayal kırıklığının en dehşetlisini yaşattım aşka dün gece…  Benim için hazırladığı geceye gitmedim ve  habersizmişim gibi davrandım… Gitmemekle kalmadım özür bile dilemedim. Utançtan yüzü kıpkırmızı olan öğrenci gibi mahcup bıraktım haberci yıldızları. Çiğnenmekten yorgun ruhum kırmızı halı bekleyip durdu zamanın geçmesini. Kanayan ruhuma sunulmuş bu sevgi dolu süprizi,rezil etmeyi istemiyordum aslında… Yaratıcı kadroya alınmamış bir oyuncu kaprisi yapmıştım sadece… Gitmek istemedi işte ayaklarım…

Hiç bir şeyin güzel olmadığını, olmayacağını düşünmekle geçirdim zamanımı; Dört gözle bekleniyordum oysa aynı saatlerde. Karanlık gece ; ışıksız dünyamdaki bu zafer için teşekkür bile etmişti bana. Oysa biliyordum ki, daha da azalmıştı benim için beslenen sevgi sözcükleri artık  ne için hem de  adıma verilmiş davete gitmediğim için. Çekmedi işte ayaklarım…

Işıksız gökyüzünde sergilemeye çalıştım oyunumu oysa  sevdiklerim kırgın bana; Aşksız partilerime  katılım sıfır… Işık sorumlum sorumsuz bir serseri çıktı ve yerinde hiç durmuyor ,durmaksızın küfrediyorum onu getiren yüksek gerilim hattına…. Bu anlarda aradığım numaraya hiç ulaşılamıyor ki, hiç bir numaram yok aslında hayata karşı itiraf ediyorum… Duyarsızlığımın saltanatı hüküm sürerken  ruhumda, sessizliğimin topraklarında elinden düşürüp kırdığım aşklarım  bardaktaki çatlak gibi çaresiz ve donmuş  durumda… Ayaklarım; “-Sızlıyorum” dedi  ve gitmek istemedi ne yapabilirdim…

Ellerinden tuttuğum sevgilerimin ellerini  ısıtmayı ümit ederken, hep sahip olmadığım sevgileri işaret ediyor parmaklarım.  Aşka aralanan parmaklarımdan örselenmiş ,kıymet verilmemiş, kırıntıya dönüşmüş sevgililerim  düşüyor yere…. Olmadı bütün ışıklar kırıldı. Gittikçe saygınlığını yitiriyor gökkuşağının renkleri katımda… Sırf bu yüzden girmedi ayaklarım yola…

Ulak kuşların bile itibar etmediğin dedikodularım dolaşıyor  kanatlı gagalardan kanatsız, kemiksiz dillere. Kulaklarımı tıkıyorum odama dolduğunda ayrılık haberleri. Dev bir okyanustan söz etmem bile  inandırmıyor tören komitesini; bir kaşık suda boğmaya çalışıyorken buluyorum kendimi. Hala ne soruyorsunuz ki? Ayaklarım suyun altında kaldığından gitmedi…

Yazık bu köle ruhuma! Evet kabul ediyorum aşkın benim için düzenlediği ayinde yoktum, tenezzül etmedim bile  gitmeye… Duydunuz işte inanmamak için hiç bir nedeniniz yok artık… Biliyorum katılmalıydım ve bana özeldi. Üzdüm bütün gökyüzü ışıltılarını işte… Nedensizliğe dönüştü gitmeyişim.

Hüzünlü ,derin, çözümsüz, can alıcı  olan her zaman aşk olmadımı sizinde hayatınızda??? Bu sefer aşkın davetine gitmeyen olmak, sadece susan bir ses olmak, nefes olmaktı aşktan intikamımı alma sebebim. Gitmeyi çekmedi işte ayaklarım…

Aşkın davetine gitmediği için, aşkla cezalandırmazsınız umarım ayaklarımı..

09/05/2008

Aşk sızdığında ruhunuza… Issız koyu tümceler iliklerinize doğru süzülür ve tatlı tatlı kanatır yalnızlığınızı, böylece eskiden kalma aşk inleyişleriniz gündüze karışır. Zamanla ıslak tüllerin,esrik silüetlerin,dansı başlar ruhunuzda… Artık daha temizdir aşk adına yaptığınız zifiri seyahatlariniz ve düşleriniz…

Aşk sızdığında ruhunuza… Hijyenik lambalar altında ışıldar durur sevgi sözcükleriniz ve elektrik kaçağı gibi uçuşup durur zihniniz de düşünceleriniz… Üşür durur eski yalnızlığınıza ait ruhunuz…

Aşk sızdığında ruhunuza… Açılıp,kapanır kapılar, yanıp söner ışıklar… Mor bir kelebek dans eder,sevişir durur ruhunuzla… Minik bir meşale edinir kalbiniz… Gelir çalar kapıyı telaşla gün, koşturur ökçeli ayakkabılar… Oysa boşunadır bu telaş sızılarınız başka bahara kalmıştır artık…

Aşk sızdığında ruhunuza… Tutun ellerini aşkın, mahallle karılarının dedikodularına aldırmayın…

Haydi siz de sızın aşkın bahçesine. Sakına bu indirimli bahar fırsatını kaçırmayın…

29/04/2008

İşte  Aşk tek başına kaldın şimdi sahnede… Haydi  oyna bakalım hayatının rolünü. Bütün çerçevesiz kalmış  gözler sana bakıyor…Tüm ışıklar ruhunu aydınlatıyor…  Sakın korkma,korkarsan yüzündeki majiskül maskenin altında ezilirsin ve  gittikçe küçülür bedenin,ellerin. Yalnız sesinle çınlat  salonu…

Ey Aşk işte hayatının fırsatı sana… Dekorun ayna sadece . Dikkat et ! aynaya fazla sır verme çünkü aynalar sırlı camdan yapılmıştır tutamazlar yüzünde ki sırları… Tarafsızlığını henüz yitirmemişken yüzüne tutabilme cesareti gösterebilecek misin aynayı…?

İşte  Aşk tek başınasın şimdi sahnede ,repliksizsin ve  suflörün kaçtı. Yönet bakalım şimdi seni…. Tek dekorun ayna tek kostümün maske… Yani anlayacağın perden yok çırılçıplaksın!…

Sigaranı söndür, şarabını dök. Kapat şu içime işleyen efekt müziğini.çünkü, tek seyircinim kimseyi bekleme. Oyun başlasın artık…

Ey Aşk, görüyorsun ya işte  diz çökmüş bir susuzlukla  bekliyorum dudaklarından dökülecek repliklerini. İtiraf etmeliyim ki biraz da olsa korkuyorum bana hazırladığın bu oyundan…

Peki bu sessizlik neden?… Söyleyecek sözün mü yok?… O halde ilk repliğin benden tekrar et lütfen…;

“-Oysa şarap bardağı kadar kırılgan ne var. Sarhoşluğun çağrısına kulak ver ve bileğimdeki en kalın damarıma  yakın gel .Küçük şimşekler çakan ruhumun gökgürültüsünü dert etme ; attığım çığlıkla kendi sesimden korkarım ben”…

 İşte  Aşk  söz sırası sende, son repliğini fırlat sahneye …;

“-Yüreğimden tutup sürüklediğiniz sahillerde beni dizüstü bıraktınız, kayalara bağlanmış promete anlar da ihanet ettiniz size bulduğum her aşka ve  lime lime kopardınız her bir parçamı. Şimdi elinizden tutarsam bir daha gitmeyeceğimi sanarak, gelmemek için  yapıştığım parmak uçlarımdan sürükleyip beni  bu sahneye getirdiniz. Bilin diye çıkarıp maskemi ve kırıp aynalarımı  son kez söylüyorum…;

-Aşkla lanetlendiniz !…Artık ben  uğramayacağım sahnenize bile…”

20/04/2008

İçinden düş geçen kadın,kaybettiklerini biriktir şimdi. Kaybettiklerinin yerinde yaktın çünkü bütün güzel düşüncelerini. Sen sevmeyi beceremediysen kuşların kanadını kırmak neden…Onlar ki o kadar kırılganken…Söylesene kim taşıyacak şimdi sana sevgileri?…

İçinden şefkat geçen kadın,hadi kanatlarını kırdın kabul ama gagalarına aşkın acısını neden sürdün. Hadi sürdün, ağlattın, kanattın kabul de, düşünmedin mi  şimdi kim saracak senin acı çeken, şefkat uyandıran yüreğindeki yaraları…

İçinden kan-at geçen kadın,biliyorsun rest çekmeye hazır duygularının ilk kurbanı değil bu kanatlar. Çıkarıp kendini bir çatıya, sokağının ortasına intihar dalışları yapmak bile  aşk  üveyiklerinin  kanatlarını  bu kadar dağıtamazdı.? Damlarda ki kuş yuvalarında beklettiğim  kaçış projemizi tam orta yerinden vurmanın sırasımıydı  şimdi…

İçinde umut öldüren kadın,öldürdüğün,umut taşıyan tüm ulak kuşları için derin bir nefes al şimdi.Yaslan arkana,şükret aşka ve ben suçsuzum diye gelme sakın göçmen kuşları karşılama ayinlerine…

İçinde kuş öldüren kadın,kapat şimdi pencereni sımsıkı kapat. Bilmez misin kuşlar artık uğramayacak sokağına.Uğrayan da cama çarpacak. Çarpmayanı vurmazsan aşkın kadar hayırsızsın demektir…

İçinden ölüm geçen kadın,acının da küfürün de bini bir para umut kuşlarımı vurduğundan beri. Bak işte  zehir zemberek kuğuların geri dönüşün de ki sesi…

İçinden acı geçen kadın, güneşi sorma  bana artık. Ay küskün bütün Yıldızlar duvar dibi birikintisi..

İçinden aşk geçen kadın, aşkı taşıyan,umudu taşıyan tüm kuşları kan-attın kabul de ne istedin ruhumdan çıkan kuşlardan…

17/04/2008

Dağ başında hep aklıma Paul ELUARDIN dizeleri gelir “İnsanlarda tek sıcak kanun./Üzümden şarap yapmaları/Kömürden ateş yapmaları/Öpücüklerden insan yapmalarıdır….” der.

Dağ başlarında  bu doğa  aklımı başından alır. Burda tanımaz olurum tanıdığımı,eski bildiklerim sıfırdır. Burda söz sahibi olanlar ağaçlar, kuşlar ve otlardır. Gündüzleri; alıp başımı gittiğim tepeler, kimliksiz seslerken, Geceleriyse; belalım yıldızlar olur…

Güneş göstermeden yüzünü  yola çıkmanın telaşıyla uyanırım… Tören olur alacakaranlıkta uyanışım çünkü yıldızların sonuncusu bekler beni veda etmek için. Ve doğmakta olan güneş şahit istemektedir.O kadar kolay doğurur ki evren onu ben ağzım açık,izlerken;acısız ,sancısız ,sessiz…

Sonra veririm kendini toprak yola ,tarlaların arasına saparım..Ağaçların yeşil denizine az kalmıştır ve işte kollarındayımdır doğanın. Büyük kutsal bir ritüeldir artık yapılmakta olan bu yüzden,hiç konuşmam yürürken işin raconu bu çünkü. Öyle şu kuşla tanışayım,şu kaplumbağaya ne düşündüğünü sorayım,yoktur. Yüzüme dokunan rüzgar  da beni yoldan çıkarmadıysa, dokuna dokuna artık hiçbir kadından korkmam!Kuşlar, böcekler,hele hele ayak dokunuşlarımla çoşan kekikler aklımı başımdan alamadıysa hiç bir şeyden  korkmam. Çünkü dönebileceğim demektir artık  geriye…

Çekmesine izin veririm beni yolun. Bir mıknatıs kaşındırır durur ruhumu. Toprağı okşar gibi uçar ayaklarım. Cennet çiçeklerinin saklandığı küçük ovukları,uçurum başlarında ki kaya çiçeklerini kovalarım uçarak. Yere basmam karıncaları incitmekten korkarım…

Uzaktan eve dönen kuzu sesleri,kuyruğuyla işaret çakan çoban köpekleri,gece çekirgelerinin sesleri gelmeye başlayınca dönme vakti gelmiştir. Üzülürüm sevgilimden ayrılma vaktiymiş gibi…

Şehrin gürültüsünden,ışığa kardeş dağ başlarında  yıldız kaynar gökyüzü tepeden tırnağa yıldıza keser gözümün değdiği her yer. Samanyolunun altından geçmekse cesaret ister…

Bir yıldız seçerim kendime seçmediklerimde aklım kalır…

Hepsini doldursam cebime gökyüzü yıldızsız kalır…

Yıldız kayar bu yıldız bolluğunda;nereye ve kime doğru kaydığıyla ilgilenmem ben bana doğru diye gülümserim. Adettendir dilek tutmak gerekir. Değişmez dileğim ;”Aşkın gökyüzü yıldızlarla dolsundur”.

Küçük patika yolun sonunda hartama kaplı evime geldiğimde.En güzeli  yıldız sarılı pencereyi açtığında toprağı görmek,radyomda ki radyo tiyatrosunu dinlerken  pencereden izlediğim yıldızlar eşliğinde uykuya dalmaktır…

Birkaçı mutlaka gözüme kaçar,rüyamda da benimle olmak için…

Sonra deli eder insanı bu tepeden tırnağa yıldıza kesmiş gökyüzü yere bakarım Yıldız…. Göğe bakarım Yıldız…  Sağıma bakarım sevdiğimin gözleri Yıldız yıldız…

Şarap kadehine bakarım birkaçı içine düşmüş içmeyip de ne hal edersin ki …

İçerim  öylece … Yıldızlar büyütürüm ruhumda…

 Değişmez dileğime lütfen siz de eşlik edin!. Edin ki ; ”Aşkın gökyüzü yıldızlarla dolsun”…

16/04/2008

Başımın hiç bitmeyen sarhoşluğuyla sudan çıkmış balığım,pul pul dökülmekteyim. Size bir şiir okuyacaktım geldiğim okyanusların masallarına ait.. Okuyamadım…Çünkü, okumaya çalışıyorken yaşıyordum, açıp kapadıkça ağzımı  deniz kumlarının yakıcılığıyla yandı dilim,yaşamınızın kaynağı oksijeniniz de ,öldüm.

Hiçbir ses güçlü değildir şimdi okyanus sessizliğimden. Karasal yaşamın mahkumluğuna alışıyor tuzlu bedenim. Hangi okyanus balığı durup dururken susmaya ve vedalara mahkum edilmiştir ki? Sevdiğim bütün tuzlu suları parmak uçlarımda bu yüzden mi koşmuşum?.  Oysa tek bahaneniz “Ölüm kendinden önce bize seni yolladı.” Diyorsunuz  duymuyor mu sanıyorsunuz? Bilin diye söylüyorum; Acımasız cümleleriniz karşısında atış poligonu gibi durmakta deniz kızlarından çaldığım kanatlarım..

Bedenime saplanmış yüzlerce cümlenizin zehriyle, ölüp ölüp dirilmelerimde son kez dirilecek olan tüm okyanus dalgalarımı yaktım…Artık,geri dönüşüm yok okyanusuma… Deniz yıldızlarından öğrendim ki ; Anlamlandırılmamış hiçbir şey var değilmiş ya da adlandırılmış her şey yalanmış… Yalanmış okyanusun dibine vurduktan sonra ışığa ulaşmak ümidim, ve yalanmış  küllerinden yeniden doğmayı ummmak çılgınlığı….Dağılıp dağılıp toparlandığında her parçanı yerine koyacağını düşünmek saçmalığı da yalanmış…

Şimdi bu kumsalda parçalamadan bedenimi gerçek olanın; Gerçekleşmeyeceğine bile bile düşlerine sarılmak olduğunu, sevildiğine inanmayı ve inancını yitirmek pahasına da olsa yaşamı sevmek gerektiğini biliyorum.

Artık sudan çıkmış bu balığın derisini yüzme zamanınız geldi biliyorum.Sizi hiç suçlamıyorum bu oyunda. Çünkü, yalnızlığınızın soğukluğu acı veriyor size ve  bu ölümle son verecek sanıyorsunuz her şeye.Bu yüzden bu küçük okyanus balığına reva görülen bu ölümü cesaretle kabulleniyorum…

Son sözüm giderken size. Hani size bir masal okuyacaktım  demiştim ya ; Aşka ve okyanusa inat düşleriyle çoğalacağına,üreyeceğine  inanan ve  yoksun olduğu tüm yokluğu aşka dönüştürmek için yola çıkan küçük bir okyanus balığın öyküsüydü….

Şimdi  Portakallı Su-şi yapabilirsiniz Okyanus kokan  bedenimi…

14/04/2008