Biz arızalılar; Bir su damlası mahkûmuyuzdur nehirlerin kıyısında ve aşkları yazdıkça kalemimiz, çıplak bir ağaç gibi iskeleti ortaya çıkar ihanetlerin. Dengesizliğimizin merkezinde ki annesinin topuklu ayakkabısını giymiş çocuk olmuşluğumuzu severiz hep. Ve bu yüzden arızalı sayılır çocukluğumuz. Yeni bir âlemin kapısından izinsiz girdiğimiz için her seferinde tersleniriz. Çoğu zaman ailelerimiz tarafından ürpertici, boş bir odaya tıkılmak zorunda bırakılırız. Doğal olarak ailemizden başka bu suçu yükleyeceğimiz, sığınabileceğimiz sevenimiz yoktur.

Biz arızalılar; ağzımızda ki şekerimizi bitirene kadar ciklete dönüşür zaman. Tabiî ki de bunun da suçlusu ilan ediliriz, başka bir seçeneğimiz hiç olmaz. Oysa mutluluktan örülmüş kapıları bizden habersiz götürmüşlerdir. Kapılar sırra-kadem basmıştır, Dünya kendi rengini ararken regl olmuştur ve bu akan kanın nedeni biz değilizdir ama yine de yasa dışı yollardan onaylanır infaz öncesi işkencemiz. Çünkü nihayetinde biz arızalıyızdır.

Tamir gerektiren duvar çatlakları birleşin!!!.

Biz yalnızlığını sevenler için;  İnsanları sevdikçe, koca gözüne irice mavi bir sineğin konup kalktığı, ölü bir balıktan farksıza döner ruhumuz. İşte bu sebeple çoğu zaman aşka karşı savaş dolu olan bakışlarımızı antik bir kentin ıssızlığı sarar. Bu ıssızlığın orta yerinde sınırlarını yakarak bize gelen bütün aşk kuşlarını hapsederiz su-suz(s) akvaryumumuzun içine ki fark edilmesin, duyulmasın yalnızlığımızın sesi diye.

Biz yazarlar; kalemlerimizle kederi sorgulamaktan, acılarımızla yüzleşmekten korkarız ve bir süre sonra bu korku öyle sarar ki ruhumuzu, birde bakarız ki yazmak eylemi tüm yaşamımızı gittikçe angaryaya dönüştürmüş. Öyle bir angarya ki, elimizdeki sökük bir cümleden düşürdüğümüz aynı repliğin bir yerine bir defa takıldık mı işte o zaman her şey berbatlaşır. Hafızanın büyülü labirentinden çıkıveren her sözcük artık bir gereksizlilik fiili olmuştur bizim için.

Biz şairler; Şiirler arası yolculuklarımızda trende unutulmuş bir gazete gibiyizdir. Boğucu kalabalıkların sessizliğini doldurup cebimize, taksimetreyi açmadan yaparız umuda yolculuklarımızı. Ayrıca işmiş gibi korkunç gölgeler olarak akıllarımızın içinde cirit atan dizelerimizi ve birkaç delibozuk ayrıntıyı kafiyeleştireceğiz diye kâfir bir hayata dönüştürürüz yaşamı. Böylece ateşe atılmış bir semender gibi oluruz ve acı çektiğimizi belli etmeyen donuk bakışlarımızda bin yıllık suskunluğumuzu, yalnızlığımızı sorgulayıp durur kalemimiz.

Biz kendi mabedinde kutsanmayı bekleyen kimsesiz ruhlar; Çoğu zaman kimsesizliğin bilirkişisi oluruz. Her ölümümüzün yıldönümünde tapınak kandillerini tutuşturan ellerle kan kırmızı rujumuzla duvara gözlerini çizeriz sahte peygamberlerin. Tutunmak için uzattığımız el asla biz kimsesizlerin değildir bu yüzden.

Biz hep kaybedenler; Masanın ucundaki boş bir şarap bardağı gibi düşmesini bekleriz hep ruhumuzun. Derin bir kesik gibi durur parmağımızı bastığımız satını şaşırmış bir sözcük, bir aşk. Sözcüğünü şaşırmış bir harf durmadan kanar,kan durmak bilmez.

Biz tutunamayanlar için aşk uçurumun en katil ucundadır…Bu sebeple   biz  tutunamayanların yaşadığına dair  tek delil otopsimizden arta kalan, dokularımızdan ayrılan özerk bir damardır.  Anlayacağınız bu özerk damarımıza basmazsanız yaşama şansınızı artırmış olursunuz.

16/12/2009

Gittiğinden beri sevgilim… Aşk tanrısı (1) Aphrodit’in kölesiyim. Diz çöktürdü, boyun eğdirdi bana ve  yüzlerce yaşanmışlığın ruhuma haykırdığı tek sese mahkûm kıldı ruhumu. Oysa ruhuma hâkim olan bu karamsar aşk  duygusuyla baş edemeyeceğimi biliyorum…

 Azat ettiğinden beri ruhumu Sevgilim… Okların tanrısı (2) Apollon’un kölesiyim. Göğsümde aşka ulaşamamışlığın büyüttüğü ıssızlıkla ağzı bozuk bir oka dönüşüyor ruhum gün geçtikçe .Olur olmaz yerde, en yakası açılmadık oklarımı  konduruyorum aşk gibi bakamayan suratların ortasına…

 Mağlup ettiğinden beri beni sevgilim… Savaş tanrısı (3) Ares’in kutsal hayvanı, köpeği ruhum. Öldürücü ve kana susamış tanrıların,  ellerinde oyuncak ruhum. Sanki Aphrodit’le yatakta yakalanan benmişim gibi köpekleşiyorum elinde Ares’in. Tanrıların en korkağı  olmasına rağmen karşısında süklüm püklüm, mahcup  oluyor cesaretim…

Gidişin sonrası sevgilim… (4) Artemis’in doğurduğu bir genç çocuğum ellerde. Rüyamda yasak düşüncelerden kurgulanmış, trajedime uygun bir cinayet öyküsü tasarlıyorum. Git gide eziliyor küçülmüş benliğim, öncesi ve sonrası olmayan sadece yaşanan anla ilgili karşı koyamadığım bu gidişe dur diyememiş olmak canımı yakıyor..

Gittiğinden beri sevgilim… Bilgelik ve akıl tanrıçası (5)Athenaya sığınıyorum, içi boşaltılmış kimsesizlik duygusuyla  aşk kokan sahipsiz ruhların arasında kaybolmak, izimi kaybettirmek, sesimi silmek için.  Oysa Athena ne akıl veriyor nede bir yol gösteriyor bana. Tek verdiği adres eski bir sunağa ait, kurban etmem için ruhumu…

Sen karanlıkta kaybolduğundan beri sevdiğim… (6) Hephaestus’un yarattığı ateşte yakmaya çalışıyorum geçmişi. Serin bir elin alnıma dokunuşuyla sönüyor ateş. İşte böyle böyle onlarca hayal arasında bir kadeh kırmızı şarap kadar gerçeğe dönüşüyor geçmiş…

Sen beni götürmediğinden beri sevgilim… Yetişirim belki ardından diye,          (7) Hermesten kanatlı sandaletlerini istiyorum. Büyülü değneğiyle dokunsun geri getirsin seni diye yalvarıyorum… Oysa o yeraltı dünyasına ölülerini götürüyor…

Sen deniz yüzlerini alıp gittiğinden  beri sevgilim… Deniz tanrısı (8) Poseidon’un peşindeyim. Yüzü olmayan balıklar gibi tetiği çekmiş bekliyorum.  Düşüm de harman yeri gibi savruluyor kumdan saçların…  Peki, şimdi hangi ayak izinin yasını tutsun karartığın ruhum?  Bir kez daha; Suya düşen gölgelerde sana ulaşmayı ummak nafile. İçlerine giremediğim denizlerinin kıyılarındaki ifadesizliğin hedefiyim, yaşlanan soru işaretlerinin fısıltısı yazdan kalma birkaç deniz kabuğunun isyanını söylüyor kulağıma… Oysa gitmeseydin seni Poseidon’un okyanus’un derinliklerinde, mercanlar ve deniz çiçekleriyle süslenmiş, fosforlu kızıl bir ışıkla aydınlanan, altından muhteşem bir sarayına götürecektim hemde, yunusların, denizatlarının ve diğer deniz canlılarının çektiği iki tekerli arabamla…

Sen gittiğinden beri sevgilim… Sessiz bir kule gibi  olan kutsal evimizi kutsamıyor (9) Hestia. Gökten sağanak halinde yıldızlar, yasak elmalar düşüyor evimize. Oysa ben hiç birisine evet demiyorum bil ki sen döneceksin diye…

 Sen dönmediğin andan beri  sevgilim… Ölülere (10) Hades‘in kapısında bekliyorum almasın seni içeri diye. bütün ölü hücrelerimi almasın seni diye içeri ölümün tanrısına veriyorum… Ne olur sevgilim dön geri…

 Sen gittiğinden bu yana sevgilim…(11) Hera’nın en sevdiği kentte  Argos’da bekliyorum seni… Tek kişilik gidişinin  trajediye dönüşmesi an meselesi artık. Argos’ u yağmalamaya gelen tüm tanrılara karşı  sana olan bağlılığımın körelmesiyle keskinleşen nefretimle karşı koyuyorum… Tanrıların  kolleksiyonuna eklenmeme az kaldı, kurbanınım,gücüm kalmadı sev artık geri…

Veda edişinden bu yana sevgilim… Göklerin ve yağmurun tanrısı (12) Zeus’un kölesiyim. Üstelik düş gücümün insafsız ürünü bu kölelik.   İda dağından kaçırıp aşkı, Olympos’a getirerek ölümsüz yapması için yalvarıyorum ona… Zeus haykırıyor ;  “Yeminlerini bozanlar ve yalan söyleyenlerin cezalandırıcısıyım” diye. İnanmıyor yeminlerimize. Geçmiş günlerin çağrışımladığı bir düşün ortasında yalın kılıç bekliyorum seni…

Gittiğinden beri sevgilim… Zaman imparatorunun kölesiyim ve  Olımposta ki Zeus ailesine satıldı ruhum…

Gidişin sonrası sevgilim… 12 Olymposlunun elinde  esir ruhum…

12/04/2008

"KAYIP RUHLAR NE YAŞAMA DAHİL OLANLAR NE DE ÖLÜME YANAŞANLARDIR..ONLAR KALABALIKLAR ARASINDA FARKEDEMEDİĞİNİZ BÜYÜK RUHLU İNSANLARDIR.."

TANIMLANAMAYAN BİR CİSİM GİBİ DÜŞTÜK KAYIP RUHLAR DÜNYASINA…ANLAMLANDIRAMADIĞIMIZ BİR YALNIZLIĞIN ANLAMLANDIRILMAMIŞ HÜZNÜYLE GEÇİCİ BİR SÜRELİĞİNE DİNLENMEYİ DÜŞÜNDÜĞÜMÜZ BU HİSSİN, TOPYEKÜN ELE GEÇİRİLMİŞ GANİMETİYİZ ŞİMDİ.

GÖLGELERİN KARANLIĞINDA YALNIZLIĞIN DÜŞÜRDÜĞÜ BARDAKLAR KIRILDI AYAK UÇLARIMIZ DEĞDİĞİ YERE PARMAKLARIMIZ KAYIP AŞKLAR VE ŞARAP İÇİNDE…

KAYIP RUHLARIZ BELKİ DE İKİZ RUHLARIZ.AŞK AKVARYUMUNUN İÇİNDE GÖKYÜZÜNE HAPSETTİĞİMİZ SİLİK BİRKAÇ ANA SESLENİYORUZ DURMADAN.

ASLINDA TÜM KAYIPLAR HEPİNİZ BİLİYORSUNUZ Kİ, BİZLER,KARANLIĞIN ERKEN İNDİĞİ SOKAKLARIMIZDA AFFEDİLME HAKKI OLMAYAN SİLİK SİLÜETLER TOPLAMIYIZ….

BURDA NE YAPIYORSUNUZ DİYENE CEVABIMIZ;  "SESLERİN BİRBİRİNE KARIŞTIĞI,ANLAMSIZ BAKIŞLARIN BİRBİRİNİ BECERDİĞİ BU SOKAKTA KENDİMİZİ BOĞMA ÖZGÜRLÜĞÜMÜZÜ KULLANIYORUZ HEPSİ BU…."

2007

Sonra yolculuk basıyor içimi intihar planlarım kimliğimin en paranoyak köşesinde bir süngü gibi bekliyor beni…

Şimdi evimde olsaydım solgun bahçemde yağan karlar beyaz bir örtü gibi kaplardı yanan içimin alevini. Yeşerttiğim uçurumlar uğuldardı ruhumun kulağına. Oysa şimdi ayağımın altından kayıyor bütün bırakamadığım Pınarlar. Donan parmaklarımın arasından külçe külçe düşüyor yaşamak adına biriktirdiklerim. Vurulduğum zincirlerden kopamıyorum. Ben yürüdükçe karda izler bırakıyor uykusuz gözlerimden düşen kaynar sular. Suların açtığı deliklerden buluyor beni rüzgârın ıslığı. Ayak bastığım her noktada gıcırdayan demir karların toprağa yakarışıyla tükeniyorum….

Gün geçtikçe bu zindanda siliniyor hafızam, vurulduğum zincirlerce tutsağım. Belli ki içinden çıkamadığım hücrelerin, gönüllü itirafçısıyım ben. Hastabakıcı ruhumu bekleme odasına almışlar orda, zakkum çiçeklerinin beyazında şifamı bekliyorum.Anlıyorum ,yaşamak düştü içime.. Anlıyorum yaşamak bir düştü…

Yalnızlık bastı diyorum içimi oysa dalgalar basar mı denizi… Umutsuzluktu vuran penceremin camlarına damla damla, yağmur değil yemin ediyorum… İçimin karanlık koridorlarından geçen gölgeler ruhumun seyir defterini tutuyor biliyorum. Vurulduğum zincirlerin her halkası bir unutuşun çentiğini atıyor alnımın orta yerine hayır diyemiyorum. Var oluşun serüvenini yok oluşun cinayeti gölgeliyor ah ediyorum…

Zaman eskidikçe bu zindan da yalnızlık tıpırdıyor penceremin camlarına inanın damla damla yağan, yağmur değil… Bir ses düşüyor avluma korkuyorum korkum geçsin diye geceye açılan pencereler de ıslığımla cesaretleniyorum kendimi. Belli belirsiz gölgeler geçiyor koridor sokaklarımdan, kurşun yakıcılığında. Gardiyanlar yalnızlık boşaltıyor taşıdıkları çuvallardan kapımın önüne düşten sahnem yanıyor… Ben yanıyorum… Yangında ilk kurtarılacaklar arasında değil ruhum kayboluyorum…

Bu zindan da olmuyor, ne yapsam olmuyor. Açtıkça delikleri hücre duvarımdan dışarıya ben, ışığıma üflüyor rüzgâr, sönüyorum. Boş sokaklarımdan geçiyor eli şamdanlı yitik gölgeler, yitik ruhların peşinden gidiyorum… Yitiyorum…

Bu karanlıkta başıboş uçuşan kurşunları bir mıknatıs gibi çekiyor kalbim. Hep kendime bakmaktan ölüyorum fark etmiyorum… Yalnızlığın ağırlığıyla hep kendime dönüyorum, hep kendime sövüyorum… Voltaya çıkma yasağı saatlerinde can çekişen gölgelerin ardından tutamadığım sözlerce vuruluyorum. Haydi alın artık beni karşıma çıkan aynalarda hep çürümüş umudumla yüzleştiriliyorum…

Ey Kayıp ruhların koruyucusu baykuş öten bahçeler, bir korku filminin dondurulmuş karesinde çözümsüzlükten besliyorsunuz düşlerimi biliyorum…

Söz verdiğim dostlarımın yüzüne bakacak yüzüm kalmadı…

Ey aşk İyimserliğini borç ver bana ölüyorum…

Gün geçtikçe daha çok çürüyorum bu zindan da…

Ey pınar dolu aşk kelepçeledim ruhumu sana geri dönmüyorum…

 Diana’ya

çingenelerle dans ediyor bu topraklarda…

 Çingeneler kaçak,gubar çekmişler.,çekip gitmişler…

Esrarlarını yüzyıllardır saklamışlar sinelerine çekmişler….

Yakalanan tüm güzel çingenelerin göğüsleri arasında yeşerttikleri kenevir tohumlarını buluyorum …

Çingeneler burada kaosu senden daha güzel yetiştiriyor sevgili……..

                                                    2005 ÇORLU – TEKİRDAĞ YOLU ESRAR SATAN ÇİNGENELERİ F TİPİNE GÖTÜRÜRKEN