İki dünya arasında gidip gelen iyi niyet elçisi gibi ruhum; ve yaşamak adına  yaptığım bütün etkinliğim, kısa anlarımı biriktirip sonsuzluk gibi uzun yollarda dağıtmak sorumsuzca….Şiirlerimi çiğnetiyorum  kirli ayakların altında… İki dünya arasındaki bu sıkışmışlık hangi ihanetin cezası bana ve hangi fizik kanunu izin veriyor bu  aşk denen işkenceye… Kolum, kanadım yüreğime kelepçeliyken uçabilmem mümkün mü artık….

Aşktan kaçmaya çalışırken bıkkınlık veren  bedenimde, görünmez eller  boğazımın düğümlerini sıkıyor. Oysa  keskin bir aşk türküsüyle kesilmesini bekliyorum yaşama bağlı olduğum iplerin. Yazgı kavramını reddettiğim düşler dünyamda, salıncağımın boşlukta sallanıp durmasını görecek gücüm kalmadı artık… Defalarca… Defalarca aynı aşk  yalanının sahte yüzüyle boyanıyorum….Ellerim boş dönüyorum sisli ormanlardan .Düşlerim gerçekle yüzleşince düşlükten çıkıyor ve gün geçtikçe kendi enkazımı sevmeye mecbur kılınıyorum…

Gün geçtikçe avcı olduğum rüyalardan uyanıyorum durmadan ve  her sabah aynı aşk  enkazımın  içinde kendime ait parçaları topluyorum sessizce.. Nasıl almışlarsa kokumu  aşık kadınlar,  sımsıkı çekiştiriyorlar bedenimin her tutamını.  Oysa bu deprem alanından çekip gitmek sualsiz tek dileğim benim…  Oysa kapılarımı götürmüşler… Kapıları yok  enkaz alanımın! Çıkış yok!. Sevgiye hasret  olan erkek çocukları dikenli tellere bağrını dayamış masallar anlatıyor bebeksiz kız çocuklarına….Tüm çocuklarım,çocukluğum  aşk denilen enkazımın altında…

Güneşi algılamayan kuşlar gibiyim, şaşkın bekleyiş içinde sözlerim, karanlığın koynunda aynı yalan şiirleri okuyorum sözlerime  hayran kadınlara… Oysa tekrar gülecek yüzümün varlığını düşünmek mümkün  bile değil… Çekilmemiş acıların,aşkların hammaddesini ürettiyorum bedenimde  ve tenimde tomurcuk buluyor çaresizliğimin ilk meyveleri. Aşk  bıçağının yara açtığı oyuklarımda  canlanıyor  yılan çiçekleri… Capcanlı duruyor  bu enkaz bu kaos, bu tekrar tekrar yaşanan kısır döngü…

Ah! belki de asla tekrar gündüz olmayacak bana …

 Aşkın görünmez elleri boğazımı sıkan, tanımadığım sıcaklıkta buz gibi parmakları.. Şeytan diyor ki…

Her şey bu kadar… Her şey burda işte… Sahneye boşalttığım çuvaldan çıkan ,bir perdelik oyun malzemesi aşklarımın hikayesi… Uzun metrajlı gölgeler giderken yüzümü götürüyor… Aşkın mesajı  her tablonun duvara yapışan yüzünde yeniden canlanıyor pınar gibi ruhuma….Neden çırpınıyorum hâlâ?  Cevap yok! Acılı replikler kusuyorum bahçemdeki güllerin üzerine ,dostların arka bahçesindeki gülleri söken de benim, halt eden de… Zehirli mısralarımdan yalnızlık sızıyor karanlığıma… Saatimi yalnızlığa kurmaktan başka çarem kaldı mı ki? Anlamsız çırpınışlar acımı çoğaltıyor, aşk için yanmanın anlamı çoğaltmaktan başka nedir ki acıyı?…

Yaşamın üzerinde dolaşıyor  titreyen ellerim, kendi gölgemin karartığı anlar, sonsuzluk kadar  uzun sürekli bir dejavu duygusuyla dolaşıyor. Perdeme yansıyan gölgelerin ,giderken söylediği sözlerin izlerini silmek için yorgunluğun ve ölümün yol arkadaşlığını seçiyorum.  Yoksa başka  açıklaması olabilirmiki bu  küfürbaz sesim?… Giderken yanımda götürdüğü yüzümün hesabını aynalar mı verecek bir ömür uzak durduğum…

 Biliyorum ki  kirli bir yağmurun dalgayla buluşma anı kadar sürecek  ölümün açtığı kapıdan geçişim…     “-Ahh ölemiyorum, aşk gardiyanımın kolları morartıyorken bileklerimi… Ah ölemiyorum ,aşk gülüşlerinin ardında bıraktığı boşluğu ışıtan güneş ,ıslak bahçemde mutluluğu içen göz, söylesene çarem yok mu  bu aşkı yaşamaktan ve kaçmaktan başka ?…

07/05/2008

Ruhuma bağıra çağıra, geldiğimin aksi yöne gidiyorum… Kurtulmak için içimdeki bu hüzünden tırmalıyorum duvarları,yüksekliklerine aldırmadan. Her yolu deniyorum, yazıyor, susuyor, çığlıklar atıyorum olmuyor. Çünkü, Işık gözlerimi yoruyor. Yağmuru hapseden şu  toprak, bu ektiğim limon ağacı beni çıldırtıyor. Kurtulamadıkça bu hüzünden, gittikçe daha az ait hissedeceğim kendimi bu  dünyaya…

Geçmişime ait  hüzünlerim bulandırıyor ruhumu,eskiye  ait ne kadar söz varsa hastalık unsurum oluyor. Bu hastalıktan kurtulmak için içimde ki şiddetten uzak kalmalıyım… Şiddetle sevmemeli, şiddetle nefret etmemeli, içime kadar giren şu ışığı şiddetle red etmeliyim…

Hüzünle savaşmak için kuşandığım tüm cesaret kılıçlarımı, hüznün karşısında soyuyorum. Çünkü, artık tırnaklarım silahtan sayılmıyor… Ancak  bu kadarını yapmaya  yetiyor cesaretim. Günlerdir bu meydan savaşının ortasında, içimdeki hüzün nehirlerinden cesetler geçiyor, bu yüzden düşümde ki pembe dizilerin hüzün kokan, başrol oyuncularını  boğuyorum… Bu kadar yıkıntının içinden sağ çıkma imkanım yok gibi. Hayata dönüş şansım boşluğa çizdiğim resimler oranında gerçek sadece..

Hüzün savaşının gönüllüsüyüm. Öne çıkan alayın bir adım önündeyim. Cephede düşüyorum, arkadan iten kimsenin olmadığını biliyorum, çoktan seçmeli de değil bu seçim zaten ucundayım cephenin. Bu yüzden, atıyorum atımı düş rüzgarının uğultusuna aldırmadan savaşın ortasına…

Sükunet içinde bekliyorum ölümü. Son bir provaya hiç gerek duymuyorum. Başarısız geçen bu sınavda  boş kağıt verdim… Ölüyorum… Savaş meydanında ki ışıkçı son kez basıyor düğmeme ve bütün imkanlarımı önüne serdiğim cephem  kararıyor…

Ölümümden kimse sorumlu değil. Arkamdan kimse husumet çıkarmasın…

Perde kapansın…. Yeniğim… Hüzün kazandı…

Savaş bitti… Ganimetimi toplayın… Hepsi bu…

24/04/2008

15/02/2008

Her erkeğin hayatında öyle yada böyle bir kadın vardır. Bazıları kategorilere ayırmaya bayılır her şeyi evlenecek olan var eğlenecek olan var,diye de sınıflara tutulur ,ne hikmetse bazı kadınlarda bu sınıflandırmayı kabullenir. Bu ayrım öyle bir noktada durur ki hani arabanızı park etmeniz gerektiğinde hangi evin önüne park ediyorsanız işte o evde yaşayan sizin evlendiğiniz kadındır hep. Eğer arabanızı arka sokaklara park ediyorsanız işte o zaman eğlenilecek kadınlara gelmişsiniz demektir zaten onlar da hep hayatın arka sokaklarında dar sokaklarda yaşarlar…

Galiba benim kıyametim kopuyor sevdiğim.Işığını yitiren bir adam bundan sonra ne yapar, nereye gider?.Yerimden yurdumdan kovuluyorum.Özgürlük bir barınak olmuştu ya bizim için,o barınağı da dağıtıyorlar kirli ayakkabılarıyla.Kaygılanmıyorum,üzülmüyorum ama ağlayamadığımı söyleyemem sevdiğim…

Yeni bir kenti,yeni bir dostu,yeni bir barınağı,yeni bir hayatı çekebilir miyim? Bilmiyorum.Yardım et bana çiçek galiba benim kıyametim kopuyor…

Herkesin ve her yerin dışındayım,kargaşanın tam ortasındayım.Hükmümü verenler kısacık ömrümdeki güzellikleri indirim olarak bile katmıyorlar hükmüme.katmerleşerek çoğalıyor acılarım.Ortadan ikiye bölünmüş kelemimi darağacı yapıyorlar bedenime.Fotoğraflarım sarardı işte.Yine de yaşam diyorum…..Yaşam!… ama galiba benim kıyametim kopuyor sevdiğim….

Biliyorum ki;güçsüz ve zayıf bedenim genç bir ceset olması dışında hiçbir anlam taşımayacak otopsimi yapan doktorlar için.Suçumu sabit bile görmeyecek hükmümü verenler.Açlıktan,kıtlıktan,sefil ve ucuz yaşamayı kendime yediremememden şikayetçi olacak modacılarım..

Mezar kazabilirim çiçeğim ama kendi mezarımı kazabilecek kadar güçlü değil bedenim.Mezarımı sen kazar mısın? Yerini alır mısın üzerimde çiçeğim?…

Çiçeğim galiba benim kıyametim kopuyor.Benim kıyametim aslında çiçeklerim gidince başlamıştı.Siz bilmeseniz de ve hala anlamak istemesiniz de galiba benim kıyametim kopuyor Sevdiğim tüm çiçekler hayatımdan gidince… benden kaçıp gizlenince,unutunca beni…

Galiba benim kıyameti kopuyor tüm sevgilerim bana defol git !deyince………………..

Üzülme sevdiğim cehennemi cennet kıldık biz senle….

09/08/2007 İSTANBUL /KANLICA