Sterilize de olsa yalnızlık yalnızlıktır. Nasıl anlatayım ki.

Hani hayalî bir filmin hızlandırılmış kavuşma sahnesinde açıp kollarımızı koşarken, birden  yönetmenin aklına acı bir ayrılık kadrajı düşerde sevgilileri ayrılmaya meyilli kılar ya.İşte o anda kumsalda koşarken sarıldığınız sevgili yerine havadan zevk almaktır yalnızlık.
Yalnızsanız yüreğiniz genellikle birinci dereceden yanık teşhisiyle dolaşır insanların arasında. Sizi yakar gibi görünen bu acı aslında yüreğinizin buzdan duvarlarında eriyen bir özgürlük şarkısıdır anlayan için.

Yalnızken; Panzer panzer ezilir sevdiğinizin gözlerinin mavizinde bakışlarınız. İşte o an onun bir bakışıyla maviye kesilir tepeniz tırnağınız ve yalnız olduğunuzu daha iyi fark edersiniz. Yani sevdiğinizin faili meçhul cinayetlerinden birisidir işte ruhunuza yaptığı aslında. Yinede siz haksız ama suçlu olmaktan yılmayacak kadar seversiniz yalnızlığınızı.

Anlayacağınız sterilize de olsa yalnızlık yalnızlıktır. Nasıl anlatayım ki.

Yalnızlık size acı verdikçe ve acı pıhtılaştıkça damarlarınızda, sanki doğmamış çocuklarınız savrulur gibi olur kaldırım taşlarına. Oysa o taşları her gördüğünüzde daha çok direnmeyi öğrenirsiniz.

Yalnızken sevgi sandığınız örümceğiniz, arınık yalnızlığınızı bir ters bir düz örer kalbinizin kireç bağlamış damarlarına. Böylece damarlarınızdan kalkan her balonu patlatırken, daha büyük bir sevgi balonuyla dolar ruhunuz.

Ne diyordum?.. Sterilize de olsa yalnızlık yalnızlıktır.

Fazla söze gerek bırakmayacak kadar yalnız ve özgürsünüzdür işte.

Daha ne olsun, sakın ola ki  Sterilde olsa yalnızlığınızı satmayın…

18/11/2008

14/02/2008

08/02/2008

Şaraptan korkan, şarap kokan senle gelmiştim bu kente.Önceden beri durup içeyim mi diye düşünmekten ve hep kırmızı ışığa yakalanmaktan bıkmıştım.Bıkmıştım orta yerinde sallanmaktan….,Durmaksızın yalpalayarak ilerleyen hayatın otobüslerinden sıkılmış,üs kurduğum uç değerlerden ayrılmıştım.Senin ardından giden şehrin benim şehrim olduğumu biliyor olmaktan, boş boş gezinmekten sıkılmıştım…

Bir sabah sarktığım kentlerimi yaktım sana geldim…..

Ardımda Roma kan ağlıyordu ama hiçbir şey değişmemişti, yine yakıyorlardı Romanları…,Romenleri…, Romalıları…Ardıma baktığımda, küçük bir Roman kızı ağıt yakıyordu Roman havalarının tümüne…Fahişe diye çağrılan kocaman bir Romen halkını sayamıyordum Romen Rakamlarıyla bile..

Romanlarımı ele geçirmişti Romalılar.. ve çoktan canını okumuşlardı bile… Ardıma baktığımda zalim Neron ve Romalı Perihan bana kahkahalarıyla gülüyorlardı….

Morfin niyetine enjekte ettim tüm romanları,romenleri,romalıları bedenime….

Her şey sil baştan lanet olsun!…

Sarhoş oldu kocaman halklar, kocaman bir şehir, kodaman bir ülke yine lanet olsun!…

Lanet Olsun sarhoş oldum ben yine….

97/98 Kampüs

Karışık ve bulanık düşüncelerimizi bağlayıp bir umuda çekip gitmeliyiz ardı sıra. Oysa biz, malt şurubunun, arpa suyunun sarımsı renklerine bağlamışız umutlarımızı.. Düşünmek mi, düşünmemek mi kurtaracak bizi bu paradokstan bilmiyoruz. Bilmemek de yetmiyor alkolik hayatımıza.

Pandoranın kutusu değil açılacak olan, açılan her kapıdan olasılık dışı renkler, umutlar,zamanlar düşüveriyor ellerimize.

Yine de biz cüzdanlarımızın arasına sakladığımız resimlerde, mahkeme çağrılarında, solmuş bir fotoğrafta bulmaya çalışıyoruz sevgiyi.

Sevgi var elbette…

ama senin varlığın nedense sarı alkol rengine takılı sevgilim…

98/ Serenade Bar

Yapılan hiç bir şey son olmayacaktı bizim için., yada biz öyle olmasını istiyorduk.Aslına bakılırsa istediğimiz hiçbir şey olmuyordu ama biz hala boklu umutlarımızın ve leş kokan hayallerimizin peşinden koşuyorduk. Artık sarhoşta olamıyorduk doğru dürüst. Aslına bakılırsa ne yalan söylemeli aşkı da kaybetmiştik bir yerler de ama ne biz itiraf ediyorduk kendimize bu gerçeği ne de itiraf edecek olana müsaade ediyorduk.

Varsa yoksa unutulmamak istediğiydi tek istediğimiz. Elde ettiğimiz tek şeyse sarhoş olamamalığımızdı.

Sebebi mi; belki de biz hiç aşık olmadık…,

olamazdık da bu sarhoş olmayan kafalarla…

99/ Serenade Bar

Şimdimi, şiirleştirirken yapay bir dille, geleceğime sahip çıkma adına hiçbir söze sahip değildim.Mantıksal analizimden geçirdiğim her davranışın, içimde ki küçük ben’imin ölmesi demek olduğunu biliyordum.

Kulağımı zınlatan şarabın, verdiği sarhoşlukta bu zınlamaya eklenince bu ölüm kaçınılmaz oluyordu.Halbuki cesaret kazanacaktı, cesaret ediyordum ama dayanmam gereken korkunç bir zırıltı ve yenilgi düşüncesinin verdiği o ürkütücü korku cesaretimi karşı konulmaz bir biçimde eritiyordu.

Yine de kazanmalıydım, çünkü yer yoktu yenilgilere ve korkulara Büyük Alkolikler Tarihinde…

98/ S Bar

Takvim yapraklarında geçip gidiyordu yakalamayı umduğum hayat.. Porselen sevdalar değilse de beklediğim, cıngan tabaklarında raks etmeye razı olabilirdim. Hiç kimse anlayamazdı!.., anlatamazdım da yazdıklarımı, yaşadıklarımı???…

‘’Cehennem Başkalarıdır.’’ Diyordu Sartre, fakat bendeki bu yaşanan kinin nerden ve neden kaynaklandığını hiç kimsede bilemezdi.Hele de kimin öcü olduğunu bilmediğim,içimde gezinen yarım kahkaha seslerini hiç bilemezlerdi….

Başından beri; ‘’Ben bunu bir yerlerden tanı yorumların’’ utanmazlığına boşaldığımı bilselerdi hepsi ölürlerdi …

Yaşarken anlayamadılar…Anlattırmadılar da…Şimdi yapamazdım…

Yarıda kalmış dostlukları , sevgileri kim isterdi ki? Bir sevgili mi ???

Ben istemiyordum ……

99/Serenade Bar