İşte gidiyordun!… Sımsıcak bir kar kristalinin erimesi gibiydi içim.En son kime; Ne olur gitme dur! Dediğimi hatırlamıyordum bile ama sana ;Gitme! Demeliydim. Oysa sen hiç oralı değildin. Yanı başındaki kar kristalinin acı çekerek eriyip gittiğini görüyor ama yardım etmiyordun.Dudaklarından dökülen tek kelimeyse ayrılıktan yanaydı. Sadece gitmemen üzerine kurmuştum planlarımı.Omuzlarıma yüklediğin sevgiye dair acı sözlerini taşımaya çalışıyordum. Hayat duygularımı suratlarınıza vurmayı öğretseydi bana da,sana öğrettiği gibi her şeyi söyleyecektim.Ne var ki bunu nasıl yapacağımı bilemiyordum …İşte gidiyordun..Gidişinin sadece beni anladığından, anlayacak olmandan ve beni daima seviyor,sevecek olmandan kaynaklandığını düşünmek istiyordum ama değilmiş yanılıyormuşum.Tüm bunların olabilmesi için yalvarıyordum kendime. Bir kar kristalinin sevgiye yenilmesi olacak şey değildi..İşte gidiyorsun ve ben kimseye soramıyorum yere serilen karların neden yağmur olup içime aktığını.Zaten cevap vereceklerini de sanmıyorum…

İşte gidiyordun!…Oysa yalancı bir işkence gibiydi gidişin benim için ve bana yalansız bir geleceği ummak düşüyordu sadece.Işığı toplasaydım. Sana ve yüzünde gezinen acıya ilaç olur muydu?Durdurabilir miydim gidişini? Yoksa tüm olup biteni kısıp gözlerini anlamsız ve çocukça bulmaya devam mı ederdin?…

İşte gidiyordun!…Daha sen gitmeden eriyişim hızlanmıştı bile.Çılgınca bakıyordun gözlerime gidişin. Gidiş anını daha geç bir zamana aldırmak için epeyce oyalandırmalıydım seni.Böylece belki beklenmedik gidişine kendimi alıştırabilirdim.Her ne oluyorsa ve olduysa da işte gidiyordun.

İşte gidiyordun hayatımdan!…İstasyonda uyuyan kimsesiz çocukların koynuna mı atmalıydım kendimi?Onların bu soğuk istasyonda üşümesini anlıyordum da . Bir kar kristali nasıl üşüyebilirdi ki?…..

İşte gidiyordun erirken ölürken kar kristalin………

…………………………………………………………Karda yağmıyordu zaten gidişine Sevgili!. Güle güle!……

1994 / 2007 Konya/Kerasus/istanbul

( Sonunda gitmek isteyeni Ancak bulabildim:)