Cebinde adressiz vedalara yürürken.

Tövbelenmemiş günahlar gibidir geriye dönmek;

Bir an iç geçirirsin kalmak adına ruhuna

Ama arsızdır artık gitmek ve gitmek belası sarmıştır ruhunu….

Öylece durursun bir an ve dinlersin kalanı bıraktığın o boş sokağı.

Orda öyle durdukça kaybedilmişliğin ruhunda,o loş sokakların nefesini ararsın.

Ve birden fark edersin ki,

Gecenin kabir sessizliğinden ayazı bastıran bir tren kalkmış piç yüreğinden….

Suskunlukların beyninin ortasındaki adaya vuran

serseri dalgalarla dövüşürken…..

Her türlü sevgiyi dışlayan beton yığınlı odalar

Şapşal bir terzinin son marifeti gidişine tanık olur.

Hangi sanrılı gücün itiminde varlığın bilemezsin.

İğneye iplik geçirmediğinin farkında olmayan terzinin ellerine emanettir gitmek eylemi…

İğne mütemadiyen işlevini gerçekleştirmektedir,

Tıkır tıkır tıkır tıkır…………

- Giden kapını çarpıp giderken giyotine götürülür düşlerin. …

Kalmaksa berbat bir çürümeye dönüşür..

Her şeyi bitirirken susuşların /

Yenilginin üzerine kapanan ahşap kapının gıcırtısında hep hüzünlü olmak kalır sana.

Kolunun altına hüznünü de alıp Ana rahminde doğumunu bekleyen gibi mutluluğa kabul gününü beklersin.

Doğabilecek misin ne dersin ???????

10/07/2009

Ben bir zamanlar birinin kadını olduğumu sanmıştım. Hissetmiştim bunu ama birinin kadını olmak için sadece senin hissetmen yetmiyor. O adamın senin elini tutması da gerekiyor senin ona sarılman yetmiyor….
 
O yüzden kadını olunacak adamı doğru seçmek gerekiyor. Ah evet bu doğru hissediyorum demek çoğu zaman yanılgıyla sonuçlanıyor.
Erkeklerin düşündüğünün aksine kadınların beklentileri onların gözünü korkutacak kadar büyük değil. El ele tutuşmak, film izlemek, gerçekten hissederek sarılmak, sahiplenildiğini hissetmek, ilgilenildiğini, sevildiğini bilmek. Hepsi bu kadar işte.
Mış gibi yapan erkeklerle dolu yaşantımız. Seviyormuş gibi, ilgileniyormuş gibi, mış gibi karakterler…
Ben bir adam istiyorum. Ona sahip olmak değil, onunla olmak istiyorum. Paylaşmayı bilen ve doğru söyleyen, mış gibi olmayan bir adam:)
 
Var mı bildiğiniz biri???
 
Siz hiç biri hakkında 100% yanıldınız mı? Ben yanıldım. Çok acı veriyor hele de bir zamanlar onun olduğunuzu sanmışsanız…
Siz hiç yaşadığınız her şeyin bir yanılsamadan ibaret olduğunu gördünüz mü? Ben gördüm. Çok can yakıyor, hele de her sözüne gözünüz kapalı inanmışsanız…
 
Siz hiç her şeye değer olduğunu düşündüğünüz bir adam tarafından aldatıldınız mı? Ben aldatıldım. Çok mide bulandırıyor hele de Onun farklı olduğunu düşünüyorsanız…
 
İşte bu yaşanmışlıkla birinin kadını olmayı istemek o kadar ürkütücü oluyor ki… Birine artık nasıl güveneceğinizi unutmuş olduğunuzu fark ediyorsunuz bir anda.
Her gelen adamın her sözüne yalan gözüyle bakmaya başladığınızı fark ediyorsunuz. Ne acı değil mi…
 
“Sana aşığım” cümlesi ne kadar yavan geliyor artık kulağınıza, bunu daha önce de duydum bu da onun gibi yalan işte diyorsunuz. Gerçek olabileceğine ihtimal bile vermediğinizi acıyla fark ediyorsunuz.
 
Bir süre sonra kendinizi sorgulamaya başlıyorsunuz. Yaşananlardan hareketle ne hata yaptım ben diyorsunuz. Sonra çok açık olmanı, bütün duvarları indirmiş olmanın yanlış olduğu kanaatine varıyorsunuz. Ama hayır işte doğru olan aslında sizin yaptığınız, yanlış olan karşınızdaki adam. Birinin kadınıysan duvarın olmamalı ve adam bunu takdir etmeli, senin farkına varıp onun kadını olduğun için gurur duymalı. Adam kendine güvenmeli, güveniyormuş gibi yapmamalı. Her şeyini adama açmış bir kadın karşısında kendine güvenini çabucak kaybetmemeli.
 
Var mı böyle bir adam, siz biliyor musunuz?
 
Ben var sanmıştım….

ilknur Aşkokar  01/12/2008

Gidişler her zaman acıtır insanın canını…

Etini yakar, leş gibi bir yanık kokusu yayılır etrafa, kanını döker insanınCeset misali serer insanı yere… Kokusu kötüdür en çok gidişlerin ve ıslaktır gidişler, deli gibi yağan yağmur misali akan göz yaşları kah yanaklarından süzülür kah içine akar.

Gideni beklersin ama beklediğin “O” artık giden “O” değildir ve sen de giderken geride bıraktığı değilsindir. Ama beklersin işte böyledir geride kalmak…

Aşkın doğasındadır gidiş… Hep “Gitme” “Keşke” ler bırakır arkasında ve “-se -sa lı “cümleler…

Ruhunu tüketirsin beklerken, bilirsin artık hiç bir şey aynı değildir ve giden geldiğinde de aslında gelen beklediğin değildir. Bu çıkarımları bile

bile bakarsın boş caddelere, geçen her arabaya, kapın telefonun her açıldığında “Acaba’lı”cümleler kurmaya devam ederek…

“Hayat devam ediyor “dersin kendi kendine, devamda edersin hayatına ama bir parçan hep gidenle gitmiştir.

Her gidiş bir parçanı alır ve senden geriye bir gün bakarsın ki hiç bir şey kalmamış…

İlknur Aşkokar 26/02/2009

Seni ilk kez bulduğum zaman yalnızlığa doymuş, duvarları yıkılmış, kuş kanadını andırıyordu gülüşün. O an önünde durduğum hayat denilen kapı çarptı yüzüme irkildim, rüzgârın şarkısı içeri doldu, kara bir bulut beyaz bir güvercin oldu uçtu ellerimden. Elimi camdan dışarı uzattım avucuma beyaz papatyalar yağıyordu.

Seni ilk defa gördüğüm zaman; Çocukluğumda kalan çizgi film kahramanları gibiydin. Çünkü yenen onca darbeden sonra silkinip kaldığı yerden hayata sadece onlar devam ederlerdi. Tıpkı bir orman masalının içindeki tehlikede dolaşıyor gibi tedirgindin. Senin tedirginliğin bana sadece güzel bir düşü anımsatıyordu. O an yüzüme vuran rüzgâr bir başka düşe taşıyordu seni. Bense “Bir insan ömrü boyunca kaç düş kurabilir ki?”yi düşünüyordum.Sahi sen kaçıncı düşümdün ki benim?…

Seni ilk kez hissettiğimde; Yalnızlığımın yağmurlu pencerelerini açtığında yani ,gökyüzünün her cümlesi kutuplara savurmuştu benliğimi.. Kutupta bile olsam üşümüyordum sana bakarken çünkü büyük bir sabırla pervazlarda biriktirdiğin güneşini hapsetmiştim içime bırakmıyordum seni… Hançere benzeyen içimdeki bu güneşin seni yakması olası değildi zaten. Biliyordum ki sen o güneşi derin nefeslerle eritir tüm arkadan bıçaklanan aşkların dilsiz kalmış hutbelerini okurdun… Sen okudukça, içimde damlayıp duran kan aşka dönüşüyordu.

Senin gözlerine ilk kez baktığımda; Çalar saatler şimdiyi geçiştiriyordu bana ve sürgün yemiş bir küfrü dillendiriyordu tik taklar. Benim tanıdığım tek ben sensin diyordu rüzgâr kırdığı dala. Sonra kemoterapisiz kalmış kanserli bir hücre gibi atılıyordu kalbim ve kendi kendini büyütüyordu gözlerinin üzerinde.

Seni İlk kez bulduğum zaman; ne çok döküldüm ah bir bilsen. Dökülen yapraklarımı mandallarken dallarına, bir düş gibi düştüğünü gördüm dallarımdan. Çocuk harflerle yazdığın “Beni lütfen anlayın” yazısını şimdilerde bir sır gibi saklıyorum kimseye söylemiyorum merak etme yani.

Şimdi hayatın kutsal eğrileri seninle eğlenirken, ben kimsesiz ağaç gövdelerine sarılıyorum. O ağacın altında bekliyorum seni. Gelmesen de benim için tek bir şey yapmanı isterim. Yalnızlığına balkondan iki bilet al; biri senin biri de kendin için olsun. Ve otur masanın başına O aşkı ilk hissetiğin anı sende düşün, an , yad et,yaz,anımsa içinde büyüyen ağacı….

Ve ona yazdığın tüm elveda  mektuplarını postalamaktan vazgeç as duvarına…

21/01/2009

Bilirim ki kalpteki dipçik darbeleri sarsamaz aşkı.

 Ama siz yine de

Durmayın öyle… Alkışlayın kendinizi!…

 Çünkü bendeki terörü keşfettiniz….. Desteklediniz…

 Tamamlanmayan , her aşkın

Pimini çekin…/

…Mayın tarlalarına sürün.

 Çünkü Savaş tuttuğu(esir aldığı) her eli ısıtır.

 Bilirim ki aşkın ve aşığın  ölüm hücreleri hücre cezası almaz.

Aşk intikamını  alır.

 Durmayın öyle şarjörü dökün üstüme.. Alkışlayın kendinizi!…

 Çünkü bendeki militan aşkı infilak ettirdiniz… Destek verdiniz…

Bitirilemeyen ,her aşkın

İpini çekin…/

 …Sınır dışı edin.

 Çünkü Aşk tuttuğu ( esir aldığı) her insanı infilak ettirir.

24/12/2009

Biz arızalılar; Bir su damlası mahkûmuyuzdur nehirlerin kıyısında ve aşkları yazdıkça kalemimiz, çıplak bir ağaç gibi iskeleti ortaya çıkar ihanetlerin. Dengesizliğimizin merkezinde ki annesinin topuklu ayakkabısını giymiş çocuk olmuşluğumuzu severiz hep. Ve bu yüzden arızalı sayılır çocukluğumuz. Yeni bir âlemin kapısından izinsiz girdiğimiz için her seferinde tersleniriz. Çoğu zaman ailelerimiz tarafından ürpertici, boş bir odaya tıkılmak zorunda bırakılırız. Doğal olarak ailemizden başka bu suçu yükleyeceğimiz, sığınabileceğimiz sevenimiz yoktur.

Biz arızalılar; ağzımızda ki şekerimizi bitirene kadar ciklete dönüşür zaman. Tabiî ki de bunun da suçlusu ilan ediliriz, başka bir seçeneğimiz hiç olmaz. Oysa mutluluktan örülmüş kapıları bizden habersiz götürmüşlerdir. Kapılar sırra-kadem basmıştır, Dünya kendi rengini ararken regl olmuştur ve bu akan kanın nedeni biz değilizdir ama yine de yasa dışı yollardan onaylanır infaz öncesi işkencemiz. Çünkü nihayetinde biz arızalıyızdır.

Tamir gerektiren duvar çatlakları birleşin!!!.

Biz yalnızlığını sevenler için;  İnsanları sevdikçe, koca gözüne irice mavi bir sineğin konup kalktığı, ölü bir balıktan farksıza döner ruhumuz. İşte bu sebeple çoğu zaman aşka karşı savaş dolu olan bakışlarımızı antik bir kentin ıssızlığı sarar. Bu ıssızlığın orta yerinde sınırlarını yakarak bize gelen bütün aşk kuşlarını hapsederiz su-suz(s) akvaryumumuzun içine ki fark edilmesin, duyulmasın yalnızlığımızın sesi diye.

Biz yazarlar; kalemlerimizle kederi sorgulamaktan, acılarımızla yüzleşmekten korkarız ve bir süre sonra bu korku öyle sarar ki ruhumuzu, birde bakarız ki yazmak eylemi tüm yaşamımızı gittikçe angaryaya dönüştürmüş. Öyle bir angarya ki, elimizdeki sökük bir cümleden düşürdüğümüz aynı repliğin bir yerine bir defa takıldık mı işte o zaman her şey berbatlaşır. Hafızanın büyülü labirentinden çıkıveren her sözcük artık bir gereksizlilik fiili olmuştur bizim için.

Biz şairler; Şiirler arası yolculuklarımızda trende unutulmuş bir gazete gibiyizdir. Boğucu kalabalıkların sessizliğini doldurup cebimize, taksimetreyi açmadan yaparız umuda yolculuklarımızı. Ayrıca işmiş gibi korkunç gölgeler olarak akıllarımızın içinde cirit atan dizelerimizi ve birkaç delibozuk ayrıntıyı kafiyeleştireceğiz diye kâfir bir hayata dönüştürürüz yaşamı. Böylece ateşe atılmış bir semender gibi oluruz ve acı çektiğimizi belli etmeyen donuk bakışlarımızda bin yıllık suskunluğumuzu, yalnızlığımızı sorgulayıp durur kalemimiz.

Biz kendi mabedinde kutsanmayı bekleyen kimsesiz ruhlar; Çoğu zaman kimsesizliğin bilirkişisi oluruz. Her ölümümüzün yıldönümünde tapınak kandillerini tutuşturan ellerle kan kırmızı rujumuzla duvara gözlerini çizeriz sahte peygamberlerin. Tutunmak için uzattığımız el asla biz kimsesizlerin değildir bu yüzden.

Biz hep kaybedenler; Masanın ucundaki boş bir şarap bardağı gibi düşmesini bekleriz hep ruhumuzun. Derin bir kesik gibi durur parmağımızı bastığımız satını şaşırmış bir sözcük, bir aşk. Sözcüğünü şaşırmış bir harf durmadan kanar,kan durmak bilmez.

Biz tutunamayanlar için aşk uçurumun en katil ucundadır…Bu sebeple   biz  tutunamayanların yaşadığına dair  tek delil otopsimizden arta kalan, dokularımızdan ayrılan özerk bir damardır.  Anlayacağınız bu özerk damarımıza basmazsanız yaşama şansınızı artırmış olursunuz.

16/12/2009

Sterilize de olsa yalnızlık yalnızlıktır. Nasıl anlatayım ki.

Hani hayalî bir filmin hızlandırılmış kavuşma sahnesinde açıp kollarımızı koşarken, birden  yönetmenin aklına acı bir ayrılık kadrajı düşerde sevgilileri ayrılmaya meyilli kılar ya.İşte o anda kumsalda koşarken sarıldığınız sevgili yerine havadan zevk almaktır yalnızlık.
Yalnızsanız yüreğiniz genellikle birinci dereceden yanık teşhisiyle dolaşır insanların arasında. Sizi yakar gibi görünen bu acı aslında yüreğinizin buzdan duvarlarında eriyen bir özgürlük şarkısıdır anlayan için.

Yalnızken; Panzer panzer ezilir sevdiğinizin gözlerinin mavizinde bakışlarınız. İşte o an onun bir bakışıyla maviye kesilir tepeniz tırnağınız ve yalnız olduğunuzu daha iyi fark edersiniz. Yani sevdiğinizin faili meçhul cinayetlerinden birisidir işte ruhunuza yaptığı aslında. Yinede siz haksız ama suçlu olmaktan yılmayacak kadar seversiniz yalnızlığınızı.

Anlayacağınız sterilize de olsa yalnızlık yalnızlıktır. Nasıl anlatayım ki.

Yalnızlık size acı verdikçe ve acı pıhtılaştıkça damarlarınızda, sanki doğmamış çocuklarınız savrulur gibi olur kaldırım taşlarına. Oysa o taşları her gördüğünüzde daha çok direnmeyi öğrenirsiniz.

Yalnızken sevgi sandığınız örümceğiniz, arınık yalnızlığınızı bir ters bir düz örer kalbinizin kireç bağlamış damarlarına. Böylece damarlarınızdan kalkan her balonu patlatırken, daha büyük bir sevgi balonuyla dolar ruhunuz.

Ne diyordum?.. Sterilize de olsa yalnızlık yalnızlıktır.

Fazla söze gerek bırakmayacak kadar yalnız ve özgürsünüzdür işte.

Daha ne olsun, sakın ola ki  Sterilde olsa yalnızlığınızı satmayın…

18/11/2008

Aşkın sınırına geldiğimde valizimde;

Kundakçı melekler ,

Kansız intaharlar,

Mermisiz mektuplar,

Kanı kendine küs, bulamaç yazar takımları,

Yüreği iğneli oyuncaklarım vardı.

Aşkın devriyesi ; Aç ulan !!dediğinde valizimi

Ben çoktan pimini çekmiştim, gazozumun yüze fışkıran çocuk gülüşlerini.

“-Geç kalmışız!dediler;

Çoktan kahkülünü yoketmiş aşkın,

bombalamış uçurumlardan ödünç aldığı hiçliği…”

Aşkın sınırını geçtiğimde, ruhumda ;

Günlük tutan

Adsız sokaklarda piç edilen,

terk edilen aşklarım kalmıştı valizimde.

Çıkardım aşkı kınından,

Soğurdum aşkı

Etraf sessizdi,

Sokaklar Likya yolu.

Sokaklar elim sende sesli,

Ruhu kırık travesti sokaklar.

Pamuk helva şekeri kaldırımlar..

Gök arşa yakın.

Dünya orospu kırmızısı,

iltihaplı aşklar ve acılarda…

Olsun sınırı geçtim ya…

Kendimi tersine giymişim,

ruh hastası zoraki bir gülümsemeye sahipmişim

DNA’m kaybolmuş kimin umrunda..

Dert değil,bu final

haydi aşk

utancını bana fırlat

ya soytarıca sevişelim yada şehitce ölüşelim yek vücut

burdayım…

burdayım…

bana bak…

bak bana…

saçlarıma tutun…

kanatlarıma tutun…

Aşkın sınırını geçtiğimiz bir yalan…

her şiir aslında masal…

kim bitirecek bu şiiri şimdi ?

Aşk!

Haydi durma öp  o zaman…

10/07/2009  Kyrenia

Bir aşk için yapabileceğin her şeyi yaptığına inanıyorsan ve buna rağmen hala yalnızsan, için rahat olsun. Giden zaten gitmeyi kafasına koymuştur ve yaptıkların onun dudağında hafif bir gülümseme yaratmaktan başka hiçbir işe yaramayacaktı r.Sen kendini paralarken ,o her zaman bahaneler bulmaya hazırdır.Hani ağzınla kuş tutsan “Bu kuşun kanadı neden beyaz değil?” diye bir soruyla bile karşılaşabilirsin. . iki ucu keskin bıçaktır bu işin.Yaptıkları nla değil yapmadıklarınla yargılanırsın her zaman. Bu mahkemede hafifletici sebepler yoktur. İyi halin cezanda indirim sağlamaz. Sen, “Ama senin için şunu yaptım” derken o, “şunu yapmadın” diye cevap verecektir. Ve ne söylesen karşılığında mutlaka başka bir iddiayla karşılaşacaksındı r. Üzülme, sen aşkı yaşanması gerektiği gibi yaşadın.Özledin, içtin, ağladın, güldün, şarkılar söyledin,düşündün,şiirler yazdın. “Peki o ne yaptı” deme. Herkes kendinden sorumludur aşkta. Sen aşkını doya doya yaşarken o kendine engeller
koyuyorsa bu onun sorunu. Bir insan eksik yaşıyorsa, ve bu eksikliği bildiği halde tamamlamak için uğraşmıyorsa sen ne yapabilirsin ki onun için? Hayati ıskalama lüksün yok senin. Onun varsa, bırak o lüksü sonuna kadar yaşasın.Her zamanki gibi yaşayacaksın sen. “Acılara tutunarak” yaşamayı Öğreneli çok oldu. Hem ne olmuş yani, yalnızlık o kadar da kötü bir şey değil.Sen mutluluğu hiçbir zaman bir tek kişiye bağlamadın ki…. Epeydir eline almadığın kitaplar seni bekliyor.Kitap okurken de mutlu oluyorsun unuttun mu? Kentin hiç görmediğin sokaklarında gezip yeni yaşamlara tanık olmak da keyif verecek sana.Yine içeceksin rakını baliğin yanında. Üstelik dilediğin kadar sarhoş olma özgürlüğü de cabası… Sen yüreğinin sesini dinleyenlerdensin ve biliyorsun as olan yürektir.Yürek sesi ne bilmeyenler, ya da bilip de duymayanlar acıtsa da İçini unutma; yaşadığın sürece o yürek var olacak seninle birlikte. Sen yeter ki koru yüreğini ve yüreğinde taşıdığın sevda duygusunu. Elbet bitecek güneşe hasret günler. Ve o zaman kutuplarda yetişen cılız ve minik bitkiler değil, güneşin çiçekleri dolduracak yüreğini…

Nazım Hikmet…