Evler görüyorum ,çoğunun iskeleti çıkmış.

Bir çoğunun camında pas kokan bir çocukluk var.

 Evler geçiyorum bir çoğunun hamurunda acı naftalin bugusu….

Bir çoğunun boyasından pembemsi kendini kandırmış sevinçler akıyor..

 Evler izliyorum bir çoğunun balkonunda sakızla mandallanmış umutlar…

  Evlere bakıyorum kapılarında hiç dönülememiş çocukluklara ait boy kertikleri…

Evler tavan araları örümcek ağlarıyla yoldaş…

 Evler tek imzası yalnızlığıyla baş başa kalmış yüzler gibi….

Ne tuhaf evler de içinde yaşadıkları insanlara dönüyor git gide…

26/09/2007 EKİM TENGRİ