Her zaman başın sıkıştığında lambayı okşar cini çağırırsın Alaattin… Hayatın cin sponsorluğunda devam etmesi ne güzel… O cinin ne yaptığı , o lambanın içindeki yağ kokusu bir yandan, bir oda bir salon olması bir yandan… … Cin’in bu haliyle” emredersin sahip “ demesi ne kadar gariptir … En şaşkın hallerini takınarak durursun cinin karşısında hiçbir şey olmamışçasına…
İnsan da işte bazen o cindir… O kadar kudretlidir ki yapamacağı başaramayacağı bir şey yoktur hayatta… Kendi kendini yok edecek kadar… İnsan işte yine o aynı cindir ki bazen kendisine bile faydası yoktur… Bu kocaman dünya da insan o lamba kadar dar bir boşluk da yaşar üzerine kapattığı kapanın anahtarını kaybetmişçesine… Herkesin derdine deva bulan insan kendine yardım edemez duruma gelir acizlik içine işlemişçesine… O boşluk ve karanlık zindan da kendini kaybeder arayıp bulamamışçasına…
Yavaş yavaş kendini dinlemeyi öğrenir insan başkasını dinlermiş gibi … Kendisinin kendisine ne kadar çok söyleyecek şeyleri varmış diye şaşırır insan…
Alışır insan kendine, kendinden olmayana…
Karanlığın üzerinden geçmesini izler en sevdiği filmi izler gibi… Karanlıkla barışır insan ışığa kavuşmuşçasına… Kendini kendisi yapanları anlar insan daha önce fark etmediğine kızar somurtur bir kenar da nispet yaparcasına…
Kendini dışarıda görür yürür kendine insan, ardında kalan olayların sildiğini sayar… Sildiklerinden ders alır, bu dersi her zaman yakasındaki toplu iğne gibi taşır insan… Karar veremez insan hangisinin iyi ya da kötü olduğunu… O zaman boğulmaya başlar kendi yarattığı denizde insan… Kendini sever, yaşamayı sever daha önce hiç nefes almamışçasına…
Şimdi anlar lambayı cini… Anladıkça daha iyi anlar cin gibi yaşamanın ne demek olduğunu… Anlar o zaman insanı, insan olmayı…
Gogora 28/03/2008
Cin gibi yaşamak gerek cin içmeden. Eline sağlık canım..
Mayıs 2nd, 2008 at 04:26