Hiç büyümüyorum!…Bu dünyanın da benim istediğim şekilde büyümemesine kızıyorum…Bir çocuk nasıl kızarsa öyle……… Tek ayağı olmayan bir çekirgenin sonuna ulaşmayı istediği tarlaları istiyorum…Çay çiçekleriyle büyüyen, cennet çiçeklerini hayal eden çiftçi bir çocuğun hayalleri kadar ufacık hayallerim….

Ellerimde ki ve yüzümdeki çizgilere yabancıyım…Hatta yırtık bir ortaokul atlasından da değersiz ve yabancıyım bedenime…Hiç büyümüyorum!…Bu dünyanın da benim istediğim şekilde büyümemesine kızıyorum…

Kesik kesik üzerime gelen papatya sevinçlerimi buz kesmiş bir hırçınlıkla karşılıyorum bu yüzden….Unuttuğum sandığım bütün dizelerimi, sözlerimi birileri bana aşklarıma harcadığımı hatırlatır sanıyorum… Hatıralarımı hatır sayıyorum… Çünkü; Gördüğüm bütün rüyalarım,küçücük bir kentteki yıkık duvarların arasında ki dedemin serkisof saati kadar kırgın,yılgın bir o kadarda geride bütün olup bitenler…Yokum! diyorum Bu oynanan oyunda…Hiç büyümüyorum!…Bu dünyanın da benim istediğim şekilde büyümeyeceğini biliyorum…

Ben büyüdükçe küçülüyor her şey ben büyüdüm diye ……

Anılarımı yoksul bir köylü sevdasının gururlu ve yanağı kırmızı onurlu yanına bırakıyorum …….

Ben bu oyunda yokum!….

Çünkü;…………..

Giderayak yoksun olmak istemiyorum sonsuz yaşamdan…….

En soysuzu bu olsa da….

01/2007